Księga Rodzaju 42:7 – znaczenie i zastosowanie

Możemy zasadnie zastanawiać się, dlaczego Józef przez dwadzieścia lat pobytu w Egipcie, a zwłaszcza przez siedem lat sprawowania władzy, nie wysłał ojcu żadnej wiadomości o swoim losie. Dziwne jest również to, że choć podróżował po całym Egipcie (Księga Rodzaju 41:45–46), nigdy nie pojechał do Kanaanu, by odwiedzić sędziwego ojca, zwłaszcza gdy przebywał w okolicy położonej najbliżej Kanaanu. Podróż rydwanem mogła zająć zaledwie trzy albo cztery dni. Prawdopodobnie Bóg miał w tym szczególny cel, aby wypełnił się Jego plan dotyczący Jakuba i jego rodziny.

Kiedy bracia Józefa przybyli do Egiptu, rozpoznał ich po wielu wyraźnych znakach, lecz oni go nie poznali, ponieważ nie spodziewali się spotkać go w tym miejscu (Księga Rodzaju 42:8). Józef przypomniał sobie sny (Księga Rodzaju 42:9), ale oni o nich zapomnieli. Zachowywanie słów Boga w sercu pomaga nam we wszystkich działaniach. Józef pamiętał o swoich snach, wiedząc, że pochodzą od Boga, i mając je na uwadze, postępował wobec braci w określony sposób. Dążył zarówno do ich spełnienia, jak i do tego, by bracia okazali skruchę za dawne grzechy. Oba te cele zostały osiągnięte.

I. Potraktował ich bardzo surowo i ostro. Już sam sposób, w jaki do nich mówił, w połączeniu z autorytetem jego urzędu, musiał ich przerazić. Odezwał się do nich szorstko (Księga Rodzaju 42:7). Oskarżył ich o knowanie przeciwko władzy i potraktował jak niebezpiecznych ludzi. Powiedział, że są szpiegami, a potem stanowczo zapewnił, że tak właśnie jest, przysięgając na życie faraona (Księga Rodzaju 42:16). Niektórzy uznają te słowa za przysięgę, inni za mocne zapewnienie, podobne do stwierdzenia: „Jak żyje faraon”. W obu przypadkach było to coś więcej niż zwykłe potwierdzenie, a zatem było niewłaściwe.

Złe nawyki w mowie łatwo przejąć od tych, którzy je mają, lecz znacznie trudniej się ich oduczyć. Żyjąc na dworze, Józef mógł przyswoić sobie dworski zwyczaj przysięgania na życie faraona. Być może robił to, by bracia uznali go za Egipcjanina, a nie Izraelitę. Wiedzieli przecież, że syn Abrahama nie mówiłby w ten sposób. Kiedy Piotr chciał dowieść, że nie jest uczniem Chrystusa, zaczął przeklinać i przysięgać. Dlaczego więc Józef potraktował braci tak ostro? Możemy być pewni, że nie kierowała nim chęć zemsty, jak gdyby chciał podeptać tych, którzy wcześniej podeptali jego. Nie był takim człowiekiem.

Po pierwsze, chciał doprowadzić do spełnienia swoich snów. Po drugie, pragnął skłonić braci do skruchy. Po trzecie, chciał wydobyć od nich wiadomości o rodzinie, za którą tęsknił. Gdyby rozmawiał z nimi jak przyjaciel, mogli go rozpoznać, dlatego wypytywał ich jak sędzia. Ponieważ nie było z nimi Beniamina, mógł się obawiać, że i jemu wyrządzili krzywdę. Stworzył więc okazję, by zaczęli mówić o ojcu i bracie. Boża opatrzność czasem wydaje się surowa tym, których Bóg kocha. Może On przemawiać ostro do ludzi, dla których wciąż zachowuje wielkie miłosierdzie.

II. Oni zaś odpowiedzieli z wielką pokorą i uległością. Zwrócili się do niego z wielkim szacunkiem: „Nie, mój panie” (Księga Rodzaju 42:10). Jak wielka zmiana w porównaniu z dniem, gdy mówili: „Oto idzie ten marzyciel”! Spokojnie zaprzeczyli oskarżeniu: „Nie jesteśmy szpiegami”. Wyjaśnili, że przybyli kupić żywność, co było słusznym powodem i takim samym jak u wielu innych cudzoziemców przybywających wówczas do Egiptu. Zaproponowali, że dokładnie opowiedzą o sobie i swojej rodzinie (Księga Rodzaju 42:13). Właśnie tego chciał Józef.

III. Następnie zamknął ich wszystkich na trzy dni w więzieniu (Księga Rodzaju 42:17). Tak Bóg często postępuje z ludźmi, którym zamierza okazać szczególne pocieszenie i wywyższenie. Najpierw ich uniża, przeraża i poddaje duchowi niewoli, a potem opatruje ich rany Duchem przybrania za dzieci, czyli Duchem, który zapewnia wierzących, że są dziećmi Boga.

IV. W końcu oznajmił im, że jeden z nich zostanie jako zakładnik, a pozostali będą mogli wrócić do domu i przywieźć Beniamina. Dodał jednak słowa, które mogły ich pokrzepić: „Boję się Boga” (Księga Rodzaju 42:18). Jakby mówił: „Możecie być pewni, że was nie skrzywdzę. Nie odważę się, bo choć jestem wysoko postawiony, jest Ktoś wyższy ode mnie”. Po ludziach bojących się Boga możemy oczekiwać sprawiedliwego traktowania. Bojaźń Boża powstrzymuje tych, którzy sprawują władzę, przed nadużywaniem jej przez ucisk i okrucieństwo. Nawet ci, którzy nie mają nad sobą żadnego człowieka, powinni mieć respekt dla własnego sumienia. Czytamy: „Nie postępowałem tak, ponieważ bałem się Boga” (Księga Nehemiasza 5:15).