Księga Rodzaju 42:29 – znaczenie i zastosowanie

Oto najpierw relacja, jaką synowie Jakuba zdali ojcu z wielkich trudności, które spotkały ich w Egipcie. Opowiedzieli mu, że zostali uznani za podejrzanych, zagrożono im i musieli zostawić Symeona w więzieniu, aż wrócą z Beniaminem. Któż mógł się tego spodziewać, gdy wyruszali z domu? Wychodząc, powinniśmy pamiętać, że zanim wrócimy, mogą nas spotkać różne przykre rzeczy, których nawet nie bierzemy pod uwagę. Nie wiemy, co przyniesie dzień, dlatego powinniśmy zawsze być przygotowani na najgorsze.

Oto po drugie, jak głęboko ta wiadomość poruszyła ich ojca, Jakuba. Nawet zawiniątka z pieniędzmi, które Józef z dobroci serca odesłał ojcu (Księga Rodzaju 42:35), napawały go lękiem, bo sądził, że mogą kryć się za nimi złe zamiary. Być może podejrzewał też, że jego synowie zrobili coś złego i sami ściągnęli na siebie kłopoty, jakąś karę albo podstęp, na co wskazują jego słowa: „Pozbawiliście mnie dzieci” (Księga Rodzaju 42:36). Wygląda na to, że ich obwiniał, bo znał ich charakter. Obawiał się, że rozgniewali Egipcjan i może zdobyli pieniądze, które przywieźli do domu, przemocą lub podstępem.

Jakub jest tu bardzo zmartwiony. Po pierwsze, snuje ponure myśli o obecnej sytuacji rodziny: „Józefa nie ma, Symeona nie ma”, choć Józefowi oddawano cześć, a Symeonowi groziło jedynie niebezpieczeństwo. Często sami przysparzamy sobie cierpienia przez błędne wnioski, nawet gdy chodzi o fakty. Prawdziwy smutek może wynikać z fałszywych wieści i błędnych przypuszczeń, jak w opisanej sytuacji (Druga Księga Samuela 13:31). Jakub uważa Józefa za straconego, a Symeona i Beniamina za zagrożonych. Dlatego mówi: „To wszystko spadło na mnie”. W rzeczywistości było odwrotnie: wszystko to działało dla jego dobra i dobra jego rodziny. Jednak przez niewiedzę, błędną ocenę sytuacji i słabość wiary sądził, że to, co naprawdę mu służyło, obraca się przeciwko niemu. Cierpimy na ciele, tracimy majątek, dobre imię i bliskich, i wydaje nam się, że wszystko sprzysięgło się przeciwko nam. Tymczasem te rzeczy służą nam, prowadząc ku większej chwale.

Po drugie, Jakub jest teraz zdecydowany, że Beniamin nie może jechać do Egiptu. Ruben obiecuje, że bezpiecznie go przyprowadzi z powrotem (Księga Rodzaju 42:37), ale nawet nie dodaje: „Jeśli Pan zechce”, ani nie bierze pod uwagę zwykłych niebezpieczeństw, na jakie narażeni są podróżni. W nierozważnej obietnicy mówi Jakubowi, by zabił jego dwóch synów, którzy zapewne byli mu bardzo drodzy, jeśli nie przyprowadzi Beniamina z powrotem. Jak gdyby śmierć dwóch wnuków mogła wynagrodzić utratę jednego syna. Odpowiedź Jakuba jest jasna: „Mój syn nie pójdzie z wami”. Wyraźnie im nie ufa, pamięta bowiem, że po tym, jak Józef był z nimi, już nigdy go nie zobaczył. Beniamin nie może więc wyruszyć z nimi w tę samą podróż, bo, jak mówi Jakub, sprowadzą jego siwe włosy do grobu w smutku. To smutne, gdy dzieci zachowują się tak źle, że rodzice nie wiedzą już, czy mogą im ufać.