Księga Rodzaju 25:19 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie czytamy o narodzinach Jakuba i Ezawa, bliźniaczych synów Izaaka i Rebeki. Ich przyjście na świat zajmuje w ich historii wyjątkowo ważne miejsce. O Izaaku niewiele mówi się poza tym, co wiąże go z ojcem Abrahamem za życia Abrahama oraz z jego synami później. Izaak wydaje się człowiekiem cichym, rzadko uwikłanym w publiczne wydarzenia czy ciężkie próby.

Jakub i Ezaw byli dziećmi, o które się modlono. Ich rodzice przez długi czas nie mieli dzieci, a synów otrzymali w odpowiedzi na modlitwę (Księga Rodzaju 25:20; Księga Rodzaju 25:21). Izaak miał czterdzieści lat, gdy się ożenił, i choć był jedynym synem oraz tym, przez którego miała trwać obiecana linia potomków, nie spieszył się z małżeństwem. Jego synowie urodzili się, gdy miał sześćdziesiąt lat (Księga Rodzaju 25:26), a więc dopiero dwadzieścia lat po ślubie. Nawet gdy Boża obietnica jest pewna, jej spełnienie często wydaje się odległe. Bóg dopuszcza taką zwłokę, by wypróbować wiarę, uczyć cierpliwości i sprawić, że długo wyczekiwane błogosławieństwa będą jeszcze cenniejsze, gdy nadejdą.

W tym czasie Izaak nie zwrócił się do niewolnicy, jak zrobił to Abraham, a później Jakub. Kochał Rebekę (Księga Rodzaju 24:67). Zamiast tego modlił się. Błagał Pana w intencji swojej żony. Choć Bóg obiecał pomnożyć jego potomstwo, Izaak nadal modlił się o potomstwo, ponieważ Boże obietnice nie powinny zastępować modlitwy, lecz do niej zachęcać. Umacniają naszą wiarę i dają powód, by nie ustawać w prośbach.

Izaak modlił się przez długi czas, choć odpowiedź nie nadeszła od razu. Nie przestał się modlić, gdy musiał czekać. Zawsze trzeba się modlić i nie tracić ducha (Ewangelia Łukasza 18:1). Izaak modlił się wytrwale, kołacząc, aż otworzyły się drzwi. Modlił się za żonę, a niektórzy odczytują ten fragment tak, jakby modlił się razem z nią. Mężowie i żony powinni modlić się wspólnie, jak sugeruje ostrzeżenie Piotra, aby ich modlitwy nie napotykały przeszkód (Pierwszy List Piotra 3:7). Według tradycji żydowskiej Izaak zabrał w końcu Rebekę na górę Moria, gdzie Bóg obiecał pomnożyć potomstwo Abrahama (Księga Rodzaju 22:17), i tam prosił Boga, by pamiętał o tej obietnicy.

Bóg go wysłuchał i odpowiedział na jego modlitwę. Dzieci są darem od Boga. Ci, którzy trwają w modlitwie, tak jak Izaak, z czasem przekonają się, że ich prośby nie były daremne (Księga Izajasza 45:19).

Narodziny Jakuba i Ezawa zostały zapowiedziane jeszcze przed ich przyjściem na świat i miały głębokie znaczenie (Księga Rodzaju 25:22; Księga Rodzaju 25:23). Izaak przez długi czas modlił się o jednego syna, a teraz Rebeka nosiła w łonie dwóch. Bóg często daje więcej, niż śmiemy prosić lub sobie wyobrazić. Rebekę niepokoiło jednak to, co działo się w jej wnętrzu. Dzieci walczyły ze sobą, a ich ruchy były tak gwałtowne, że bardzo ją to zaniepokoiło. Być może obawiała się o swoje życie, a może była po prostu wyczerpana tym zmaganiem albo uznała je za zły znak. Wygląda na to, że zastanawiała się: „Skoro tak się dzieje, dlaczego mnie to spotyka?”.

Wcześniej jej smutkiem była bezdzietność. Teraz zmartwieniem stała się walka, którą czuła w swoim łonie. Warto zauważyć, że to, czego najbardziej pragniemy, często przynosi więcej udręki, niż się spodziewaliśmy. Bóg posługuje się tym, by przypominać nam, jak marne mogą być rzeczy ziemskie. Zdarza się też, że zaczynamy być niezadowoleni z błogosławieństw, bo wiążą się z trudnościami. Nie zawsze potrafimy być zadowoleni zarówno w niedostatku, jak i w obfitości.

To zmaganie wskazuje również na długotrwały konflikt między królestwem Boga a królestwem szatana. Potomstwo kobiety i potomstwo węża pozostają w konflikcie odkąd Bóg ustanowił między nimi nieprzyjaźń (Księga Rodzaju 3:15). Konflikt ten wniósł niepokój w ludzkie życie. Sam Chrystus powiedział, że przyszedł rzucić ogień na ziemię i przynieść podział, a nie łatwy pokój (Ewangelia Łukasza 12:49; Ewangelia Łukasza 12:51). Nie powinno nas to gorszyć. Święta walka jest lepsza niż fałszywy pokój panujący w domu diabła.

To samo zmaganie pojawia się w sercach wierzących. Gdy tylko Chrystus zaczyna kształtować się w duszy, ciało i Duch stają do walki (List do Galatów 5:17). Kiedy Bóg zmienia bieg czyjegoś życia, zwykle towarzyszy temu trudne zmaganie. Nie powinno nas to jednak zniechęcać. Lepiej walczyć z grzechem niż mu się poddać.

Szukając ulgi, Rebeka zwróciła się do Pana (Księga Rodzaju 25:22). Niektórzy sądzą, że zasięgnęła rady Melchizedeka, kapłana Boga, albo że użyto jakiejś wczesnej formy świętego losu, by pytać Boga, podobnie jak później czyniono to za pomocą napierśnika arcykapłana. Niezależnie od tego, jak było, myśl jest jasna: słowo Boże i modlitwa bardzo pomagają zaniepokojonym duszom. Przynosi prawdziwą ulgę przedstawienie swojej sprawy Panu i proszenie Go o radę. Wejdź do świątyni i tam szukaj zrozumienia (Księga Psalmów 73:17).

Otrzymana odpowiedź wyjaśniła tajemnicę: „W twoim łonie są dwa narody” (Księga Rodzaju 25:23). Rebeka nosiła nie tylko dwoje dzieci, lecz także przyszłych przedstawicieli dwóch narodów. Miały się one bardzo różnić charakterem i interesami, a także ze sobą ścierać. Starszy miał służyć młodszemu. Spełniło się to, gdy Edomici przez wiele lat podlegali Dawidowi, aż później się zbuntowali (Druga Księga Kronik 21:8).

Pokazuje to, że Bóg suwerennie udziela swojej łaski. Ma prawo uczynić różnicę między ludźmi, zanim którekolwiek z nich uczyni dobro lub zło. Apostoł wyciąga tę lekcję właśnie z tego fragmentu (List do Rzymian 9:12). Zapowiada on również walkę, która toczy się w duszy między łaską a zepsuciem: łaska, choć młodsza, w końcu zwycięży.

Już przy narodzinach chłopców wyraźnie było widać, że się różnią. Potwierdzało to wcześniejszą zapowiedź (Księga Rodzaju 25:23) i wskazywało na to, co miało wydarzyć się później. Ezaw urodził się szorstki i owłosiony, niemal jak dorosły mężczyzna. Dlatego nazwano go Ezawem, co miało oznaczać „ukształtowany” albo „już uformowany”. Jego ciało sugerowało wielką siłę i zapowiadało śmiałe, aktywne, surowe życie. Jakub natomiast był gładki i delikatny, jak inne nowo narodzone dzieci.

Ta różnica ma znaczenie. Różne zdolności ludzi, a przez to także miejsca, które zajmują w życiu, często wynikają z ich naturalnych predyspozycji. Niektórzy z natury wyraźnie nadają się do działania i publicznego uznania, podczas gdy inni są przeznaczeni do spokojniejszego, mniej widocznego życia. Ten przykład Bożej władzy nad biegiem wydarzeń może pomóc nam przyjąć Jego władzę w udzielaniu łaski.

Bóg często wybiera to, co słabe w oczach świata, a pomija to, co silne (Pierwszy List do Koryntian 1:26–27). Pomaga to zrozumieć różnicę między Ezawem a Jakubem. Ezaw, silniejszy z bliźniąt, urodził się pierwszy, ale już przy narodzinach Jakub trzymał ręką jego piętę (Księga Rodzaju 25:26). Pokazywało to, że od początku pragnął pierworództwa i błogosławieństwa, jakby już po nie sięgał. Wskazywało też na jego późniejszy sukces w zdobyciu tego, czego pragnął. Dlatego nazwano go Jakubem, co znaczy „ten, który zajmuje miejsce innego”. Wspomina o tym także Księga Ozeasza (Księga Ozeasza 12:8).

Chłopcy bardzo się różnili charakterem i wybranym sposobem życia (Księga Rodzaju 25:27). Ezaw należał do tego świata. Lubił sport i polowania, a że dobrze sobie w nich radził, rozrywka stała się głównym zajęciem jego życia. Nie lubił czytać ani przebywać w domu. Był człowiekiem otwartej przestrzeni, jak Nimrod i Izmael, zawsze szukającym mocnych wrażeń. Wydawało się, że żyje jak myśliwy i żołnierz.

Jakub był człowiekiem zwróconym ku innemu światu. Nie zależało mu na tym, by robić wrażenie. Był człowiekiem prostym, mieszkającym w namiotach. Był uczciwy, miał dobre intencje i postępował rzetelnie. Wolał spokojne życie w odosobnieniu niż hałaśliwe rozrywki. Mieszkał w namiotach, być może jako pasterz opiekujący się owcami albo, jak sądzą niektórzy, jako uczeń, który spędzał czas z Melchizedekiem lub Heberem, by poznawać prawdy Boże. To właśnie przez tego syna Izaaka miała trwać linia przymierza.

Rodzice również kochali swoich synów w różny sposób (Księga Rodzaju 25:28). Izaak i Rebeka mieli tylko tych dwóch synów. Wygląda na to, że jeden był ulubieńcem ojca, a drugi matki. Izaak sam nie był człowiekiem aktywnym. Kiedy wychodził na pole, szedł tam, by rozmyślać i modlić się, a nie polować. Podobała mu się jednak energia Ezawa. Ezaw wiedział, jak sprawiać ojcu przyjemność, przynosząc mu dziczyznę. Zjednało mu to uczucie starszego człowieka bardziej, niż można by się spodziewać.

Rebeka natomiast pamiętała słowo Boga, które wskazywało Jakuba jako wybranego. Dlatego kochała go bardziej. Jeśli rodzice mogą z uzasadnionego powodu traktować swoje dzieci inaczej, Rebeka miała rację, kochając tego, którego ukochał Bóg.