Księga Rodzaju 26:26 – znaczenie i zastosowanie

Spory między Izaakiem a Filistynami kończą się teraz pokojowym porozumieniem i pojednaniem.

Abimelech, król Filistynów, odwiedza Izaaka w przyjaznym zamiarze, okazując mu szacunek. Gdy czyjeś postępowanie podoba się Panu, Bóg może sprawić, że nawet jego wrogowie będą z nim żyć w pokoju (Księga Przysłów 16:7). Serca królów są w ręku Boga i może On zwrócić je ku swojemu ludowi, kiedy zechce.

Izaak roztropnie i ostrożnie pyta, czy Abimelech przychodzi szczerze. W nawiązywaniu i podtrzymywaniu przyjaźni potrzebujemy zarówno roztropności węża, jak i niewinności gołębicy. Nie świadczy o braku łagodności ani miłości jasne powiedzenie, że poczuliśmy się skrzywdzeni, ani zachowanie ostrożności wobec osób, które potraktowały nas niesprawiedliwie.

Abimelech mówi otwarcie, że jego zamiary są szczere i że bardzo zależy mu na przyjaźni z Izaakiem. Niektórzy sądzą, że chciał zawrzeć z nim to porozumienie, bo obawiał się, że Izaak, który coraz bardziej się bogacił, może kiedyś zemścić się za doznane krzywdy. Abimelech zapewnia jednak, że zależy mu na przyjaźni. Najpierw łagodzi ocenę ich wcześniejszego postępowania, bo Izaak powiedział, że go nienawidzili i odprawili. Abimelech odpowiada, że odprawili go w pokoju: polecili mu opuścić ziemię, na której mieszkał, ale pozwolili zabrać trzodę i cały dobytek.

To przypomina nam, że jeśli chcemy zachować przyjaźń, powinniśmy pomniejszać doznane krzywdy. Ci, którzy wciąż przypominają urazy i wyolbrzymiają je, podsycają gniew i pogłębiają rozłam. Wyrządzona nam krzywda mogła być rzeczywista, ale mogło być jeszcze gorzej.

Abimelech dostrzega także znak Bożej przychylności wobec Izaaka i traktuje go jako powód do zawarcia pokoju. Mówi: „Pan jest z tobą i Pan ci błogosławi”. W istocie mówi: „Zgódź się puścić w niepamięć doznane krzywdy, bo Bóg wynagrodził Ci straty z nawiązką”. Ci, którym Bóg błogosławi, mają dobry powód, by przebaczać tym, którzy ich nienawidzą, ponieważ nawet najgorszy wróg nie może naprawdę im zaszkodzić. Możliwe też, że Abimelech ma na myśli: „Chcemy się z tobą przyjaźnić, bo Bóg jest z tobą”. Roztropnie jest pozostawać w bliskiej przyjaźni i wspólnocie z tymi, którzy żyją w przymierzu i wspólnocie z Bogiem (Pierwszy List Jana 1:3).

Wizyta Abimelecha była celowa i starannie zaplanowana. Mówi on: „Zawrzyjmy między sobą przymierze”. Niezależnie od tego, jakie zamiary mogli mieć niektórzy z jego rozgniewanych lub zazdrosnych ludzi, on sam i towarzyszący mu dostojnicy naprawdę pragnęli przyjaźni. Być może pamiętał też ostrzeżenie, które Bóg dał jego poprzednikowi, by nie krzywdził Abrahama (Księga Rodzaju 20:7). To mogło skłonić go do szacunku wobec Izaaka, który wydawał się równie obdarzony przychylnością Nieba jak Abraham.

Izaak serdecznie przyjmuje Abimelecha i jego towarzyszy, a potem zawiera z nimi przymierze przyjaźni. Widzimy tu, jak wielkodusznym był człowiekiem. Wyprawia dla nich ucztę i przyjmuje ich z radością. Przebacza im również. Nie wypomina im dawnych nieżyczliwych czynów, lecz dobrowolnie zawiera z nimi pokojowe porozumienie i zobowiązuje się, że nie wyrządzi im krzywdy. Religia uczy nas być dobrymi sąsiadami i, na ile od nas zależy, żyć w pokoju ze wszystkimi.

Opatrzność sprzyja temu, co zrobił Izaak. Tego samego dnia, w którym zawarł przymierze z Abimelechem, jego słudzy przyszli i powiedzieli mu, że znaleźli studnię z wodą. Izaak nie domagał się zwrotu studni, które Filistyni bezprawnie mu odebrali, bo nie chciał zrywać zawartego układu. Cicho zniósł krzywdę, a Bóg wkrótce wynagrodził mu to, dając nową studnię. Ponieważ jej odkrycie tak dobrze zbiegło się z tym dniem, nadał jej dawną nazwę Beer-Szeba, czyli „studnia przysięgi”.