Księga Rodzaju 26:12 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu oznaki Bożej przychylności wobec Izaaka. Bóg mu błogosławił, pomnażał jego dobytek i sprawiał, że wszystko mu się udawało. Po pierwsze, jego zboże obrodziło nadzwyczaj obficie (Księga Rodzaju 26:12). Izaak nie miał własnej ziemi, lecz dzierżawił ją od Filistynów i obsiewał. Powinno to dodawać otuchy ubogim dzierżawcom, którzy uczciwie pracują na cudzej ziemi, bo Bóg obdarzył Izaaka obfitym plonem. Zebrał stokrotnie więcej, niż zasiał, a znaczenie miał także czas, ponieważ w tym samym roku w kraju panował głód. Podczas gdy inni z trudem zbierali tyle, by wystarczyło im na życie, on zebrał niezwykle obfite plony. Porównaj (Księga Izajasza 65:13) i (Księga Psalmów 37:19).

Potem powiększyły się jego stada (Księga Rodzaju 26:14). Miał też wielu sług, którym zapewniał pracę i utrzymanie. Wraz ze wzrostem czyjegoś majątku przybywa też ludzi, którzy z niego żyją, jak mówi Księga Koheleta 5:11. Boże błogosławieństwo przyniosło rozwój każdej części gospodarstwa Izaaka.

Filistyni zachowali się zupełnie inaczej: zazdrościli mu (Księga Rodzaju 26:14). Pokazuje to, jak próżny jest świat, bo im więcej ktoś posiada, tym bardziej inni mogą mu zazdrościć i go atakować. Któż zdoła oprzeć się zazdrości? (Księga Przysłów 27:4). Zobacz też (Księga Koheleta 4:4). Ukazuje to również zepsucie ludzkiej natury: smutne jest serce, które martwi się z powodu czyjegoś dobra, jakby moje życie musiało być gorsze tylko dlatego, że mojemu sąsiadowi wiedzie się lepiej.

Filistyni już wcześniej okazali niechęć rodzinie Izaaka, zasypując studnie wykopane przez jego ojca (Księga Rodzaju 26:15). Był to złośliwy czyn. Sami nie mieli stad, które mogłyby korzystać z tych studni, a jednak nie chcieli zostawić ich nikomu innemu. Taka właśnie bywa bezmyślna złośliwość. Była to także zdrada przymierza przyjaźni zawartego z Abrahamem (Księga Rodzaju 21:31–32). Zły charakter i niegodziwość potrafią zerwać wszelkie więzi.

Następnie wypędzili Izaaka ze swojego kraju (Księga Rodzaju 26:16–17). Król Geraru zaczął patrzeć na niego podejrzliwie. Dom Izaaka przypominał dwór królewski, a jego bogactwo i liczni słudzy sprawiali, że Abimelek wydawał się mniej znaczący. Dlatego kazano mu się przenieść dalej. Mieli dość jego bliskości, bo widzieli, że Pan mu błogosławi. Powinni byli chcieć, by pozostał, bo i oni mogli otrzymywać błogosławieństwo za jego pośrednictwem.

Izaak nie walczył o swoje prawa, choć zawarł z nimi umowę dotyczącą użytkowanej ziemi. Nie nalegał na swoje i nie próbował rozstrzygnąć sprawy siłą, mimo że stał się bardzo potężny. Zamiast tego spokojnie oddalił się od miasta królewskiego, być może w mniej żyzną część kraju. Powinniśmy być gotowi zrezygnować zarówno z praw, jak i wygód, zamiast wszczynać spory. Mądry i dobry człowiek często wycofa się w spokojne miejsce, tak jak Izaak, zamiast pozostać na wysokiej pozycji i stać się celem zazdrości.

Izaak wytrwale pracował. Nadal uprawiał ziemię i szukał studni z wodą, jak pokazują kolejne wersety (Księga Rodzaju 26:18 i następne). Choć bardzo się wzbogacił, wciąż troszczył się o stan swoich stad i trzód. Gdy ludzie osiągają wysoką pozycję, muszą uważać, by nie uznać, że praca już ich nie dotyczy. Choć zmuszono go do porzucenia łatwiejszych i korzystniejszych warunków, najlepiej jak potrafił gospodarował ziemią, na którą się przeniósł. Tak mądrze postępuje każdy.

Izaak ponownie otworzył studnie wykopane przez ojca (Księga Rodzaju 26:18) i z szacunku dla niego zachował ich nazwy. Gdy szukamy prawdy, żywej wody Bożej nauki, dobrze jest korzystać z tego, co odkryły wcześniejsze pokolenia, nawet jeśli późniejsze błędy to przysłoniły. Powinniśmy pytać o dawne ścieżki i szukać studni wykopanych przez naszych ojców, które wrogowie prawdy zasypali. Warto zapytać starszych, a oni nas pouczą.

Słudzy Izaaka wykopali też nowe studnie (Księga Rodzaju 26:19). Powinniśmy korzystać ze światła minionych pokoleń, ale nie możemy na tym poprzestać. Trzeba nadal budować na tym fundamencie i wciąż się uczyć, jak mówi Księga Daniela 12:4. Prawda powinna dalej się szerzyć i rozwijać.

Podczas kopania Izaak napotykał wiele sprzeciwu (Księga Rodzaju 26:20–21). Ci, którzy odkrywają źródła prawdy, muszą liczyć się ze sporami. Pierwsze dwie studnie nazwano Esek i Sitna, co oznacza „spór” i „nienawiść”. Pokazuje to trzy rzeczy. Sprawy doczesne często prowadzą do kłótni. Nawet najspokojniejsi i najbardziej pokojowo usposobieni ludzie często spotykają się ze sprzeciwem innych (Księga Psalmów 120:7). Jeremiasz był człowiekiem, z którym się spierano (Księga Jeremiasza 15:10), a sprzeciw spotykał nawet Chrystusa, Księcia Pokoju.

Błogosławieństwem jest też mieć dość wody i nie musieć o nią walczyć. Im częściej spotyka nas takie dobro, tym bardziej powinniśmy być za nie wdzięczni. W końcu Izaak przeniósł się w spokojne miejsce. Pozostał wierny pokojowemu usposobieniu, nie chciał odpłacać walką i nie zamierzał mieszkać wśród ludzi, którzy nienawidzili pokoju (Księga Psalmów 120:6). Cenił spokój bardziej niż zwycięstwo. Wykopał kolejną studnię i tym razem nikt nie wszczął o nią sporu (Księga Rodzaju 26:22). Ci, którzy zabiegają o pokój, z czasem go znajdą. Ludzie starający się zachować spokój zazwyczaj go doświadczają. Izaak bardzo różnił się od swojego brata Ismaela, który trzymałby się tego, co miał, walcząc z całym światem, niezależnie od tego, czy miał rację (Księga Rodzaju 16:12). Warto się zastanowić, którego z nich chcielibyśmy naśladować.

Studnię nazwano Rechobot, co oznacza „przestrzeń” lub „rozszerzenie”. Pierwsze dwie studnie symbolizują ziemię, ciasną i pełną sporów. Ludzie nie mogą tam pomyślnie żyć bez presji ze strony otoczenia. Ta studnia wskazuje na niebo, gdzie jest przestrzeń, pokój i miejsce dla wielu, bo jest tam wiele mieszkań.

Izaak pozostał też wierny swojej wierze i trwał blisko Boga. Bóg ukazał mu się łaskawie (Księga Rodzaju 26:24). Gdy Filistyni wypędzili Izaaka i wciąż go niepokoili, Bóg nawiedził go i na nowo zapewnił o swojej przychylności. Kiedy ludzie okazują się niewierni i nieżyczliwi, możemy pocieszać się tym, że Bóg jest wierny i łaskawy. Często najwyraźniej to dostrzegamy właśnie wtedy, gdy najbardziej zawodzimy się na ludziach.

Gdy Izaak przybył do Beer-Szeby (Księga Rodzaju 26:23), zapewne martwił się niestabilnym życiem i tym, że nigdzie nie mógł zatrzymać się na długo. Pośród tych trosk, tej samej nocy, Bóg przyniósł mu pocieszenie i umocnił jego duszę. Izaak mógł się obawiać, że Filistyni również tam nie pozwolą mu odpocząć, lecz Bóg powiedział: „Nie lękaj się, jestem z tobą i będę ci błogosławił”. Spokojnie mogą wyruszać w drogę ci, którzy wiedzą, że Bóg towarzyszy im wszędzie.

Izaak nie zaniedbywał też swojego obowiązku wobec Boga. Zbudował tam ołtarz i wzywał imienia Pana (Księga Rodzaju 26:25). Dokądkolwiek się udajemy, powinniśmy zabierać ze sobą swoją wiarę.

Ołtarze Izaaka i jego akty czci wobec Boga mogły obrażać Filistynów i wzmagać ich wrogość. Mimo to Izaak wytrwał w swoim obowiązku, choć narażało go to na ich niechęć.

Pocieszenie i zachęta, które Bóg daje nam w swoim Słowie, powinny pobudzać nas do wszelkich aktów pobożności. W ten sposób oddajemy Bogu cześć i podtrzymujemy bliską więź z Nim.