Księga Rodzaju 45:25 – znaczenie i zastosowanie

Oto dobra nowina, którą przynoszą Jakubowi. Na początku niemal odbiera mu ona oddech. Gdy synowie wpadają do niego bez zapowiedzi i wołają, że Józef żyje, a każdy chce powiedzieć to jako pierwszy, Jakub może pomyśleć, że z niego drwią. Jeśli tak było, musiało go to zaboleć. A może samo imię Józefa na nowo otworzyło ranę żałoby i serce w nim omdlało (Księga Rodzaju 45:26). Potrzebował czasu, by pojąć tę wiadomość.

Już wcześniej martwił się o pozostałych synów i bał się o nich. W tamtej chwili wystarczyłoby mu usłyszeć, że Symeon odzyskał wolność, a Beniamin bezpiecznie wrócił do domu, bo niemal stracił nadzieję na ich powrót. Jednak wiadomość, że Józef żyje, brzmiała zbyt pięknie, by mogła być prawdziwa, więc Jakub omdlał, nie wierząc w nią. Tracimy odwagę, gdy brakuje nam wiary. Nawet Dawid straciłby serce, gdyby nie wierzył (Księga Psalmów 27:13).

Stopniowo dowody przywracały Jakubowi siły. Kiedyś bez trudu uwierzył synom, że Józef nie żyje, a teraz z trudem wierzył, gdy mówili, że Józef żyje. Wrażliwe serca, które łatwo zranić, silniej kształtuje lęk niż nadzieja. Łatwiej przyjmują złą wiadomość niż dobrą.

W końcu Jakub dał się przekonać, zwłaszcza gdy zobaczył wozy, które Józef wysłał, by go przewieźć. Dowody pomogły mu uwierzyć, a wtedy odzyskał siły. Śmierć przypomina te wozy, które mają nas zabrać do Chrystusa. Już sam widok zbliżającej się śmierci powinien dodawać nam sił. Teraz Jakub znów zostaje nazwany Izraelem (Księga Rodzaju 45:28), bo zaczyna odzyskiwać siły.

Cieszyła go myśl, że Józef żyje. Nic nie mówi o jego zaszczytach ani powodzeniu, choć synowie mu o nich opowiedzieli. Wystarczała mu świadomość, że Józef żyje. Ci, którym wystarcza niewiele pociechy, często są najlepiej przygotowani na przyjęcie większej radości.

Cieszyła go także myśl, że zobaczy Józefa. Był już stary, a droga daleka, mimo to chciał wyruszyć, bo obowiązki Józefa nie pozwalały mu przyjechać. Zauważmy, że Jakub mówi: „Pójdę go zobaczyć”, a nie: „Pójdę z nim zamieszkać”. Wiedział, że jest stary i nie zostało mu wiele życia. „Pójdę go zobaczyć, zanim umrę” — mówi — „a potem będę mógł odejść w pokoju”. Chce go zobaczyć, nacieszyć oczy tym widokiem, zanim się zamkną. To wystarczy. Nie potrzeba mi niczego więcej, by być szczęśliwym na tym świecie.

Dobrze jest oswajać się ze śmiercią i mówić o niej jako o czymś bliskim. Wtedy pamiętamy, jak niewiele czasu zostało nam na wykonanie naszej pracy. Będziemy wykonywać ją ze wszystkich sił, a z pociech tego świata korzystać ze świadomością, że wkrótce przyjdzie nam umrzeć i je opuścić.