Księga Rodzaju 29:9 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu pokorę i pracowitość Racheli. Doglądała owiec swojego ojca (Księga Rodzaju 29:9), czyli miała je pod opieką, a przy pracy pomagali jej słudzy. Imię Rachela znaczy „owca”. Uczciwej, pożytecznej pracy nie ma się czego wstydzić i nie powinna nikomu zamykać drogi do lepszej pozycji.

Widzimy też czułość i miłość Jakuba. Gdy dowiedział się, że Rachela jest jego krewną, a zapewne już wcześniej słyszał jej imię, szybko zrozumiał, że to właśnie po nią przybył. Już wcześniej urzekła go jej piękna, niewyszukana twarz, choć mogła być ogorzała od słońca i ubrana jak pasterka. Chętnie więc pospieszył jej z pomocą, a na powitanie ucałował ją ze łzami radości i miłości (Księga Rodzaju 29:10–11).

Rachela pospieszyła, by opowiedzieć o wszystkim ojcu, bo nie chciała przyjmować krewnego bez jego wiedzy i zgody (Księga Rodzaju 29:12). Wzajemny szacunek, który okazali sobie już przy pierwszym spotkaniu, dobrze wróżył ich małżeństwu. Często błogosławieństwem jest to, że od samego początku widać życzliwość, szacunek i właściwy porządek.

Widzimy tu także działanie Bożej opatrzności: to, co mogło się wydawać przypadkiem, przyniosło Jakubowi szybką ulgę, gdy tylko dotarł do miejsca, do którego został posłany. Sługa Abrahama, wysłany z podobną misją, również spotkał się z podobnym przyjęciem. W ten sposób Bóg prowadzi swój lud, mając go na oku (Księga Psalmów 32:8).

Niektórzy żydowscy autorzy wymyślili opowieść, jakoby Jakub płakał dlatego, że Elifaz, najstarszy syn Ezawa, napadł na niego w drodze i zabrał mu wszystkie pieniądze oraz klejnoty. W tym fragmencie nie ma jednak podstaw do takiego wyjaśnienia. Widać, że Jakub zapłakał pod wpływem głębokich uczuć do Racheli i zaskoczenia tak radosnym spotkaniem.

Laban, choć nie należał do szczególnie miłych ludzi, przyjął Jakuba i zadowolił się jego wyjaśnieniem, kim jest i dlaczego przybył w tak opłakanym stanie. Nie należy zbyt łatwo obdarzać ludzi zaufaniem, ale trzeba też strzec się surowej podejrzliwości. Laban uznał Jakuba za członka rodziny, mówiąc: „Jesteś moim krewnym, z mojej własnej krwi” (Księga Rodzaju 29:14). Ci, którzy chłodno traktują własnych krewnych, mają naprawdę zatwardziałe serca i nie okazują miłosierdzia, do którego wzywa Bóg (Księga Izajasza 58:7).