Księga Rodzaju 43:11 – znaczenie i zastosowanie

Po pierwsze, widać tu, że Jakub był gotów dać się przekonać. Potrafił wysłuchać rozsądnych argumentów, nawet gdy przedstawiali je ci, którzy mu podlegali. Jasno dostrzegał konieczność działania i wiedział, że nie ma innego wyjścia, więc zgodził się ustąpić: jeśli tak musi być, niech zabiorą ze sobą jego brata (Księga Rodzaju 43:11). Skoro zboże można było zdobyć tylko pod tym warunkiem, lepiej było narazić Beniamina na niebezpieczeństwa podróży, niż pozwolić, by cała rodzina, łącznie z nim, umarła z głodu.

Człowiek jest gotów oddać niemal wszystko, by ocalić życie, nawet to, co kocha najbardziej. Nie ma śmierci tak strasznej jak śmierć głodowa (Księga Lamentacji 4:9). Jakub wcześniej powiedział, że jego syn nie pójdzie z braćmi (Księga Rodzaju 42:38), teraz jednak dał się przekonać i wyraził zgodę. Zmiana planów, gdy istnieją ku temu dobre powody, nie jest grzechem, lecz przejawem mądrości i poczucia obowiązku. Stanowczość jest cnotą, ale upór nią nie jest. Tylko Bóg nigdy się nie zmienia i nie musi korygować swoich zamiarów.

Po drugie, Jakub wykazał się rozwagą i uczciwością na trzy sposoby. Po pierwsze, odesłał pieniądze znalezione w workach i wybrał życzliwe wyjaśnienie: być może ktoś się pomylił. Uczciwość wymaga, by naprawić sytuację nie tylko wtedy, gdy sami zawiniliśmy, lecz także wtedy, gdy otrzymaliśmy coś przez pomyłkę innej osoby. Jeśli wiemy już o pomyłce, a mimo to zatrzymujemy to, co do nas trafiło, postępujemy nieuczciwie. Przy rozliczaniu się trzeba brać pod uwagę możliwość błędu, nawet jeśli działa on na naszą korzyść. Słowa Jakuba uczą też, by życzliwie interpretować to, co możemy odebrać jako zniewagę. Możemy puścić to w niepamięć i pomyśleć: być może ktoś się pomylił.

Po drugie, Jakub odesłał dwukrotnie większą sumę pieniędzy niż ta, którą bracia zabrali wcześniej. Być może zboże zdążyło podrożeć, a może chciał okazać hojność i liczył, że dzięki temu władca kraju potraktuje ich życzliwie. Po trzecie, posłał w darze płody Kanaanu, rzadko spotykane w Egipcie, takie jak balsam i miód (Księga Rodzaju 43:11). Należały one do towarów wywożonych z Kanaanu (Księga Rodzaju 37:25). Opatrzność obdarza różne miejsca odmiennymi dobrami, dzięki czemu może rozwijać się handel między nimi. Miód i przyprawy nie zastąpią chleba. Kanaan cierpiał z powodu dotkliwego głodu, a mimo to miał balsam, mirrę i podobne produkty. Wystarcza nam zwykłe pożywienie, nie potrzebujemy luksusów. Nie da się jednak żyć samymi luksusami bez zwykłego jedzenia. Dziękujmy Bogu, że to, co najbardziej potrzebne i użyteczne, jest zazwyczaj najtańsze i najłatwiej dostępne.

Dyskretny dar potrafi uśmierzyć gniew (Księga Przysłów 21:14). Synów Jakuba niesłusznie oskarżono o szpiegostwo, a jednak Jakub był gotów ponieść koszt podarunku, by udobruchać oskarżyciela. Czasem nie powinniśmy uznawać wydatku na pojednanie za zbyt wielki, nawet jeśli mamy prawo domagać się go jako należnej nam rzeczy.

Po trzecie, pobożność Jakuba ujawnia się w jego modlitwie: „Niech Bóg Wszechmogący okaże wam przychylność u tego człowieka” (Księga Rodzaju 43:14). Kiedyś Jakub złagodził gniew brata darem i modlitwą. Teraz ponownie sięgnął po ten sprawdzony sposób i odniósł skutek. Ci, którzy pragną przychylności ludzi, powinni szukać jej u Boga, który trzyma wszystkie serca w swojej dłoni i kieruje nimi, dokąd zechce.

Po czwarte, Jakub okazuje cierpliwość. Kończy słowami: jeśli mam stracić dzieci, to je stracę. Jeśli będzie musiał tracić je jedno po drugim, podda się i przyjmie wolę Boga. Mądrze jest przygotować serce na najcięższe doświadczenia i starać się jak najlepiej je przejść. Walka ze Stwórcą niczego nie przynosi (Druga Księga Samuela 15:25, 15:26).