Księga Rodzaju 26:1 – znaczenie i zastosowanie

Bóg poddał Izaaka próbie przez okoliczności jego życia. Izaak wychował się w przekonaniu, że Bóg spełni obietnicę i da mu oraz jego potomkom ziemię Kanaan. Teraz jednak nastał w kraju głód (Księga Rodzaju 26:1). Co miał myśleć o obietnicy, skoro ziemia, którą Bóg mu obiecał, nie mogła nawet zapewnić mu żywności? Czy taki dar warto było zachować, jeśli wiązał się z takimi trudnościami i tak długim oczekiwaniem?

Izaak nadal mocno trzymał się przymierza. Im mniej cenna wydawała mu się sama ziemia Kanaan, tym bardziej uczył się ją cenić. Widział w niej przede wszystkim znak nieustającej dobroci Boga wobec siebie, a także obraz nieprzemijającej radości nieba. Trudne wydarzenia nie mogą pomniejszyć w oczach wierzącego wartości Bożych obietnic.

Bóg prowadził Izaaka przez tę próbę także swoim słowem. Brak żywności postawił go w trudnej sytuacji. Musiał szukać pomocy gdzie indziej i wygląda na to, że ruszył w stronę Egiptu, dokąd w podobnej potrzebie udał się wcześniej jego ojciec. Zamiast tam dotrzeć, przybył do Geraru. Zastanawiał się, którą drogę wybrać, aż Bóg łaskawie mu się ukazał i rozstrzygnął sprawę ku pełnemu zadowoleniu Izaaka.

Bóg powiedział mu, żeby pozostał na miejscu i nie udawał się do Egiptu: „Zamieszkaj w tym kraju” (Księga Rodzaju 26:2; Księga Rodzaju 26:3). Za dni Jakuba również nastał głód, a Bóg polecił mu udać się do Egiptu (Księga Rodzaju 46:3; Księga Rodzaju 46:4). W czasach Abrahama także był głód, lecz Bóg pozostawił mu wybór. To odmienne postępowanie zdaje się odpowiadać różnym charakterom tych patriarchów. Abraham był dojrzały duchowo i żył w bliskiej relacji z Bogiem, dlatego miejsce i okoliczności nie robiły mu różnicy. Izaak był dobrym człowiekiem, lecz nie był stworzony do znoszenia ciężkich doświadczeń, więc Bóg zabronił mu iść do Egiptu. Jakub był przyzwyczajony do trudności i odznaczał się wielką cierpliwością, dlatego miał udać się do Egiptu, gdzie jego wiara miała zostać poddana próbie i okazać się prawdziwa. Bóg dostosowuje próby swojego ludu do jego sił.

Bóg obiecał też, że będzie z Izaakiem i mu pobłogosławi (Księga Rodzaju 26:3). Możemy iść dokądkolwiek z pokojem, jeśli towarzyszy nam Boże błogosławieństwo, i możemy pozostać gdziekolwiek z zadowoleniem, jeśli ono nad nami spoczywa. Bóg odnowił również przymierze, które wielokrotnie zawierał już z Abrahamem, przypominając i potwierdzając obietnice dotyczące Kanaanu, licznego potomstwa i Mesjasza, obiecanego Zbawiciela (Księga Rodzaju 26:3; Księga Rodzaju 26:4). Ci, którzy żyją wiarą, powinni często wracać do obietnic, na których się opierają, szczególnie wtedy, gdy przychodzi im cierpieć lub z czegoś zrezygnować.

Bóg wskazał Izaakowi także dobry przykład posłuszeństwa jego ojca. Posłuszeństwo Abrahama pomogło zachować ciągłość przymierza w rodzinie (Księga Rodzaju 26:5). Bóg jakby mówił: „Abraham był posłuszny mojemu głosowi; postępuj tak samo, a obietnica będzie dla ciebie pewna”. Posłuszeństwo Abrahama zostało tu docenione, bo przyniosło mu dobre imię zarówno u Boga, jak i u ludzi. Fragment używa kilku określeń Bożej woli: głosu, nakazu, przykazań, ustaw i praw. Sugeruje to, że Abraham był posłuszny w pełni i we wszystkim. Przestrzegał podstawowego prawa moralnego, objawionych zasad kultu, zwłaszcza dotyczących obrzezania, oraz każdego szczególnego polecenia Boga, w tym nakazu opuszczenia swojego kraju i, najprawdopodobniej, złożenia syna w ofierze. Izaak miał dobry powód, by pamiętać o tym poleceniu. Z przymierza zawartego z pobożnymi rodzicami korzystają tylko te dzieci, które podążają tą samą drogą posłuszeństwa.