Księga Rodzaju 28:1 – znaczenie i zastosowanie

Jakub ledwie otrzymał błogosławieństwo, a już musiał uciekać ze swojej ojczyzny. Żył tam jak przybysz i cudzoziemiec, a teraz miał stać się jeszcze większym wygnańcem w obcej krainie. Uciekł do Aramu (Księga Ozeasza 12:12). Otrzymał błogosławieństwo obfitości zboża i wina, a jednak odchodził jako człowiek ubogi. Miał panować, a odchodził jako sługa, zmuszony do ciężkiej pracy.

Mogło to być karą za oszustwo, którego dopuścił się wobec ojca. Błogosławieństwo miało pozostać w mocy, ale Jakub miał odczuć ból z powodu nieuczciwej drogi, którą wybrał, by je zdobyć. Jeśli w naszych obowiązkach jest choć odrobina grzechu, powinniśmy się liczyć z tym, że wśród naszych radości pojawią się również trudności. Co więcej, uczy nas to, że ci, którzy otrzymują błogosławieństwo, muszą liczyć się z prześladowaniem. Ci, którzy mają pokój w Chrystusie, doświadczą ucisku w świecie (Ewangelia Jana 16:33). Skoro uprzedzono nas o tym, nie powinniśmy się temu dziwić. A skoro obiecano nam przyszłą nagrodę, nie powinniśmy uważać, że droga jest zbyt trudna.

Warto też zauważyć, że Boża opatrzność często zdaje się przeczyć Jego obietnicom. Gdy jednak Boży plan w pełni się urzeczywistni, zobaczymy, że wszystko służyło dobru. To, co wyglądało na niepowodzenie, sprawiło jedynie, że obietnice i ich spełnienie zajaśniały jeszcze jaśniej.

Ojciec odsyła teraz Jakuba, czyniąc to na dwa sposoby: wydaje mu poważne polecenie i udziela uroczystego błogosławieństwa. Ci, którzy otrzymują błogosławieństwo, mają też przestrzegać związanego z nim nakazu. Nie powinniśmy rozdzielać tego, co Bóg złączył. Ostrzeżenie brzmi: „Nie wiążcie się w nierównym jarzmie z niewierzącymi” (Drugi List do Koryntian 6:14). Każdy, kto otrzymuje obietnicę przebaczenia i dar Ducha Świętego, powinien też usłuchać wezwania, by „wyrwać się z tego przewrotnego pokolenia” (Dzieje Apostolskie 2:38–40). Ci, którym okazano szczególną łaskę, powinni żyć jako lud szczególny. Jeśli Jakub jest dziedzicem obietnicy, nie powinien brać sobie żony spośród córek Kanaanu. Podobnie ci, którzy wyznają wiarę, nie powinni poślubiać osób odrzucających Boga.

Izaak odsyła Jakuba z uroczystym błogosławieństwem. Wcześniej pobłogosławił go, nie wiedząc o tym, teraz zaś czyni to świadomie, by umocnić Jakuba w trudnym położeniu, w które wchodził. To błogosławieństwo jest pełniejsze i wyraźniejsze od poprzedniego. Przekazuje błogosławieństwo Abrahama, obfite błogosławieństwo, którym Bóg obdarzył Abrahama, a potem przekazywał je wybranemu rodowi. Jest to błogosławieństwo ewangeliczne, błogosławieństwo związane z przywilejami Kościoła, które dzięki wierze stało się udziałem pogan (List do Galatów 3:14). Pochodzi od Boga Wszechmogącego, pod tym imieniem Bóg objawił się patriarchom (Księga Wyjścia 6:3). Naprawdę błogosławieni są ci, których błogosławi Bóg Wszechmogący, bo On zarówno nakazuje błogosławieństwo, jak i sprawia, że się ono wypełnia.

Abraham otrzymał dwie wielkie obietnice, a Izaak przekazuje teraz obie Jakubowi. Pierwsza dotyczy potomstwa: „Niech Bóg uczyni cię płodnym i rozmnoży twoich potomków” (Księga Rodzaju 28:3). Z Jakuba wywodzić się miał lud Abrahama, liczny jak gwiazdy na niebie i piasek na brzegu morza. Miał on stać się wielkim zgromadzeniem ludu, jak wskazuje przypis na marginesie. Izrael często gromadził się jako wielki lud, zwłaszcza na pustyni, a później także w innych czasach. Z Jakuba miał również wyjść Ten, w którym wszystkie rodziny ziemi miały dostąpić błogosławieństwa; do Niego miały się zgromadzić ludy. W tym sensie Jakub stał się przodkiem licznego ludu, bo wszystko, co jest w niebie i na ziemi, zostaje zjednoczone w Chrystusie (List do Efezjan 1:10). Wszystko skupia się w Nim, jak ziarno pszenicy, które wpada w ziemię, a potem wydaje obfity plon (Ewangelia Jana 12:24).

Druga obietnica dotyczy dziedzictwa dla potomków Jakuba: „Obyś posiadł ziemię, w której teraz przebywasz jako przybysz” (Księga Rodzaju 28:4). W ten sposób Kanaan został przeznaczony dla rodu Jakuba, a ród Ezawa nie miał w nim udziału. Izaak wysyłał Jakuba na pewien czas do dalekiej krainy, co mogło wyglądać tak, jakby Jakub tracił prawo do ziemi. Dlatego Izaak wyraźnie zaznacza, że nieobecność Jakuba nie unieważni tego prawa. Odziedziczy ziemię, w której teraz jest tylko przybyszem.

Ci, którzy są teraz przybyszami, na zawsze staną się dziedzicami. Już dziś tymi, którzy najprawdziwiej dziedziczą ziemię, bywają często ci, którzy są do niej najmniej przywiązani. Najlepiej korzystają z doczesnych dóbr ci, którzy trzymają się ich z lekką ręką. Ta obietnica wskazuje również na niebo, którego obrazem był Kanaan. Jest to lepsza ojczyzna, ku której zwracali się Jakub i pozostali patriarchowie, gdy mówili, że są na ziemi przybyszami i pielgrzymami (List do Hebrajczyków 11:13).

Gdy Jakub pożegnał ojca, od razu wyruszył w drogę, aby Ezaw nie zdążył go skrzywdzić. Udał się do Paddan-Aram (Księga Rodzaju 28:5). Jego podróż w poszukiwaniu żony bardzo różniła się od podróży jego ojca. Izaak wysłał sługi i wielbłądy, by przywieźli mu żonę, Jakub zaś musiał wyruszyć sam. Szedł pieszo, samotnie i z obawą, opuszczając dom ojca bez pewności, kiedy wróci. Jeśli Boża opatrzność stawia nas w skromniejszym położeniu, powinniśmy się z tym pogodzić, nawet gdy nie możemy zachować zewnętrznej pozycji naszych przodków. Bardziej powinniśmy troszczyć się o to, by zachować ich pobożność, niż ich rangę, i by dorównać im w dobroci, a nie w wielkości.

Rebeka jest tu nazwana matką Jakuba i Ezawa. Jakub został wymieniony pierwszy nie tylko dlatego, że darzyła go szczególną sympatią, lecz także dlatego, że teraz to on był dziedzicem ojca, podczas gdy Ezaw został w tym sensie odsunięty na bok. Nadejdzie czas, gdy pobożność zajmie zaszczytne miejsce, bez względu na to, jaką pozycję ma obecnie.