Księga Rodzaju 50:22 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw mowa o tym, jak długo Józef żył w Egipcie. Dożył stu dziesięciu lat (Księga Rodzaju 50:22). Po tym, jak okazał ojcu szacunek, Bóg obdarzył go długim życiem w kraju, który został mu dany tylko na pewien czas. Było to wielkim miłosierdziem dla jego rodziny, bo Józef nadal ją wspierał i pocieszał.

Następnie mowa o tym, jak rozrastała się rodzina Józefa. Doczekał się dzieci obu swoich synów, a nawet prawnuków. Prawdopodobnie widział też, jak jego dwaj synowie zostali publicznie uznani za głowy odrębnych plemion, równych jego braciom (Księga Rodzaju 50:23). Starszym rodzicom wiele radości przynosi widok pomyślności ich potomków, zwłaszcza gdy mogą też oglądać pokój w Izraelu (Księga Psalmów 128:6).

Po trzecie, gdy Józef widział, że zbliża się śmierć, wypowiedział przy braciach słowa przypominające jego ostatnią wolę. Niektórzy z braci mogli już nie żyć, ponieważ kilku z nich było od niego starszych. Do tych, którzy jeszcze żyli, oraz do synów zajmujących miejsce swoich ojców, powiedział, że we właściwym czasie wrócą do Kanaanu. Zapewnił ich: „Umieram, lecz Bóg z pewnością przyjdzie wam z pomocą” (Księga Rodzaju 50:24).

Wcześniej to samo powiedział Józefowi jego ojciec, Jakub (Księga Rodzaju 48:21). Powinniśmy pocieszać innych tym samym pocieszeniem, które otrzymaliśmy od Boga, i zachęcać ich, by ufali obietnicom, które umacniały nas. Z Bożą pomocą Józef był dla swoich braci zarówno opiekunem, jak i dobroczyńcą. Co miało się z nimi stać, skoro umierał? Pociechę dawała im ta obietnica: Bóg z pewnością przyjdzie im z pomocą.

Łaska Boża może wynagrodzić nam utratę najbliższych przyjaciół. Oni umierają, ale my nadal możemy żyć i dobrze sobie radzić, jeśli towarzyszą nam Boża przychylność i obecność. Józef chciał też, by bracia mieli pewność, że Bóg wyprowadzi ich z tego kraju. Nie mieli więc osiedlać się tam tak, jakby Egipt był ich stałym domem. Mieli kierować swoje serca ku Ziemi Obiecanej i uważać ją za prawdziwy dom.

Nie mieli też obawiać się, że zostaną tam przygnieceni ciężarem ucisku lub zgładzeni. Józef prawdopodobnie przewidywał trudności, które ich spotkają po jego śmierci, dlatego dodał im otuchy: Bóg ostatecznie wyprowadzi ich z Egiptu w triumfie. Mówiąc to, nawiązywał do obietnicy, którą Bóg złożył dawno wcześniej, i przemawiał w Jego imieniu, pewny, że obietnica się spełni (Księga Rodzaju 15:13, Księga Rodzaju 15:14).

Aby wyznać własną wiarę i umocnić wiarę braci, Józef polecił im pozostawić swoje ciało niepogrzebane aż do dnia, w którym osiedlą się w Ziemi Obiecanej — dnia pełnego chwały (Księga Rodzaju 50:25). Zobowiązał ich przysięgą, że pogrzebią go w Kanaanie. W Egipcie wybitnych ludzi chowano z wielkimi honorami i z wielką pompą. Józef wybrał jednak pochówek w Kanaanie, wskazujący na Bożą obietnicę, choć miała się ona spełnić dopiero po blisko dwustu latach, a nie w sposób, jaki mógłby zaoferować Egipt.

Tak więc Józef, wierząc w zmartwychwstanie, czyli powstanie umarłych, oraz w Bożą obietnicę dotyczącą Kanaanu, wydał polecenia w sprawie swoich kości (List do Hebrajczyków 11:22). Umarł w Egipcie, lecz pozostawił tam swoje kości jako rękojmię, że Bóg z pewnością przyjdzie Izraelowi z pomocą i sprowadzi go do Kanaanu.

Na koniec rozdział odnotowuje śmierć Józefa i zachowanie jego ciała z myślą o pochówku w Kanaanie (Księga Rodzaju 50:26). Złożono je w trumnie w Egipcie, ale pochowano dopiero wtedy, gdy jego potomkowie otrzymali swoje dziedzictwo w Kanaanie (Księga Jozuego 24:32). Jeśli dusza po śmierci od razu wraca do odpoczynku przy Bogu, nie powinno nam się wydawać zbyt wielką sprawą, że ciało nie znajduje od razu odpoczynku w grobie, a nawet że przez jakiś czas w ogóle go tam nie znajduje.

Mimo to należy troszczyć się o ciała ludu Bożego ze względu na nadzieję zmartwychwstania. Można powiedzieć, że istnieje przymierze z prochem i Bóg o nim pamięta. Wydano polecenie dotyczące kości.