Księga Rodzaju 38:12 – znaczenie i zastosowanie

To bardzo gorsząca historia o Judzie. Nikt nie spodziewałby się po Izraelu takiego zaślepienia. Juda pochował żonę, a wdowcy powinni szczególnie strzec się cielesnych pożądliwości, czyli grzesznych pragnień ciała. Postąpił niesprawiedliwie wobec swojej synowej Tamar, czy to przez niedbalstwo, czy rozmyślnie, bo nie dał jej za męża swego pozostałego przy życiu syna. W ten sposób naraził ją na pokusę.

Tamar niegodziwie oddała się Judzie jako prostytutka, licząc na to, że jeśli syn nie zapewni potomstwa zmarłemu, zrobi to jego ojciec. Niektórzy próbują ją usprawiedliwiać, twierdząc, że choć była Kananejką, przyjęła prawdziwą religię i wierzyła w obietnicę daną przez Boga Abrahamowi i jego potomkom, zwłaszcza w obietnicę Mesjasza, który miał pochodzić z rodu Judy. Jeśli rzeczywiście kierowała się takim pragnieniem, zostało ono spełnione, bo Tamar jest jedną z czterech kobiet wymienionych w rodowodzie Chrystusa (Ewangelia Mateusza 1:3). Jej grzech został przebaczony, a dobre intencje przyjęte, co ukazuje wielką łaskę Boga. Nie wolno jednak używać tego jako usprawiedliwienia ani zachęty, by ktokolwiek postąpił podobnie.

Biskup Patrick uważał, że Tamar prawdopodobnie liczyła na to, iż Szela, który słusznie miał być jej mężem, przyjdzie z ojcem i że uda jej się go do siebie skłonić. Jej grzech wymagał wielu przygotowań. Wybrała sposobny moment, gdy Juda świętował i ucztował ze strzygącymi jego owce. Chwile radości często stają się okazją do pokusy, zwłaszcza do grzechu seksualnego, bo sytość i beztroska osłabiają samokontrolę.

Usiadła też w widocznym miejscu, jak prostytutka (Księga Rodzaju 38:14). Kobiety, które żyją w czystości i pragną jej dochować, powinny trzymać się domu (List do Tytusa 2:5). Wydaje się, że prostytutki w tamtych czasach zakrywały twarze, by choć sprawiać wrażenie zawstydzonych, skoro same nie odczuwały wstydu. Grzech seksualny nie był wtedy tak jawnie bezwstydny jak dziś.

Juda dał się usidlić. Choć zgrzeszył, nie wiedząc, że Tamar jest jego synową, dobrowolnie dopuścił się nierządu, czyli grzechu seksualnego poza małżeństwem. Kimkolwiek była ta kobieta, wiedział, że nie jest jego żoną, i nie miał prawa jej dotykać. Nie można łagodzić jego winy żadną wymówką, nawet taką, jaką niektórzy podają na usprawiedliwienie Tamar, mówiąc, że mogła mieć dobre zamiary. Grzech Judy zaczął się od spojrzenia, bo ją zobaczył (Księga Rodzaju 38:15). Ci, którzy mają oczy pełne cudzołóstwa, jak pisze Piotr, chwytają każdą przynętę, która się przed nimi pojawia, i rozpalają się od każdej iskry (Drugi List Piotra 2:14). Powinniśmy zawrzeć przymierze z własnymi oczami i odwracać je od marności, by wzrok nie zatruwał serca.

Wstyd był tym większy, że za prostytutkę zażądano, zaoferowano i przyjęto zapłatę: koźlę ze stada. Cóż to za nędzna cena za czystość i honor! Nawet tysiące baranów i dziesiątki tysięcy rzek oliwy nie byłyby warte takiej ceny. Boża przychylność, czysta dusza, spokojne sumienie i nadzieja nieba są zbyt cenne, by sprzedać je za jakąkolwiek sumę. Nie dorówna im żaden klejnot z Etiopii. Jaki pożytek ma człowiek z tego, że zyska cały świat, a utraci własną duszę?

Juda okrył się hańbą także dlatego, że zostawił swój sygnet i bransolety jako zastaw za koźlę. Cielesne pożądliwości są nie tylko zwierzęce, lecz także nierozsądne i niszczą człowiekowi sprawy doczesne. Nierząd, podobnie jak wino i moszcz, najpierw odbiera serce, a potem także sygnet i bransolety.

W tej transakcji stracił swoje kosztowności. Wysłał obiecane koźlę, by odzyskać zastaw, ale domniemanej prostytutki nie udało się znaleźć. Posłał z koźlęciem przyjaciela z Adullam, który w rzeczywistości pomagał mu w złu, więc był raczej wspólnikiem niż przyjacielem. Wiadomość, że w tym miejscu nie ma prostytutki, była w istocie dobrą wiadomością, jeśli była prawdziwa. Tacy grzesznicy są hańbą i plagą każdego miejsca. Juda pogodził się ze stratą sygnetu i bransolet i powiedział przyjacielowi, żeby przestał ich szukać: „Nie narażajmy się na wstyd” (Księga Rodzaju 38:23).

Mógł mieć na myśli jedną z dwóch rzeczy. Albo obawiał się, że jego grzech wyjdzie na jaw i ludzie zaczną o nim mówić, bo nawet ci, którzy dopuszczają się grzechów seksualnych, wiedzą, że wiążą się one ze wstydem. Albo bał się, że ludzie wyśmieją go za to, że był tak nierozsądny, by powierzyć prostytutce swój sygnet i bransolety. Nie wygląda na to, by martwił go sam grzech; przejmował się jedynie hańbą. Wielu ludzi bardziej troszczy się o dobrą opinię w oczach innych niż o Bożą przychylność i czyste sumienie. Dla nich ważniejsze jest „nie narażajmy się na wstyd” niż „nie dopuśćmy do potępienia”.