Księga Rodzaju 30:14 – znaczenie i zastosowanie

Po pewnym czasie, gdy Lea przestała rodzić dzieci, znów stała się płodna. Jakub wydaje się spędzać więcej czasu z Rachelą niż z Leą. Prawo Mojżeszowe zakładało, że w domu z dwiema żonami jedna mogła być kochana bardziej, a druga mniej (Księga Powtórzonego Prawa 21:15). Silne uczucia Racheli skłoniły ją jednak do zawarcia z Leą układu, dzięki któremu Jakub miał wrócić do namiotu Lei.

Ruben, mały chłopiec mający około pięciu lub sześciu lat, bawił się na polu, gdy znalazł pokrzyki, zwane też dudaim. Nie wiadomo dokładnie, czym były te rośliny, a bibliści nie są w tej kwestii zgodni. Wiemy jedynie, że chodziło o jakąś rzadką roślinę, której owoce albo kwiaty miały bardzo słodki zapach (Pieśń nad Pieśniami 7:13). Pokazuje to, że Bóg, który stworzył przyrodę, troszczy się nie tylko o nasze potrzeby, lecz także o naszą radość. Otwarte pola, podobnie jak uprawiane ogrody, są pełne rzeczy pożytecznych i cennych. Przyroda obfituje w dary, a nawet małe dzieci mogą zbierać jej skarby.

Pobożni Żydzi mieli dobry zwyczaj: gdy cieszyli się czymś przyjemnym, na przykład jedli jabłko albo wąchali kwiat, wznosili serca ku Bogu i mówili: „Błogosławiony Ten, który sprawił, że ten owoc jest smaczny” albo: „Błogosławiony Ten, który sprawił, że ten kwiat tak pięknie pachnie”. Niektórzy uważają, że pokrzyki były kwiatami jaśminu. Czymkolwiek były, Rachela nie mogła znieść widoku pokrzyków w rękach Lei, bo przyniósł je jej syn, a ona sama bardzo ich pragnęła. Nie potrafiła oprzeć się widokowi tych drobnych kwiatów i była gotowa zapłacić za nie każdą cenę.

Przesadne pragnienie nawet drobnej rzeczy prowadzi do poważnego grzechu i nierozsądku. Lea wykorzystała tę sytuację, podobnie jak Jakub wykorzystał pragnienie Ezawa, który chciał czerwonej potrawy. Skorzystała z okazji, by uzyskać to, co słusznie jej się należało, a na co Rachela w innych okolicznościach by się nie zgodziła. Silne pragnienia często wchodzą ze sobą w konflikt, a ludzie, którzy im ulegają, nigdy nie zaznają prawdziwego pokoju. Lea cieszyła się, że znów może być z mężem, ponieważ miała nadzieję, że jej rodzina nadal będzie się powiększać. O takie błogosławieństwo prosiła Boga szczerze. Wskazuje na to Księga Rodzaju 30:17, gdzie czytamy, że Bóg wysłuchał Lei.

Biskup Patrick słusznie zauważa, że u źródeł rywalizacji żon Jakuba o jego towarzystwo i oddawania mu swoich służących za żony leżało głębokie pragnienie, by pomóc wypełnić obietnicę daną Abrahamowi, a następnie Jakubowi: że jego potomstwo będzie liczne jak gwiazdy, a w jednym z jego potomków, Mesjaszu, błogosławieństwo otrzymają wszystkie narody. Zdaniem Patricka godność tej świętej historii nie pozwalałaby na tak szczegółowe opisanie tych spraw, gdyby nie stał za nimi jakiś doniosły cel. Lea została teraz obdarzona jeszcze dwoma synami. Pierwszemu nadała imię Issachar, które znaczy „zapłata”, ponieważ uważała, że otrzymała wynagrodzenie za pokrzyki, a nawet nagrodę za to, że oddała mężowi swoją służącą. Nadużywamy Bożego miłosierdzia, gdy traktujemy Jego dary tak, jakby usprawiedliwiały nasze nierozsądne wybory.

Drugiemu synowi nadała imię Zebulun, które znaczy „mieszkanie”, i wyznała wdzięczność Bogu: „Bóg dał mi piękny posag” (Księga Rodzaju 30:20). Jakub nie dał jej takiego majątku, gdy ją poślubił, a sam posiadał niewiele. Lea uznała jednak rodzinę dzieci za bogaty posag, a nie za ciężar związany z wydatkami. Podobne błogosławieństwo opisuje Księga Psalmów 113:9. Miała nadzieję, że teraz, po urodzeniu Jakubowi sześciu synów, mąż będzie spędzał z nią więcej czasu, choćby ze względu na miłość do dzieci. O narodzinach córki Diny wspomina Księga Rodzaju 30:21 ze względu na późniejszą historię opisaną w rozdziale 34. Jakub mógł mieć także inne córki, których imion nie zapisano.

W końcu także Rachela stała się matką (Księga Rodzaju 30:22). Bóg pamiętał o Racheli, która mogła się czuć zapomniana, i po długim czasie odpowiedział na jej prośbę. Urodziła syna. Bóg słusznie wstrzymuje miłosierdzie, którego pragniemy zbyt natarczywie, ale czasem po długim oczekiwaniu daje to, czego pragnęliśmy od lat. Koryguje nasz nierozsądek, a zarazem pamięta o naszej słabości i nie karci nas bez końca.

Rachela nadała synowi imię Józef. W języku hebrajskim brzmi ono podobnie do dwóch słów o przeciwnych znaczeniach. Jedno oznacza „zabrał”, drugie zaś „doda”. Rachela powiedziała: „Zabrał moją hańbę”, jakby największą radością z narodzin dziecka było dla niej to, że zniknęła jej hańba. Dodała też: „Pan doda mi jeszcze jednego syna”. Może to świadczyć o jej wciąż silnym pragnieniu, skoro trudno jej było cieszyć się jednym dzieckiem, zanim nie uzyskała pewności, że będzie miała kolejne. Możliwe jednak, że wyrażała w ten sposób wiarę, bo uznała to błogosławieństwo za początek następnych. Gdy Bóg daje łaskę, możemy powiedzieć: „Doda jeszcze więcej łaski”. Gdy daje radość, możemy powiedzieć: „Doda jeszcze więcej radości”. Skoro rozpoczął swoje dzieło, czyż go nie dokończy?