Księga Rodzaju 23:1 – znaczenie i zastosowanie

W Księdze Rodzaju 23:1 poznajemy wiek Sary. Niemal czterdzieści lat wcześniej mówiła o sobie, że jest stara (Księga Rodzaju 18:12). Ludzie nie umierają wcześniej tylko dlatego, że uważają się za starych, ale mogą lepiej przejść przez śmierć, jeśli są na nią gotowi.

W Księdze Rodzaju 23:2 czytamy o jej śmierci. Nawet najdłuższe życie kiedyś dobiega końca. Abraham i Sara przez wiele lat żyli razem szczęśliwie, a jednak śmierć rozdziela nawet tych, których nic innego nie zdołałoby rozdzielić. Nie oszczędza nawet szczególnych przyjaciół Boga. Sara umarła w ziemi Kanaan, gdzie przez ponad sześćdziesiąt lat mieszkała jako przybyszka.

Widzimy też, jak Abraham ją opłakuje. Jego żal był prawdziwy. Nie poprzestał na zewnętrznych oznakach żałoby, jak ci, którzy ostentacyjnie okazują ją na ulicach. Szczerze odczuwał stratę swojej dobrej żony i pokazał, że kochał ją aż do końca. Biblia mówi, że przyszedł, by ją opłakiwać i płakać. Jego smutek nie był udawany. Przyszedł do jej namiotu i usiadł przy jej ciele, opłakując ją i pozwalając, by widok poruszył jego serce. Okazał też należny szacunek zmarłej.

Opłakiwanie śmierci bliskich nie tylko jest dozwolone, ale i słuszne. W takich chwilach Boża opatrzność wzywa nas do płaczu i żałoby, a my oddajemy też cześć tym, którym się ona należy. Łzy są stosownym wyrazem pamięci o zmarłych przyjaciołach. Kiedy ciało składa się do grobu, należy je skropić łzami. Nie powinniśmy jednak smucić się jak ci, którzy nie mają nadziei, bo dzięki łasce mamy dobrą nadzieję co do nich i co do nas samych.