Księga Rodzaju 43:15 – znaczenie i zastosowanie

Synowie Jakuba w końcu mogli zabrać ze sobą Beniamina, więc posłuchali ojca i po raz drugi udali się do Egiptu, aby kupić zboże. Jeśli kiedykolwiek poznamy, jak smakuje głód Słowa Bożego, nie powinniśmy uważać za przesadę podróży po pokarm duchowy równie dalekiej jak ta, którą oni odbyli, szukając pożywienia dla ciała.

Dowiadujemy się tu, co zaszło między nimi a zarządcą Józefa. Niektórzy sądzą, że zarządca znał sekret i wiedział, że przybysze są braćmi Józefa, a także pomagał Józefowi zrealizować jego plan. Nie sądzę, by tak było, ponieważ nikogo nie dopuszczono do Józefa, gdy później ujawnił braciom swoją tożsamość (Księga Rodzaju 45:1). Józef polecił zarządcy, by zaprowadził ich do swojego domu i przygotował dla nich posiłek, sam zaś zajmował się sprzedażą zboża i przyjmowaniem zapłaty. Choć był tam Beniamin, Józef nie odrywał się od pracy w godzinach pracy ani nie zlecał jej komuś innemu. We właściwym czasie obowiązki zawodowe mają pierwszeństwo przed uprzejmościami. Nie wolno zaniedbywać koniecznych obowiązków, nawet po to, by okazać szacunek przyjaciołom.

Nawet to wzbudziło w braciach strach. Uznali, że zaprowadzono ich do domu Józefa, bo miało ich spotkać coś złego (Księga Rodzaju 43:18). Ich obciążone winą sumienia oraz surowa podejrzliwość Józefa sprawiały, że nie spodziewali się życzliwego traktowania. Zakładali, że zostaną rozliczeni z pieniędzy znalezionych w workach i oskarżeni o oszustwo, jakby skorzystali z pośpiechu na targu, by zabrać zboże bez zapłaty. Dlatego opowiedzieli zarządcy o pieniądzach, licząc, że ochroni ich przed niebezpieczeństwem. Na dowód uczciwości sami pokazali pieniądze, zanim ktokolwiek oskarżył ich o to, że je zabrali. Uczciwość i prawość będą nas chronić, a ich prawdziwa natura ujawni się wyraźnie, niczym poranne światło.

Zarządca uspokoił ich, zapewniając, że nie mają się bać i mogą być spokojni (Księga Rodzaju 43:23). Nie znał pełnego zamysłu Józefa, ale wiedział, że Józef nie chce ich skrzywdzić, gdy czekają. Wskazał więc na Bożą opatrzność, dzięki której pieniądze wróciły do ich worków. Powiedział, że ich Bóg, Bóg ich ojca, dał im skarb w workach. Pokazywało to, że nie podejrzewał ich o nieuczciwość, bo nie można nazwać darem Boga czegoś, co zdobyło się podstępem. Słowa zarządcy rozwiały też ich wątpliwości: nie musieli dociekać, jak pieniądze znalazły się w workach. Przyniosła im je Boża opatrzność i to powinno im wystarczyć.

Jego słowa pokazują też, że dzięki naukom swojego dobrego pana poznał prawdziwego Boga, Boga Hebrajczyków. Ci, którzy służą w domach ludzi oddanych Bogu, powinni wykorzystywać każdą stosowną okazję, by z szacunkiem i powagą mówić o Bogu i Jego opatrzności. Zarządca skierował ich myśli ku Bogu i pomógł im dostrzec Jego troskę w korzystnej transakcji, którą zawarli. Powinniśmy uznać, że cały nasz sukces, wszystkie nasze korzyści i życzliwość przyjaciół zawdzięczamy Bogu: naszemu Bogu i Bogu naszych przodków, który zawarł przymierze, czyli wiążącą obietnicę, z nami i z nimi. Każde stworzenie jest dla nas tym, czym czyni je Bóg. Zarządca nie poprzestał na słowach pociechy, lecz okazał im też życzliwość i troszczył się o nich aż do przybycia swojego pana (Księga Rodzaju 43:24).