Księga Rodzaju 25:11 – znaczenie i zastosowanie

Zaraz po relacji o śmierci Abrahama Mojżesz rozpoczyna opowieść o Izaaku (Księga Rodzaju 25:11). Mówi, gdzie Izaak zamieszkał i jak obficie Bóg mu błogosławił. Pokazuje to, że błogosławieństwo dane Abrahamowi nie skończyło się wraz z jego śmiercią, lecz trwało wśród wszystkich dzieci obietnicy.

Mojżesz na krótko przerywa opowieść, by wspomnieć o Izmaelu. On także był synem Abrahama, a Bóg złożył obietnice dotyczące Izmaela, których spełnienie należało ukazać. Izmael miał dwunastu synów, nazwanych dwunastoma książętami (Księga Rodzaju 25:16), czyli naczelnikami rodów. Z czasem rody te rozrosły się w narody: odrębne plemiona, które stały się liczne i znaczące. Osiedliły się na rozległym obszarze między Egiptem a Asyrią, zwanym Arabią.

Wymieniono ich imiona, a niektóre z nich często pojawiają się w Piśmie Świętym. Szczególnie dobrze znane są Midian i Kedar. Niektórzy wnikliwi nauczyciele Biblii dostrzegli też znaczenie trzech imion wymienionych obok siebie: Miszma, Duma i Massa (Księga Rodzaju 25:14). Razem podpowiadają one dobrą radę dla każdego z nas: słuchaj, milcz i cierpliwie znoś przeciwności. Przypomina to słowa z Listu Jakuba 1:19: „Każdy niech będzie skory do słuchania, nieskory do mówienia i nieskory do gniewu”.

Potomkowie Izmaela mieszkali w namiotach na otwartych terenach i w czasach pokoju pomnażali swój majątek. Mieli też miasta i twierdze (Księga Rodzaju 25:16), w których bronili się podczas wojny. Ich liczebność i siła były skutkiem obietnic danych Hagar w sprawie Izmaela (Księga Rodzaju 16:10) oraz Abrahamowi (Księga Rodzaju 17:20; Księga Rodzaju 21:13). Wielu ludzi, którzy nie należą do przymierzy obietnicy, nadal otrzymuje doczesne błogosławieństwa dzięki pobożnym przodkom. Ich dom może wciąż opływać w dostatek i bogactwo.

Mojżesz podaje nam także wiek Izmaela. Żył 137 lat (Księga Rodzaju 25:17). Prawdopodobnie zapisano to, by ukazać, jak skuteczna była modlitwa Abrahama w jego sprawie (Księga Rodzaju 17:18): „Oby Izmael żył przed Tobą!”. Zapisano również jego śmierć. Został przyłączony do swoich przodków, choć nie powiedziano, że odszedł syty dni, mimo że dożył sędziwego wieku. Nie był tak znużony życiem ani tak gotowy odejść, jak jego dobry ojciec.

Słowa „upadł w obecności wszystkich swoich braci” mogą oznaczać, że umarł albo, jak sądzą niektórzy, że jego dział znalazł się pośród nich. W obu wypadkach chodzi o pokazanie, że Bóg dotrzymał obietnicy danej Hagar (Księga Rodzaju 16:12). Izmael miał mieszkać wśród wszystkich swoich braci, czyli pomyślnie żyć pośród nich, cieszyć się wśród nich szacunkiem i zachować swoją pozycję aż do końca. Możliwe też, że umarł otoczony bliskimi, co jest pokrzepiającą myślą.