Księga Rodzaju 24:62 – znaczenie i zastosowanie

Izaak i Rebeka w końcu zostali połączeni i zaznali szczęścia. Zauważmy najpierw, że Izaak zajmował się czymś dobrym, gdy spotkał Rebekę. Wieczorem wyszedł na pole, by rozmyślać lub się modlić (Księga Rodzaju 24:62–63). Niektórzy sądzą, że oczekiwał powrotu sług i wyszedł im na spotkanie. Bardziej prawdopodobne wydaje się jednak, że szukał ciszy wieczoru i samotności na polu, aby oddać się rozmyślaniu i modlitwie — świętym praktykom, w których rozmawiamy z Bogiem i badamy własne serca.

Ludzie oddani Bogu cenią samotność. Dobrze nam robi czas spędzony sam na sam ze sobą — na samotnym spacerze albo w ciszy — a jeśli dobrze go wykorzystujemy, przekonujemy się, że najmniej samotni jesteśmy wtedy, gdy jesteśmy sami. Kiedy przebywamy w samotności, rozmyślanie i modlitwa powinny być zarazem naszym obowiązkiem i radością. Dopóki mamy Boga, którego możemy poznawać, Chrystusa, któremu możemy ufać, i niebo, do którego możemy dążyć, nie zabraknie nam tematów do rozmyślań ani modlitwy. Rozmyślanie i modlitwa, gdy idą w parze, wzajemnie się wspierają.

Spacer po polu jest szczególnie przyjemny, kiedy prowadzi do modlitwy i refleksji. Możemy tam spojrzeć w górę, na otaczające nas niebiosa, pełne piękna i bogactwa. Ten widok powinien skłaniać nas do myślenia o Stwórcy i Panu wszystkiego. Również wieczorem nabożne skupienie przynosi pokrzepienie. Łagodzi zmęczenie troskami i pracą minionego dnia, a także przygotowuje nas do nocnego odpoczynku.

Miłosierdzie Boga cieszy podwójnie, gdy zastaje nas przy wykonywaniu obowiązków. Niektórzy sądzą, że Izaak modlił się o pomyślny obrót tej sprawy i rozmyślał o tym, co mogłoby umocnić jego wiarę. Właśnie wtedy, gdy — można powiedzieć — wypatrywał odpowiedzi Boga ze swojej strażnicy, jak mówi prorok, zobaczył nadchodzące wielbłądy (Księga Habakuka 2:1). Bóg czasem od razu zsyła miłosierdzie, o które prosimy (Dzieje Apostolskie 12:12).

Rebeka zachowała się bardzo stosownie podczas spotkania z Izaakiem. Gdy zrozumiała, kim jest, zeszła z wielbłąda (Księga Rodzaju 24:64), wzięła zasłonę i się nią okryła (Księga Rodzaju 24:65), okazując pokorę, skromność i uległość. Nie skarżyła się, że Izaak nie przyjechał po nią osobiście ani przynajmniej nie wyszedł jej naprzeciw. Nie narzekała na długą podróż ani na to, że opuszcza rodzinę i udaje się w obce miejsce. Widząc, że Boża opatrzność przygotowała tę drogę, z radością przyjęła swoją nową relację.

Ci, którzy przez wiarę zostali złączeni z Chrystusem i pragną zostać Mu przedstawieni jako czyste dziewice, powinni naśladować przykład Rebeki. Powinni się uniżyć i podporządkować Mu jako swojej głowie (List do Efezjan 5:24). Rebeka okazała to, schodząc z wielbłąda, gdy zobaczyła Izaaka idącego pieszo, oraz nakładając zasłonę, która była znakiem podporządkowania (Pierwszy List do Koryntian 11:10).

Izaak i Rebeka zostali połączeni, prawdopodobnie po tym, jak zdążyli się lepiej poznać, ku obopólnej radości (Księga Rodzaju 24:67). Widzimy tu najpierw, jak bardzo Izaak kochał swoją matkę. Od jej śmierci minęły około trzy lata, a mimo to dopiero teraz znalazł pocieszenie po tej stracie. Rana w jego wrażliwym sercu długo się nie goiła i została uleczona dopiero wtedy, gdy Bóg wprowadził go w nową relację. W ten sposób smutki i radości równoważą się nawzajem (Księga Koheleta 7:14) i pomagają zachować w życiu równowagę.

Widzimy również, jak kochającym mężem był Izaak. Można mieć nadzieję, że ci, którzy dobrze odnajdują się w jednej relacji, będą dobrze postępować także w kolejnej. Rebeka została jego żoną, a on ją pokochał. Miał ku temu wszelkie powody, bo mężowie powinni kochać swoje żony jak samych siebie. Obowiązki małżeńskie są wypełniane, a radość z małżeństwa rozkwita, gdy panuje w nim wzajemna miłość. Tam Bóg udziela swojego błogosławieństwa.