Księga Rodzaju 29:31 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie czytamy o narodzinach czterech synów Jakuba, których urodziła Lea. Zwróć uwagę, że to mniej kochana Lea została obdarzona dziećmi, podczas gdy Rachela nie otrzymała tego daru (Księga Rodzaju 29:31). Bóg, udzielając swoich darów, często zachowuje pewną równowagę. Stawia obok siebie pociechy i trudności, aby nikt nie popadł w pychę ani nie został całkowicie przygnieciony.

Rachela nie miała dzieci, ale cieszyła się miłością męża. Lei tej miłości brakowało, ale była płodna. Podobnie było z dwiema żonami Elkany (Pierwsza Księga Samuela 1:5). Pan jest w tym wszystkim mądry i sprawiedliwy.

Gdy Pan zobaczył, że Lea była mniej kochana niż Rachela, dał jej dziecko. W tym sensie Pismo mówi, że trzeba „mieć w nienawiści” ojca i matkę w porównaniu z miłością do Chrystusa (Ewangelia Łukasza 14:26). Była to nagana dla Jakuba, który tak wyraźnie odróżniał od siebie dwie kobiety, będące przecież w równym stopniu jego żonami. Było to też powściągnięcie dla Racheli, która być może patrzyła z góry na siostrę, a zarazem pociecha dla Lei, by nie przygniatała jej pogarda, jakiej doświadczała. W ten sposób Bóg obdarza większą czcią tych, którym jej brakowało (Pierwszy List do Koryntian 12:24).

Imiona dzieci Lei wyrażały jej szacunek zarówno do Boga, jak i do męża. Wydaje się, że bardzo pragnęła miłości Jakuba i jej brak uważała za swoje cierpienie (Księga Rodzaju 29:32). Nie robiła mu z tego wyrzutów ani nie utrudniała wspólnego życia. Niosła ten ciężar, choć miała powód, by wykazać się większą cierpliwością: sama przyczyniła się do powstania tej sytuacji, uczestnicząc w podstępie, dzięki któremu została jego żoną. Powinniśmy cierpliwiej znosić trudności, które sami sprowadzamy na siebie przez grzech i nierozsądek.

Wydaje się, że Lea miała nadzieję, iż dzieci, które urodzi, zdobędą dla niej uczucie Jakuba. Pierwszego syna nazwała Rubenem, czyli „Oto syn”, i powiedziała: „Teraz mąż będzie mnie kochał”. Trzeciemu synowi nadała imię Lewi, czyli „złączony”, mówiąc: „Teraz mąż będzie ze mną związany” (Księga Rodzaju 29:34). Wzajemna miłość jest zarówno obowiązkiem, jak i pociechą w małżeństwie. Mąż i żona powinni starać się nawzajem sobie podobać (Pierwszy List do Koryntian 7:33–34).

Jednocześnie Lea z wdzięcznością dostrzegała życzliwą opiekę Boga. Powiedziała: „Pan dostrzegł moje utrapienie” (Księga Rodzaju 29:32). Innymi słowy, Pan zauważył, że nie była kochana. Nasze trudności są zawsze przed oczami Boga i wołają do Niego. Dlatego kiedy w cierpieniu otrzymujemy od Niego pomoc, ulgę lub pociechę, powinniśmy uznać Jego działanie. Szczególnie powinniśmy dziękować Mu za współczucie i czułe miłosierdzie.

Czwartego syna Lea nazwała Judą, czyli „pochwała”, i powiedziała: „Teraz będę chwalić Pana” (Księga Rodzaju 29:35). To właśnie z jego rodu, według ludzkiego pochodzenia, przyszedł Chrystus. Wszystko, co przynosi nam radość, powinno też prowadzić nas do wdzięczności. Nowe błogosławieństwa powinny pobudzać nas do chwalenia Boga także za te, które otrzymaliśmy wcześniej. Słowa „Teraz będę chwalić Pana” znaczą: „Będę Go chwalić bardziej i lepiej niż dotąd”.

Całe nasze uwielbienie powinno skupiać się na Chrystusie: On jest jego powodem i Tym, który zanosi je do Boga. Chrystus pochodził z rodu Judy, którego imię oznacza pochwałę, ponieważ sam Chrystus jest tym, kogo uwielbiamy. Jeśli Chrystus kształtuje się w moim sercu, mam powód, by powiedzieć: „Teraz będę chwalić Pana”.