Księga Rodzaju 47:27 – znaczenie i zastosowanie

Zwróćmy najpierw uwagę na pociechę, jakiej zaznał Jakub (Księga Rodzaju 47:27; Księga Rodzaju 47:28). Gdy Egipcjanie ubożeli we własnym kraju, Jakubowi niczego nie brakowało na obcej ziemi. Żył w Egipcie jeszcze siedemnaście lat, znacznie dłużej, niż się spodziewał. Przez siedemnaście lat troszczył się o Józefa, aż do chwili, gdy ten, mając siedemnaście lat, został sprzedany przez braci (Księga Rodzaju 37:2), a teraz Józef przez siedemnaście lat troszczył się o niego.

Zobaczmy, jak łaskawie Bóg ułożył życie Jakuba. Gdy Jakub był już stary i najmniej zdolny do znoszenia trosk czy ciężkiej pracy, najmniej musiał ich dźwigać. Józef zapewniał mu utrzymanie, choć Jakub sam nie musiał tego planować. Tak Bóg troszczy się o potrzeby i ograniczenia swojego ludu.

Zwróćmy też uwagę na troskę Jakuba, gdy zbliżał się kres jego życia. W końcu nadszedł czas, kiedy Izrael miał umrzeć (Księga Rodzaju 47:29). Izrael, książę Boży, który zmagał się z aniołem i zwyciężył, także musiał ustąpić przed śmiercią. Nie da się jej uniknąć. Jest przeznaczona wszystkim ludziom, a więc także jemu. Nikt nie może zostać zwolniony z tej walki.

Józef zapewnił mu chleb, by nie umarł z głodu, ale nie mógł uchronić go przed śmiercią ze starości czy choroby. Życie Jakuba stopniowo gasło. Jego lampa nie zgasła nagle, lecz powoli wypaliła się do końca, tak że mógł z daleka dostrzec nadchodzącą śmierć. To cenna łaska móc zobaczyć, że śmierć się zbliża, zanim poczujemy jej uścisk, bo pobudza nas to, by czynić wszelkie dobro, póki mamy taką możliwość. A jednak śmierć nigdy nie jest daleko od żadnego z nas.

Gdy Jakub widział, że śmierć się zbliża, troszczył się o swój pochówek. Nie zależało mu na ceremonii ani zaszczytach, lecz jedynie na miejscu, w którym miał spocząć. Chciał zostać pochowany w Kanaanie. Wybrał tę ziemię nie tylko dlatego, że się tam urodził, lecz także z wiary, bo była to ziemia obiecana. Prosząc, by tam spoczął, niejako zachowywał ją dla siebie, dopóki nie odziedziczą jej jego potomkowie. Widział w niej również obraz nieba, lepszej ojczyzny, ku której zmierzał (List do Hebrajczyków 11:14).

Chciał, by Józef przysiągł, że zaniesie go tam i pochowa (Księga Rodzaju 47:29; Księga Rodzaju 47:31). To rozwiewało wątpliwości i nakładało na Józefa poważny obowiązek, który miał wypełnić. Przynosiło też Jakubowi pociechę w ostatnich godzinach życia. Nic nie łagodzi śmierci bardziej niż pewna nadzieja na spoczynek w Kanaanie po śmierci.

Gdy sprawa ta została załatwiona, Izrael skłonił się u wezgłowia łóżka, oddając się śmierci, jakby mówił: „Niech już nadejdzie, będzie mile widziana”. List do Hebrajczyków wyjaśnia, że był to akt uwielbienia (List do Hebrajczyków 11:21). Jakub dziękował Bogu za całą Jego dobroć, a szczególnie za tę łaskę, że Józef był gotów nie tylko zamknąć mu oczy, lecz także obiecać, że pochowa go zgodnie z jego życzeniem. Ci, którzy schodzą do prochu, powinni więc z pokorą skłaniać się przed Bogiem, źródłem wszelkich łask (Księga Psalmów 22:29).