Księga Rodzaju 40:20 – znaczenie i zastosowanie

Było to potwierdzenie interpretacji Józefa, i stało się dokładnie w dniu, który zapowiedział. Przełożony podczaszych odzyskał swoje stanowisko, a przełożony piekarzy został stracony — wszystko po upływie trzech dni. Pokazuje to, jak szybko życie może się odmienić, na lepsze albo na gorsze. Los człowieka potrafi nagle się odwrócić, niczym szybko obracające się koło.

Sąd odbył się w dniu urodzin faraona, kiedy wszyscy jego słudzy mieli stawić się przed nim. Była to dla króla publiczna okazja, by przyjrzeć się obu więźniom i ponownie rozważyć, dlaczego przebywali w więzieniu. Świętowanie urodzin władcy było dawnym zwyczajem i samo w sobie nie musi być niczym szkodliwym, o ile nie prowadzi do próżności ani grzechu. My również możemy dobrze wykorzystać własne urodziny: dziękować Bogu za dar życia, opłakiwać grzech związany z naszą upadłą naturą i pamiętać, że dzień naszej śmierci będzie lepszy niż dzień narodzin.

W dniu urodzin faraon „podniósł głowę” obu więźniów, czyli kazał przyprowadzić ich przed siebie na sąd. Tego samego wyrażenia użyto w opisie procesu Nabota, którego wystawiono przed ludem (Pierwsza Księga Królewska 21:9). Faraon przywrócił urząd przełożonemu podczaszych, a przełożonego piekarzy powiesił. Jeśli podczaszy był niewinny, a piekarz winny, widzimy tu sprawiedliwość Boga: niewinny zostaje uniewinniony, a wina winnego wychodzi na jaw. Jeśli zaś obaj byli w równym stopniu niewinni albo winni, widać, jak arbitralnie mogą postępować wielcy władcy, pyszniący się swoją potęgą — jak Nabuchodonozor, który twierdził, że może według własnej woli skazywać na śmierć lub darować życie (Księga Daniela 5:19). Zapominają, że ponad nimi jest Ten, przed kim sami będą musieli zdać sprawę.

Nadzieja Józefa pokładana w przełożonym podczaszych okazała się płonna, bo ten nie pamiętał o Józefie i zapomniał o nim (Księga Rodzaju 40:23). To wyraźny przykład rażącej niewdzięczności. Józef dobrze mu służył, pocieszał go, pomógł mu zrozumieć sen i pod każdym względem okazał się człowiekiem niezwykłym, a mimo to podczaszy o nim zapomniał. Nie powinniśmy się dziwić, gdy świat odpłaca nienawiścią za miłość, a chłodem za życzliwość.

Ta historia pokazuje też, jak łatwo ludziom, którym dobrze się wiedzie, zapomnieć o cierpiących. Prorok może nawiązywać do tego, gdy mówi o tych, którzy piją wino z czasz, a nie przejmują się cierpieniem Józefa (Księga Amosa 6:6). Powinniśmy z tego wyciągnąć wniosek, by nie polegać zbytnio na ludzkiej pomocy. Józef mógł za bardzo liczyć na podczaszego i zbyt wiele od niego oczekiwać. To rozczarowanie nauczyło go ufać wyłącznie Bogu. Nie można oczekiwać od ludzi zbyt mało ani od Boga zbyt wiele.

Niektórzy dostrzegają w tej historii podobieństwo między Józefem a Chrystusem. Współwięźniowie Józefa przypominają dwóch przestępców ukrzyżowanych razem z Chrystusem: jeden został zbawiony, a drugi potępiony. Przełożony podczaszych zapomniał o Józefie, choć ten prosił, by o nim pamiętał, natomiast jeden z przestępców poprosił Chrystusa, by wspomniał o nim, gdy przyjdzie do swego królestwa, i nie został zapomniany. Słusznie obwiniamy podczaszego o niewdzięczność wobec Józefa, a jednak sami często jeszcze gorzej postępujemy wobec Pana Jezusa. Józef jedynie zapowiedział podczaszemu uwolnienie, Chrystus zaś zapewnił nam uwolnienie i wstawiał się za nami przed Królem królów. Mimo to o Nim zapominamy, chociaż tak często się nam o Nim przypomina i obiecujemy, że nigdy o Nim nie zapomnimy. Naprawdę źle wtedy postępujemy, jak ludzie nierozumni i pozbawieni roztropności.