Księga Rodzaju 24:54 – znaczenie i zastosowanie

Rebeka żegna się tutaj z domem ojca. Sługa Abrahama prosi, by pozwolono mu odejść. Choć on i jego ludzie zostali serdecznie przyjęci i dobrze potraktowani, powiedział: „Pozwólcie mi odejść” (Księga Rodzaju 24:54), a potem ponowił tę prośbę (Księga Rodzaju 24:56). Wiedział, że jego pan może się o niego niepokoić i czeka na jego powrót, a w domu nadal czekają na niego obowiązki. Jak człowiek, który stawia obowiązek ponad wygodę, chciał więc jak najszybciej wrócić.

Przeciąganie pobytu i zwlekanie nie cechują człowieka mądrego i dobrego. Gdy załatwimy swoje sprawy poza domem, nie powinniśmy odkładać powrotu do obowiązków, które na nas tam czekają. Nie powinniśmy pozostawać poza domem dłużej, niż to konieczne. „Człowiek, który oddala się od swego miejsca, przypomina ptaka opuszczającego gniazdo” (Księga Przysłów 27:8).

Krewni Rebeki, kierując się naturalnym przywiązaniem i zwyczajną życzliwością okazywaną w takich chwilach, poprosili, by została jeszcze trochę dłużej (Księga Rodzaju 24:55). Trudno im było rozstać się z nią od razu, zwłaszcza że miała wyruszyć daleko i zapewne już nigdy by jej nie zobaczyli. Prosili, by została jeszcze kilka dni, a przynajmniej dziesięć. Ta prośba wydaje się znacznie rozsądniejsza niż wariant podany na marginesie: „rok albo przynajmniej dziesięć miesięcy”. Zgodzili się na małżeństwo, a jednak wciąż niechętnie pozwalali jej odejść.

Widać tu, jak ulotna jest ziemska radość. Nie ma na tym świecie takiej przyjemności, z którą nie mieszałby się smutek. Cieszyli się, że tak dobrze wydali za mąż córkę ze swojej rodziny, a jednak gdy nadeszła chwila rozstania, trudno im było ją odesłać.

Rebeka sama rozstrzygnęła tę sprawę. Krewni postąpili właściwie, prosząc: „Zawołajcie młodą kobietę i zapytajcie ją” (Księga Rodzaju 24:57). Wycofała się do swojej izby, zachowując skromne milczenie. Dzieci nie powinny zawierać małżeństwa bez zgody rodziców, a rodzice nie powinni organizować małżeństwa bez zgody dziecka. Zanim zapadnie ostateczna decyzja, trzeba zapytać młodą kobietę. To jej sprawa dotyczy najbardziej, dlatego przede wszystkim ją należy wziąć pod uwagę.

Rebeka się zgodziła i nie tylko była gotowa odejść, ale chciała zrobić to od razu: „Pójdę” (Księga Rodzaju 24:58). Możemy przypuszczać, że widok oddania sługi i jego czci dla Boga dał jej pewne wyobrażenie o wierze i pobożności panujących w rodzinie, do której miała dołączyć. Być może dlatego chciała jak najszybciej tam wyruszyć i była gotowa opuścić swoich bliskich oraz dom ojca, w którym wiara nie odgrywała tak ważnej roli.

Wysłano ją więc w drogę ze sługą Abrahama, zapewne nie następnego dnia, ale wkrótce. Rodzina widziała, że Rebeka jest gotowa odejść, i wyprawiła ją z odpowiednim towarzystwem: jej piastunką (Księga Rodzaju 24:59) oraz służącymi (Księga Rodzaju 24:61). Pokazuje to, że gdy pewnego razu poszła do studni po wodę, nie zrobiła tego z braku służby. Najwyraźniej lubiła skromną, pożyteczną pracę. Teraz, gdy miała wyruszyć między obcych, słusznie było, by towarzyszyły jej osoby, które znała.

Nie ma tu mowy o jej posagu ani o majątku, który miałaby wnieść do małżeństwa. Jej własna wartość była jej posagiem. Nie potrzebowała niczego, by wyruszyć z nimi, a posag nigdy nie był częścią ustaleń dotyczących tego małżeństwa.

Wyprawiono ją także z serdecznymi błogosławieństwami (Księga Rodzaju 24:60). Gdy nasi bliscy wchodzą w nowy etap życia, powinniśmy modlić się, by Bóg im błogosławił i prowadził ich. Ponieważ Rebeka miała zostać żoną, proszono, by została matką licznego potomstwa, a nawet zwycięskiego ludu. Sługa Abrahama mógł opowiedzieć im o niedawnej obietnicy Boga złożonej jego panu: Bóg miał rozmnożyć jego potomstwo jak gwiazdy na niebie, a ono miało wziąć w posiadanie bramy swoich wrogów (Księga Rodzaju 22:17). Zapewne mieli tę obietnicę na myśli, gdy ją błogosławili: „Obyś została matką potomstwa objętego tą obietnicą”.