Księga Rodzaju 42:1 – znaczenie i zastosowanie

Choć wszyscy synowie Jakuba byli żonaci i mieli własne rodziny, wydaje się, że nadal mieszkali razem jako jedno gospodarstwo domowe, pod kierunkiem ojca. Widzimy tu, jak Jakub poleca im udać się do Egiptu i kupić zboże (Księga Rodzaju 42:1-2). Głód dotkliwie nękał Kanaan. To uderzające, że wszyscy trzej patriarchowie — Abraham, Izaak i Jakub — doświadczyli głodu w ziemi obiecanej im przez Boga. Była to próba ich wiary, sprawdzająca, czy potrafią ufać Bogu nawet wtedy, gdy życie jest trudne, ale także lekcja, która miała kierować ich serca ku lepszej ojczyźnie, tej niebiańskiej (List do Hebrajczyków 11:14-16).

Potrzebujemy czegoś, co pomoże nam oderwać się od tego świata i zatęsknić za lepszym. Gdy w Kanaanie panował głód, w Egipcie było zboże. Bóg tak kieruje biegiem życia, by jedno miejsce mogło pomagać drugiemu, bo wszyscy jesteśmy braćmi. Egipcjanie, potomkowie przeklętego Chama, mieli pod dostatkiem, podczas gdy błogosławiony lud Boży, Izrael, cierpiał niedostatek. Udzielając ludziom zwykłych dóbr, Bóg często postępuje wbrew naszym oczekiwaniom. Obfitość Egiptu była jednak pod Bożym kierownictwem owocem mądrości i troski Józefa. Gdyby bracia nie sprzedali Józefa do Egiptu, lecz okazali mu należny szacunek, kto wie, czy nie przysłużyłby się rodzinie Jakuba tak samo, jak przysłużył się faraonowi i Egipcjanom? Ci, którzy odsuwają od siebie mądrych i dobrych ludzi, nie wiedzą, co czynią.

Jakub widział, że w Egipcie jest zboże. Widział, jak sąsiedzi kupowali je tam i przywozili do domu. Widok miejsca, w którym można znaleźć pomoc, powinien skłaniać do działania, podobnie jak widok innych, którzy otrzymują potrzebne zaopatrzenie. Czy inni mają zdobywać pokarm dla duszy, podczas gdy my głodujemy, choć jest on dostępny? Jakub zganił też synów za to, że zwlekali z zatroszczeniem się o swoje rodziny. „Czemu oglądacie się jeden na drugiego?” — zapytał. Gdy spotykają nas kłopoty i niedostatek, niemądrze jest stać i patrzeć na siebie w rozpaczy, jakby nie było ani nadziei, ani pomocy. Niemądrze jest spierać się o to, kto ma wyruszyć pierwszy, a kto ma podjąć ryzyko jako ostatni. Niemądrze jest bez końca rozważać, co zrobić, i nie robić nic. Niemądrze jest trwać w półśnie, jakby nie było nic do zrobienia. Niemądrze jest też zwlekać, jakbyśmy mogli rozporządzać czasem. Niech nigdy nie będzie o nas powiedziane: „Odłożyliśmy na jutro to, co mogliśmy zrobić dziś”.

Jakub wezwał synów, by natychmiast udali się do Egiptu. „Zejdźcie tam” — powiedział. Głowy rodzin powinny nie tylko modlić się o chleb powszedni i środki do życia, lecz także pilnie i starannie pracować, by je zapewnić. Synowie posłuchali i wyruszyli do Egiptu, żeby kupić zboże (Księga Rodzaju 42:3). Nie wysłali sług. Poszli sami, rozsądnie zajmując się własnymi sprawami i wydając własne pieniądze. Nikt nie powinien uważać, że jest zbyt ważny lub zbyt dobry, by zadać sobie trud. Głowy rodzin powinny same doglądać swoich spraw i nie powierzać zbyt wiele sługom.

Nie wyruszył z nimi tylko Beniamin, ulubiony syn ojca. Gdy przybyli do Egiptu, by kupić dużo zboża, zaprowadzono ich przed samego Józefa, który prawdopodobnie spodziewał się ich przybycia. Zgodnie ze zwyczajem pokłonili się przed nim (Księga Rodzaju 42:6). W ten sposób ich puste snopy pokłoniły się jego pełnemu snopowi. Porównaj to z Księgą Izajasza 60:14 i Apokalipsą św. Jana 3:9.