Księga Rodzaju 39:13 – znaczenie i zastosowanie

Żona Potifara, nie zdoławszy skłonić Józefa do grzechu, próbuje teraz przedstawić go jako winnego. Chce się na nim zemścić, bo pozostał wierny. Jej miłość przerodziła się w gwałtowny gniew i nienawiść. Zachowuje się tak, jakby nie mogła znieść widoku człowieka, z którym jeszcze niedawno nie mogła się rozstać. Czysta miłość może pozostać wierna mimo odrzucenia, lecz grzeszne pożądanie szybko potrafi zmienić się w grzeszną nienawiść, jak stało się w przypadku Amnona i Tamar.

Najpierw oskarżyła Józefa przed pozostałymi sługami (Księga Rodzaju 39:13–15) i oczerniła go w ich oczach. Mogli zazdrościć mu przychylności pana i władzy, jaką miał w domu. Mogli też mieć mu za złe jego uczciwość, bo powstrzymywałaby ich przed kradzieżą. Byli więc gotowi uwierzyć we wszystko, co mogłoby go zniszczyć, a nawet mogli podsycać gniew swojej pani. Zwróć uwagę, że mówiąc o mężu, nie nazywa go ani mężem, ani panem, lecz po prostu „nim”, jakby już zapomniała o przymierzu małżeńskim zawartym przed Bogiem. Podobnie cudzołożna kobieta w Księdze Przysłów 7:19 mówi o swoim mężu jak o gospodarzu domu. Niewinność nie zawsze chroni dobre imię. Czyste sumienie nie gwarantuje dobrej opinii.

Następnie oskarżyła Józefa przed swoim mężem, który — w przeciwieństwie do pozostałych sług — miał władzę go ukarać (Księga Rodzaju 39:17–18). Jej opowieść była mało wiarygodna. Pokazała jego szatę jako dowód, że ją napadł, choć w rzeczywistości mocno świadczyła ona o tym, że to ona napadła na niego. Kto odrzucił wszelką skromność, nie pozwoli, by powstrzymała go prawda. Nie dziwi więc, że kobieta dość śmiała, by powiedzieć: „Połóż się ze mną”, była też dość śmiała, by twierdzić: „Próbował się ze mną położyć”.

Gdyby skłamała tylko po to, by ukryć własny grzech, nadal byłoby to złe, choć przynajmniej dałoby się to do pewnego stopnia zrozumieć. Ona jednak skłamała, by zemścić się na Józefie za jego prawość. To czyniło jej kłamstwo szczególnie nikczemnym. Przedstawiła sprawę tak, by wzbudzić gniew męża na Józefa, obwiniając go o sprowadzenie do domu hebrajskiego sługi — być może dlatego, że od początku nie chciała go tam widzieć, bo był Hebrajczykiem. Nic nowego w tym, że najlepsi ludzie są fałszywie oskarżani o najgorsze czyny przez tych, którzy sami dopuszczają się haniebnych rzeczy. Zgodnie z jej opowieścią niewinny Józef wyglądałby na człowieka bardzo niegodziwego, a bezwstydna żona jego pana — na niewinną kobietę. Nadchodzi jednak dzień prawdy, gdy każdy ukaże się takim, jaki jest naprawdę. Nie po raz pierwszy szata Józefa posłużyła za fałszywy dowód przeciwko niemu. Wcześniej zwiódł się przez nią jego ojciec, a teraz dał się zwieść także jego panowi.