Księga Rodzaju 34:6 – znaczenie i zastosowanie

Synowie Jakuba, gdy usłyszeli o krzywdzie wyrządzonej Dinie, zareagowali wielkim gniewem. Być może jednak bardziej kierowała nimi duma rodzinna niż szczera miłość do tego, co dobre. Wielu ludzi oburza hańba grzechu, ale nie odczuwa prawdziwego żalu z powodu samej grzeszności.

Ten czyn nazwano głupotą w Izraelu (Księga Rodzaju 34:7). To określenie pochodzi z późniejszego okresu, ponieważ Izrael nie był jeszcze narodem, lecz tylko rodziną. Nieczystość seksualna jest głupotą, bo człowiek wymienia przychylność Boga, pokój sumienia i wszystko, co święte i godne szacunku, na podłe pożądanie. Taka głupota jest szczególnie haniebna w Izraelu, wśród ludzi, którzy znają Boga i oddają Mu cześć, bo w namiotach Jakuba był On znany jako Bóg Izraela. Dobrze jest, gdy grzech zostaje nazwany po imieniu. Tutaj nieczystość bez ogródek nazwano głupotą w Izraelu, podobnie jak w Drugiej Księdze Samuela 13:12. Dinę nazwano córką Jakuba, co stanowi ostrzeżenie dla córek Izraela, by nie wikłały się w taką głupotę.

Chamor przyszedł porozmawiać osobiście z Jakubem, lecz Jakub odesłał go do swoich synów. W dalszym opisie wstyd przyznać, że Kananejczycy wydają się bardziej szczerzy niż Izraelici. Chamor i Sychem otwarcie zaproponowali małżeństwo, aby obie rodziny mogły także nawiązać wymianę handlową. Sychem bardzo kochał Dinę i chciał ją za wszelką cenę (Księga Rodzaju 34:11, Księga Rodzaju 34:12). Jego ojciec nie tylko zgodził się na ten związek, ale też sam do niego zachęcał i mówił o korzyściach płynących ze zjednoczenia rodzin (Księga Rodzaju 34:9, Księga Rodzaju 34:10). Nie podejrzewał Jakuba o złe zamiary, choć ten był przybyszem. Przeciwnie, serdecznie zaoferował mu ziemię i swobodę handlu: „Ziemia stoi przed tobą, handluj na niej”.

Synowie Jakuba niesłusznie udawali, że zależy im na jedności religijnej, choć w rzeczywistości kierowali się czymś zupełnie innym. Gdyby sam Jakub zajął się tą sprawą, prawdopodobnie szybko porozumiałby się z Chamorem. Jego synowie planowali jednak zemstę i obmyślili straszliwy podstęp: Sychemici mieli się obrzezać nie po to, by stać się świętymi, bo synowie Jakuba wcale tego nie zamierzali, lecz po to, by łatwiej było ich zabić, gdy będą osłabieni i obolali.

Ich wymówka brzmiała przekonująco. Mówili, że rodzinę Jakuba okryłaby hańba, gdyby tak blisko związała się z ludźmi nieobrzezanymi (Księga Rodzaju 34:14), i że po obrzezaniu obie grupy mogłyby stać się jednym ludem (Księga Rodzaju 34:15, Księga Rodzaju 34:16). Gdyby mówili to szczerze, byłoby w tym coś słusznego. Izraelici nie powinni żenić się z Kananejczykami, a wierzący nie powinni wiązać się zbyt ściśle z tymi, którzy żyją bez wiary. Często prowadzi to do wielkiej krzywdy. Wszelki wpływ, jaki mamy na innych, należy mądrze wykorzystywać, by prowadzić ich ku wierze, jak czyni to mądry człowiek, który pozyskuje dusze. Nie powinniśmy jednak poprzestawać na tym, że ludzie przyjmą zewnętrzne znaki religijne. Powinniśmy także starać się pokazać im, dlaczego wiara jest prawdziwa, i prowadzić ich do jej mocy.

Dalszy ciąg tej historii pokazuje, że ich prawdziwy zamiar był podły. Chcieli jedynie przygotować mężczyzn na dzień rzezi. Krwawe plany często ukrywano pod religijnym pretekstem. Dzięki temu wydają się bardziej godne szacunku i łatwiej je przeprowadzić bezpiecznie. Takie fałszywe pozory pobożności są podwójnym złem. Religia nigdy nie doznaje większej krzywdy, a święte znaki Boga nie są bardziej nadużywane niż wtedy, gdy służą za zasłonę dla złych zamiarów.

Nawet gdyby synowie Jakuba nie zamierzali ich zabić, trudno zrozumieć, jak mogliby usprawiedliwić zaoferowanie obrzezania, świętego znaku przymierza Boga, tym skazanym na śmierć Kananejczykom, którzy nie mieli udziału w obietnicy. Ci, którzy nie mieli prawa do obietnicy, nie mieli też prawa do jej znaku. Nie należy zabierać dzieciom chleba i rzucać go psom. Synowie Jakuba nie przejmowali się tym, byle tylko osiągnąć swój cel.