Księga Rodzaju 28:6 – znaczenie i zastosowanie

Ten fragment o Ezawie pojawia się w środku historii Jakuba z jednego z dwóch możliwych powodów. Może ukazywać siłę dobrego przykładu. Ezaw, choć był starszym i silniejszym bratem, zdaje się teraz uważać Jakuba za lepszego człowieka i nie odrzuca jego przykładu w sprawie małżeństwa w obrębie rodziny Abrahama.

Może też ukazywać, jak niemądrze jest wyciągać wnioski zbyt późno. Ezaw w końcu postąpił właściwie, ale dopiero wtedy, gdy było już za późno. Zauważył, że jego ojciec nie pochwala córek Kanaanu, lecz mógł się o tym dowiedzieć dużo wcześniej, gdyby bardziej liczył się z osądem ojca niż z własnymi pragnieniami. Jego próba naprawienia sytuacji tylko ją pogorszyła.

Ezaw poślubił córkę Ismaela, syna niewolnicy, kobiety, którą odesłano. Ismael został wypędzony i nie miał dzielić dziedzictwa z Izaakiem i jego dziećmi. Ezaw związał się więc z rodziną, którą Bóg odsunął, a własne roszczenia próbował umocnić przez przyłączenie się do innego pretendenta. Wziął też trzecią żonę, choć o ile wiadomo, dwie pozostałe nadal żyły i nie rozwiódł się z nimi. Zrobił to wyłącznie po to, by zadowolić ojca, a nie z szacunku dla Boga.

Teraz, gdy Jakub został wysłany daleko, Ezaw zdaje się gotów wysunąć się na pierwsze miejsce w rodzinie. Prawdopodobnie liczył na to, że zjedna sobie ojca i skłoni go do zmiany zdania, tak by błogosławieństwo i obietnica przypadły jemu, a nie Jakubowi. Pod tym względem mądrość przyszła mu zbyt późno, podobnie jak Izraelitom, którzy próbowali ruszyć naprzód, choć Bóg już powiedział „nie” (Księga Liczb 14:40), czy nierozsądnym pannom, które przyszły dopiero po zamknięciu drzwi (Ewangelia Mateusza 25:11).

Ezaw poprzestał też na częściowej poprawie. Uważał, że zadowolenie rodziców w jednej sprawie zdoła zrównoważyć wszystkie jego pozostałe grzechy. Tekst nie mówi, by żałował wrogiego planu przeciw Jakubowi. Późniejsze wydarzenia pokazują, że nadal żywił do niego urazę. Ludzie kierujący się światem często sądzą, że są wystarczająco dobrzy, bo w jednej dziedzinie postępują lepiej niż wcześniej. Micheasz zachował swoje bożki, a mimo to uważał się za szczęśliwego, że ma Lewitę, człowieka z plemienia wyznaczonego do służby religijnej, jako kapłana (Księga Sędziów 17:13).