Księga Rodzaju 24:29 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak dochodzi do ustalenia małżeństwa Izaaka i Rebeki. Opowieść została przedstawiona bardzo szczegółowo, aż po drobne wydarzenia, które mogą wydawać się nieistotne. Tymczasem rzeczy tajemnicze i doniosłe, takie jak historia Melchizedeka, bywają opisane zaledwie w kilku słowach. W ten sposób Bóg zakrywa pewne sprawy przed mądrymi i uczonymi, a objawia je ludziom pokornym (Ewangelia Mateusza 11:25). Uczy nas też dostrzegać Jego opatrzność, czyli mądrą troskę, w codziennych wydarzeniach oraz postępować w nich z mądrością i łaskawością.

Ten fragment Pisma nie jest przeznaczony wyłącznie dla filozofów i władców. Ma nas wszystkich uczynić mądrzejszymi i pomóc nam lepiej żyć, pracować oraz prowadzić dom. Po pierwsze, widzimy, jak serdecznie przyjęto sługę Abrahama w rodzinie Rebeki. Jej brat Laban wyszedł, by zaprosić go do środka, ale dopiero gdy zobaczył kolczyki i bransolety na rękach swojej siostry (Księga Rodzaju 24:30). Laban zapewne pomyślał: „Oto bogaty i hojny człowiek. Powinniśmy dobrze go przyjąć”. Z dalszej części opowieści wynika, że nie byłby tak hojny, gdyby nie liczył na nagrodę, którą później otrzymał (Księga Rodzaju 24:53).

Dar otwiera człowiekowi drogę i przysparza mu powodzenia, dokądkolwiek się uda (Księga Przysłów 18:16; Księga Przysłów 17:8). Zaproszenie było serdeczne: „Wejdź, błogosławiony przez Pana” (Księga Rodzaju 24:31). Zobaczyli, że jest zamożny, więc nazwali go błogosławionym przez Pana. A może, usłyszawszy relację Rebeki (Księga Rodzaju 24:28) i jego życzliwe słowa, uznali go za dobrego człowieka, któremu Bóg błogosławi. Ludzi błogosławionych przez Boga powinniśmy przyjmować z otwartością. Dobrze jest okazywać szacunek tym, których Bóg darzy uznaniem.

Równie serdecznie zadbano o jego przyjęcie (Księga Rodzaju 24:32–33). Przygotowano dom i miejsce dla wielbłądów, a sługa Abrahama mógł swobodnie korzystać z obu. Szczególnie zatroszczono się o wielbłądy, bo dobry człowiek dba o życie swoich zwierząt (Księga Przysłów 12:10). Skoro wół zna swojego właściciela, właściciel także powinien znać swojego wołu i zapewnić mu to, czego potrzebuje.

Po drugie, poznajemy pełną relację sługi z jego misji i słyszymy, jak poprosił rodzinę o zgodę na małżeństwo Rebeki. Był skupiony na swoim zadaniu. Choć odbył długą podróż i trafił do gościnnego domu, nie chciał jeść, dopóki nie wyjaśnił, po co przybył (Księga Rodzaju 24:33). Powinniśmy cenić wypełnianie obowiązków wobec Boga i innych ludzi bardziej niż nawet niezbędny pokarm. Dla naszego Zbawiciela pokarmem i napojem było pełnienie woli Ojca (Ewangelia Jana 4:34).

Postępował mądrze i uczciwie. Był wierny swojemu panu, który mu zaufał, i postępował uczciwie wobec osób, z którymi rozmawiał. Najpierw krótko opowiedział o rodzinie swojego pana (Księga Rodzaju 24:34–36). Już wcześniej przyjęto go życzliwie, ale z pewnością zyskał jeszcze większą przychylność, gdy powiedział: „Jestem sługą Abrahama”. Imię Abrahama było wśród nich znane i szanowane. Sługa podkreślił też dwie rzeczy, które przemawiały za jego prośbą: dzięki Bożemu błogosławieństwu Abraham posiadał wielki majątek, a całość przekazał Izaakowi, synowi, dla którego sługa przybył.

Następnie wyjaśnił, jakie polecenie otrzymał od swojego pana: miał znaleźć żonę dla jego syna wśród jego krewnych. Wyjaśnił również powód tej decyzji (Księga Rodzaju 24:37–38). Delikatnie zaznaczył, że Abraham wciąż pamięta o rodzinie, którą zostawił, i ceni ją, choć wyprowadził się daleko. Silna miłość do Boga nie powinna wymazywać naturalnej więzi z rodziną. Sługa odpowiedział też na możliwy zarzut: skoro Izaak był tak godnym człowiekiem, dlaczego szukać mu żony tak daleko? Odpowiedź była prosta: syn Abrahama nie mógł poślubić Kananejki.

Następnie wzmocnił swoją prośbę, mówiąc o wierze swojego pana w pomyślny przebieg misji (Księga Rodzaju 24:40). Abraham czerpał odwagę z czystego sumienia, ponieważ żył święcie i wiernie przed Bogiem. Zapewne nawiązuje to do przymierza Boga z Abrahamem, w którym Bóg objawił mu się jako Wszechmogący i wezwał go, by żył w Jego obecności (Księga Rodzaju 17:1). Sługa powiedział więc, że Bóg, przed którym Abraham żył, pośle swojego anioła. Gdy wypełniamy swoją część przymierza, możemy ufać, że Bóg wypełni swoją. Powinniśmy też uczyć się odnosić ogólne Boże obietnice do konkretnych potrzeb, które pojawiają się w naszym życiu.

Sługa podkreślił również, że starannie pozostawił rodzinie swobodę przyjęcia lub odrzucenia propozycji. Nie wywierał na nich presji ani nie narażał ich na krzywoprzysięstwo, czyli poważne fałszywe świadectwo pod przysięgą (Księga Rodzaju 24:39–41). Świadczyło to o jego ogólnej rozwadze, a szczególnie o tym, że nie chciał wymuszać ich zgody. Potem opowiedział, jak niezwykłe działanie Bożej opatrzności przemawiało za tą propozycją i pokazywało, że Bóg ma w tej sprawie swój udział. Modlił się o wskazówkę w postaci znaku (Księga Rodzaju 24:42–44). Dobrze jest zapraszać Boga do naszych spraw przez modlitwę.

Bóg odpowiedział dokładnie tak, jak sługa prosił, choć ten wypowiedział swoje słowa jedynie w sercu (Księga Rodzaju 24:45). Wspomniał o tym być może po to, by pokazać, że Rebeka nie usłyszała jego prośby i nie zadziałała celowo. W istocie powiedział: „Nie, mówiłem w sercu, więc słyszał mnie tylko Bóg i to On dał odpowiedź” (Księga Rodzaju 24:46–47). Dodał też, że od razu podziękował Bogu za to, że poprowadził go właściwą drogą. Droga Boga zawsze jest właściwa (Księga Psalmów 107:7), a ci, których On prowadzi, są prowadzeni dobrze.

Na koniec uczciwie przedstawił sprawę rodzinie i zaczekał na odpowiedź (Księga Rodzaju 24:49). „Jeśli chcecie okazać mojemu panu życzliwość i postąpić uczciwie, wszystko jest w porządku. Jeśli naprawdę chcecie być życzliwi, przyjmiecie tę propozycję. Jeśli nie, nie każcie mi czekać”. Ci, którzy postępują uczciwie, mają powód oczekiwać uczciwego traktowania.

Rodzina przyjęła propozycję dobrowolnie i z radością, kierując się słuszną zasadą (Księga Rodzaju 24:50). „Ta sprawa pochodzi od Pana. Opatrzność jej sprzyja i nie mamy nic przeciwko temu”. Nie zgłaszali zastrzeżeń dotyczących odległości, wyjazdu Abrahama ani tego, że nie posiadał tam jeszcze ziemi. Nie podawali też w wątpliwość prawdziwości opowieści sługi. Zaufali jego uczciwości. Dobrze byłoby, gdyby uczciwość była wśród ludzi tak powszechna, że zaufanie czyimś słowom przychodziłoby równie naturalnie jak okazywanie mu życzliwości.

Jeszcze bardziej ufali Bożej trosce, dlatego milczeli i wyrazili zgodę, widząc, że Boża mądrość pokierowała tą sprawą. Małżeństwo ma szansę być zgodne, gdy wydaje się, że pochodzi od Pana.

Sługa Abrahama podziękował za pomyślny wynik, który osiągnął. Oddał cześć Panu (Księga Rodzaju 24:52). W miarę jak jego powodzenie rosło, nie przestawał chwalić Boga. Ci, którzy nie ustają w modlitwie, powinni też dziękować w każdej sytuacji i dostrzegać Boże działanie w każdym przejawie życzliwości.

Bóg posłał przed nim swojego anioła i zapewnił mu powodzenie (Księga Rodzaju 24:7; Księga Rodzaju 24:40). Kiedy jednak sługa uzyskał pożądany wynik, oddał cześć Bogu, a nie aniołowi. Nawet jeśli aniołowie nam służą i przynoszą pomoc, cała chwała należy się Panu aniołów (Apokalipsa św. Jana 22:9).

Sługa okazał też szacunek rodzinie, a szczególnie przyszłej pannie młodej (Księga Rodzaju 24:53). Obdarował ją, jej matkę i brata. Pokazał w ten sposób bogactwo i hojność swojego pana, a także wdzięczność za życzliwe przyjęcie. Pomogło mu to również zyskać ich przychylność.