Księga Rodzaju 32:14 – znaczenie i zastosowanie

Jakub właśnie modlitwą szukał przychylności Boga, a teraz mądrze próbował zjednać sobie Ezawa podarunkiem. Prosił Boga, by ocalił go z rąk Ezawa, bo się bał, ale strach nie doprowadził go do rozpaczy, a modlitwa nie sprawiła, że zaniedbał praktyczne środki. Gdy prosimy o miłosierdzie, powinniśmy też zrobić to, co w naszej mocy. W przeciwnym razie nie ufamy Bogu, lecz wystawiamy Go na próbę. Powinniśmy polegać na Bożej opatrzności, a zarazem kierować się rozsądkiem. Bóg często odpowiada na nasze modlitwy, ucząc nas mądrze zajmować się własnymi sprawami.

Aby uspokoić Ezawa, Jakub posłał mu hojny dar. Nie były to klejnoty ani piękne szaty, bo ich nie miał, lecz zwierzęta hodowlane: łącznie 580 sztuk (Księga Rodzaju 32:13–15). Pokazywało to, jak bardzo Bóg pobłogosławił Jakuba, skoro mógł oddać tak wiele zwierząt ze swoich stad. Świadczyło też o jego rozsądku: był gotów poświęcić część majątku, by ochronić resztę. Niektórzy przez chciwość tracą więcej, niż kiedykolwiek zyskują, a człowiek mądry odda majątek, by ocalić życie. Jakub prawdopodobnie wybrał też dar, który Ezaw mógł docenić. Ezaw przez większą część życia polował na dzikie zwierzęta, więc na nowych ziemiach mógł mieć niewiele zwierząt hodowlanych. Różnobarwne zwierzęta Jakuba — pręgowane, cętkowane i pstre — mogły mu się spodobać.

Jakub miał nadzieję, że dar zjedna mu przychylność Ezawa. Podarunek często otwiera drogę do pokoju (Księga Przysłów 17:8), ułatwia dalsze działanie (Księga Przysłów 18:16) i łagodzi gniew oraz gwałtowną złość (Księga Przysłów 21:14). Nie powinniśmy rezygnować z prób zawarcia pokoju, nawet z kimś, kto bardzo się na nas rozgniewał. Nie powinniśmy uznawać kogoś za nieprzejednanego, dopóki nie spróbujemy się z nim pojednać. Pokój i miłość są warte swojej ceny, nawet gdy wiele nas kosztują. Wielu ludzi o twardym sercu i rozgoryczonych powiedziałoby: „Ezaw przysiągł, że mnie zabije, więc nic ode mnie nie dostanie”. Jakub jednak wybrał przebaczenie i postanowił iść naprzód.

Posłał też bardzo pokorną wiadomość i polecił sługom, by starannie ją przekazali (Księga Rodzaju 32:17–20). Mieli nazywać Ezawa swoim panem, a Jakuba jego sługą. Mieli również powiedzieć, że zwierzęta są tylko skromnym podarunkiem i znakiem tego, czego Jakub dorobił się podczas nieobecności. Dar wysłano w kilku grupach, a każda miała powtórzyć tę samą wiadomość. Dzięki temu podarunek mógł wydawać się cenniejszy, a powtarzana pokora Jakuba mogła zmiękczyć serce Ezawa. Słudzy mieli szczególnie zaznaczyć, że Jakub nadchodzi za nimi, aby Ezaw nie pomyślał, że uciekł ze strachu.

Życzliwe zaufanie do czyjejś dobroci może pomóc zapobiec krzywdzie, którą ta osoba mogłaby zamierzać wyrządzić. Jeśli Jakub zachowa się tak, jakby nie bał się Ezawa, Ezaw może przestać zachowywać się jak ktoś, kto mu zagraża.