Księga Rodzaju 29:1 – znaczenie i zastosowanie

Etapy wędrówki Izraela do Kanaanu zostały dokładnie odnotowane, ale po Betel nie prowadzono już pełnego dziennika podróży Jakuba. Niewiele miał on tak błogosławionych nocy jak ta, którą tam przeżył, i nieczęsto oglądał taką wizję Wszechmogącego. Było to wyjątkowe doświadczenie, dane mu na szczególną chwilę, a nie coś, czego miał oczekiwać każdego dnia.

Wiemy jednak, z jaką radością Jakub ruszył dalej po słodkiej wspólnocie z Bogiem w Betel. Przypis podkreśla, że Jakub ruszył w drogę raźnym krokiem (Księga Rodzaju 29:1), co świadczy o jego energii i radości. Nie przytłaczały go troski ani nie powstrzymywał lęk, bo był pewien, że Bóg łaskawie jest z nim obecny. Po Bożych objawieniach, które widzieliśmy, i po ślubach składanych Mu podczas wielbienia powinniśmy z ochotnym sercem biec drogą Jego przykazań (List do Hebrajczyków 12:1).

Widzimy też, jak dobrze Jakub dotarł do celu swojej podróży. Boża opatrzność, Jego mądre i troskliwe panowanie, zaprowadziła Jakuba na pole, gdzie właśnie pojono stada jego wuja; tam spotkał Rachelę, która miała zostać jego żoną. Warto dostrzegać Bożą rękę w drobnych szczegółach, dzięki którym podróż lub inne przedsięwzięcie przebiega pomyślnie i przynosi dobre owoce. Gdy nie wiemy, co robić, a spotykamy kogoś, kto może nas pokierować, albo gdy pojawiają się trudności i otrzymujemy pomoc, nie nazywajmy tego przypadkiem ani szczęściem. Mówmy o Bożej opatrzności i uznajmy, że Bóg okazał nam przychylność.

Warto też zwrócić uwagę na troskę pasterzy o owce. Ci, którzy mają stada, powinni uważnie ich doglądać i dobrze znać ich stan (Księga Przysłów 27:23). Powtarzająca się wzmianka o kamieniu przy wylocie studni zapewne wskazuje, że miał on ją chronić, ponieważ wody brakowało, a studnia nie była ogólnodostępnym źródłem. Kamień mógł też zabezpieczać studnię przed zniszczeniem przez słońce lub nieżyczliwe osoby, a także chronić jagnięta przed wpadnięciem do środka i utonięciem. Troskliwa opieka nad owcami kieruje nas ku jeszcze większej trosce Pana Jezusa, Dobrego Pasterza, który zna swoje owce i jest przez nie znany (Ewangelia Jana 10:14).

Widzimy również, że odmienne interesy nie powinny powstrzymywać ludzi od wzajemnej pomocy. Gdy wszyscy pasterze przybyli ze swoimi stadami, wspólnie poili zwierzęta, niczym życzliwi sąsiedzi wykonujący razem wspólne zadanie. Wypada nam także uprzejmie i z szacunkiem rozmawiać z nieznajomymi. Jakub był człowiekiem prostym i nie przywykł do wyszukanych manier, a jednak życzliwie przywitał mężczyzn i nazwał ich braćmi (Księga Rodzaju 29:4). Życzliwe słowo ma wielką moc (Księga Przysłów 31:26).

Niektórzy sądzą, że Jakub nazwał ich braćmi, ponieważ łączyła ich wspólna praca: tak jak on byli pasterzami. Choć zmierzał ku lepszemu życiu, nie wstydził się swojego zawodu. Kiedy Jakub okazywał innym szacunek, zazwyczaj sam również spotykał się z szacunkiem. Gdy zaproponował lepszy sposób dokończenia pracy (Księga Rodzaju 29:7), nie zlekceważyli go, choć był obcy. Zamiast tego wyjaśnili, dlaczego czekają (Księga Rodzaju 29:8). Życzliwi ludzie zazwyczaj spotykają się z życzliwością.