Księga Rodzaju 45:16 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw życzliwość faraona wobec Józefa i jego rodziny, okazaną ze względu na Józefa. Faraon przyjął jego braci, choć trwał głód i zapewne mieli być od niego zależni (Księga Rodzaju 45:16). To, co ucieszyło faraona, ucieszyło też jego dworzan, a przynajmniej sprawiali takie wrażenie, ponieważ faraon był zadowolony. Polecił Józefowi sprowadzić ojca do Egiptu i obiecał zapewnić wszystko, co będzie potrzebne do przeprowadzki i osiedlenia się tam.

Jeśli rodzinie Józefa potrzebne były najlepsze ziemie Egiptu, mogła z nich korzystać, bo faraon już wcześniej obiecał jej „najlepsze z całej ziemi” (Księga Rodzaju 45:18). Nie musieli się więc martwić o swój dobytek, ponieważ Egipt z nawiązką wynagrodzi im wszystko, co zostawią (Księga Rodzaju 45:20). To, co mieli w Kanaanie, uważał za skromny dobytek w porównaniu z tym, co przygotował dla nich w Egipcie. Podobnie ci, z którymi Chrystus pragnie dzielić się swoją niebiańską chwałą, nie powinni kurczowo trzymać się dóbr tego świata. Nawet te najlepsze są tylko doczesne, nie możemy ich tu zatrzymać, a tym bardziej zabrać ze sobą.

Po drugie, widzimy życzliwość Józefa wobec ojca i braci. Faraon okazał Józefowi wdzięczność za wielkie dobro, które Józef wyświadczył jemu i Egiptowi. Józef nie tylko pomógł uchronić kraj przed katastrofą, lecz także przyczynił się do tego, że Egipt zyskał szacunek innych narodów. Ludzie mogli mówić, że Egipcjanie muszą być mądrzy i roztropni, skoro w czasie niedostatku mają pod dostatkiem żywności. Dlatego faraon nie uważał, by cokolwiek, co mógł zrobić dla Józefa, było zbyt wielkim wysiłkiem. Również ci, którzy są od nas zależni, powinni być wdzięczni za okazaną im życzliwość i starać się ją odwzajemnić, nie tylko wobec dobroczyńcy, lecz także wobec jego rodziny.

Józef okazał szacunek ojcu i braciom również dlatego, że byli jego najbliższą rodziną, choć bracia niegdyś źle go potraktowali, a od ojca przez długi czas był oddzielony. Zatroszczył się o ich potrzeby, dając im wozy i zapasy na podróż w obie strony (Księga Rodzaju 45:21). Jakub nie był zbyt zamożny, a gdy głód osiągnął największe nasilenie, zapewne żył w niedostatku. Józef zadbał też o ich wygodę i godność. Każdemu z braci dał po dwa komplety dobrych ubrań, Beniaminowi pięć kompletów, a ponadto pieniądze (Księga Rodzaju 45:22). Ojcu wysłał hojną porcję najlepszych egipskich dóbr (Księga Rodzaju 45:23). Ci, którzy wiele mają, powinni być hojni i dobrze planować, jak wykorzystać swój majątek, bo obfitość służy temu, by czynić dobro.

Józef pożegnał ich roztropnym ostrzeżeniem: „Nie kłóćcie się w drodze” (Księga Rodzaju 45:24). Wiedział, że łatwo wdają się w spory, a to, co właśnie się wydarzyło, mogło przywołać dawne grzechy. Już wcześniej spierali się przed nim o swoją winę (Księga Rodzaju 42:22). Jeden mógłby powiedzieć: „To ty pierwszy naśmiewałeś się z jego snów”, drugi: „To ty zdjąłeś z niego szatę”, a jeszcze inny: „To ty wrzuciłeś go do studni”. Józef wszystkim przebaczył, a teraz polecił im, by nie obwiniali się nawzajem.

Nasz Pan Jezus wzywa nas do tego samego: abyśmy się wzajemnie miłowali, żyli w pokoju i nie kłócili się z powodu obecnych trudności ani dawnych krzywd. Jesteśmy braćmi i siostrami, wszyscy mamy jednego Ojca. Należymy do Chrystusa, a podziały przynoszą wstyd Temu, który jest naszym pokojem. Sami jesteśmy winni i zamiast się kłócić, mamy wiele powodów, by uczciwie przyjrzeć się własnym sercom. Bóg, którego wszyscy obraziliśmy, przebaczył nam albo mamy nadzieję na Jego przebaczenie, dlatego powinniśmy być gotowi przebaczać sobie nawzajem. Wciąż jesteśmy w drodze, przemierzamy świat, w którym wielu wypatruje naszych potknięć, i zmierzamy do Kanaanu, gdzie mamy nadzieję żyć na zawsze w doskonałym pokoju.