Księga Rodzaju 38:24 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw widzimy surowość Judy wobec Tamary, gdy dowiedział się, że dopuściła się nierządu. W świetle prawa była żoną Szeli, więc ciąża z innym mężczyzną uchodziła za zniewagę i hańbę dla rodziny Judy. Juda, jako głowa rodziny, rozkazał, by ją wyprowadzono i spalono. Prawdopodobnie nie chodziło o spalenie jej na śmierć, lecz o napiętnowanie przez przypalenie policzka lub czoła jako publiczną karę za nierząd, na co może wskazywać Księga Rodzaju 38:24.

Pokazuje to, jak często ludzie surowo potępiają u innych te same grzechy, na które sami sobie pozwalają. Osądzając innych, wydają wyrok na siebie (List do Rzymian 2:1; List do Rzymian 14:22). Jeśli Juda rzeczywiście chciał, by Tamara została spalona na śmierć, być może zasłaniał inną motywację religijnym oburzeniem. Mógł chcieć pozbyć się synowej, bo nie zamierzał pozwolić Szeli się z nią ożenić. To bardzo złe, gdy nienawiść do człowieka skrywa się pod pozorem nienawiści do jego grzechu.

Potem przychodzi hańba Judy, gdy staje się jasne, że to on sam zawinił. Tamara pokazała pieczęć i bransolety, dowodząc, że ojcem dziecka jest Juda (Księga Rodzaju 38:25–26). Grzechy starannie ukrywane czasem niespodziewanie wychodzą na jaw, przynosząc wstyd tym, którzy sądzili, że nikt ich nie widzi. Ptak na niebie może roznosić wieści, a nadchodzi też dzień, gdy wszystko zostanie ujawnione.

Niektórzy żydowscy autorzy zwracają uwagę na ironię tej sytuacji. Juda powiedział kiedyś ojcu: „Sprawdź, czy to szata twojego syna” (Księga Rodzaju 37:32), a teraz sam usłyszał w istocie: „Sprawdź, czy to twoja pieczęć i twoje bransolety”. Przekonany przez własne sumienie, wyznał: „Ona jest sprawiedliwsza ode mnie”. Przyznał, że większy wstyd powinien spaść na niego, bo przyczynił się do tego, co się stało. Ci, którzy w jakikolwiek sposób doprowadzili innych do grzechu, powinni traktować ich z wielką łagodnością.

Juda nie powrócił już do tego grzechu, bo więcej nie współżył z Tamarą. Prawdziwa skrucha to nie tylko przyznanie się do winy, lecz także odwrócenie się od grzechu.

Potem rodzina Judy nadal się rozrastała dzięki narodzinom Peresa i Zeracha, od których wywodziły się najważniejsze rody czcigodnego pokolenia Judy. Poród wydaje się być dla Tamary trudny i stanowić dla niej karcącą konsekwencję jej grzechu. Bracia walczyli o pierwszeństwo, podobnie jak Jakub i Ezaw, a zwyciężył Peres. Zawsze wymienia się go jako pierwszego i to od niego pochodzi Chrystus.

Peres otrzymał to imię, ponieważ przecisnął się przed bratem. Może ono przypominać o tych, którzy podsycają niezgodę między braćmi. Żydzi, podobnie jak Zerach, zdawali się początkowo sięgać po przywilej pierworództwa, naznaczeni szkarłatną nicią, jakby to oni mieli narodzić się pierwsi. Jednak poganie, podobnie jak Peres, który pochodził spoza Izraela, wyprzedzili ich, z taką samą gorliwością, z jaką zdobywa się Królestwo Niebios. Dostąpili sprawiedliwości, której Żydzi nie osiągnęli. Kiedy jednak nadejdzie pełnia czasu, cały Izrael będzie zbawiony.

Obaj synowie zostali wymienieni w rodowodzie naszego Zbawiciela (Ewangelia Mateusza 1:3), dzięki czemu ta historia pozostaje świadectwem uniżenia Pana Jezusa. Niektórzy zwracają też uwagę, że czterej najstarsi synowie Jakuba popadli w bardzo poważne grzechy: Ruben i Juda w kazirodztwo, a Symeon i Lewi w morderstwo. Mimo to zostali patriarchami. Z Lewiego wywodzili się kapłani, a z Judy królowie i Mesjasz. Są więc przykładem skruchy i przypomnieniem o przebaczającym miłosierdziu.