Księga Rodzaju 21:22 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu porozumienie między Abimelechem a Abrahamem, a także to, że Bóg czynił imię Abrahama wielkim, zgodnie ze swoją obietnicą (Księga Rodzaju 12:2). Abraham był przybyszem i tylko czasowym mieszkańcem pośród Kananejczyków i Peryzzytów, a jednak teraz zabiegano o jego przyjaźń i ceniono ją.

Abimelech, któremu towarzyszył Pikol, jego najważniejszy urzędnik i dowódca wojska, zaproponował zawarcie przymierza. Powodem była Boża przychylność wobec Abrahama: Bóg był z nim we wszystkim, co czynił, i było to widoczne dla otoczenia (Księga Rodzaju 21:22). Bóg czasem błogosławi swój lud tak wyraźnie, że nie mogą tego przeoczyć nawet sąsiedzi (Księga Psalmów 86:17). Dobrze jest przyjaźnić się z tymi, którym Bóg okazuje przychylność, i przebywać z ludźmi, którzy z Nim chodzą (Księga Zachariasza 8:23; Pierwszy List Jana 1:3).

Porozumienie miało zapewnić trwały pokój i stałą przyjaźń między ich rodzinami, bez naruszania zaufania z którejkolwiek strony. Aby je umocnić, przypieczętowali je przysięgą, wzywając prawdziwego Boga na świadka swojej uczciwości i na sędziego, gdyby któraś ze stron okazała się nielojalna (Księga Rodzaju 21:23). Abimelech chciał też, by obietnica obejmowała jego potomków i jego lud. Ci, którzy doświadczają Bożej przychylności, powinni zabiegać o przyjaźń ludu Bożego nie tylko dla siebie, lecz także dla swoich dzieci.

Abimelech przypomniał też Abrahamowi o życzliwości, którą wcześniej mu okazał. W gruncie rzeczy powiedział: „Postępuj ze mną tak, jak ja postępowałem z tobą”. Osoby, które doświadczyły życzliwości, powinny ją odwzajemniać, a ci, którzy okazali życzliwość, mogą słusznie oczekiwać, że zostanie ona zapamiętana.

Abraham się zgodził, ponieważ uznał, że Abimelech jest człowiekiem uczciwym i sumiennym, bojącym się Boga. Powiedział, że złoży przysięgę (Księga Rodzaju 21:24). Religijność nie powinna sprawiać, że ludzie stają się oschli ani trudni w relacjach. Uczciwy człowiek nie uchyla się od złożenia uroczystej obietnicy, gdy jest to potrzebne, a przysięga może być właściwym potwierdzeniem zobowiązania.

Abraham wyjaśnił też sprawę studni, o którą wcześniej spierali się z nim słudzy Abimelecha. W tamtej krainie studnie były cenną własnością, bo woda nie była tak łatwo dostępna jak w wielu miejscach dzisiaj. Abraham spokojnie poruszył tę sprawę w rozmowie z Abimelechem (Księga Rodzaju 21:25). Gdy ktoś wyrządzi nam krzywdę, powinniśmy porozmawiać z nim spokojnie i uczciwie, żeby można było rozwiązać problem (Ewangelia Mateusza 18:15).

Abimelech odpowiedział, że nie wiedział, kto to zrobił, i odciął się od winy (Księga Rodzaju 21:26). Wielu ludzi niesłusznie oskarża się o nieuczciwość lub nieżyczliwość, choć są niewinni. Powinniśmy się cieszyć, gdy prawda wychodzi na jaw. Nie należy obwiniać pana za przewinienia sług, jeśli o nich nie wiedział i ich nie pochwalał. Uczciwy człowiek powinien być gotowy naprawić błąd, gdy tylko się o nim dowie.

Abraham zadbał następnie o jasne potwierdzenie swojego prawa do studni, żeby w przyszłości nie doszło do sporu (Księga Rodzaju 21:30). Było to zarówno mądre, jak i sprawiedliwe. O dobrych porozumieniach warto pamiętać, by ich dotrzymywać i nie złamać ich przez przypadek.

Abraham podarował też Abimelechowi cenny dar. Nie było to coś wyłącznie ozdobnego, lecz użytecznego i wartościowego: owce i bydło (Księga Rodzaju 21:27). W ten sposób Abraham dziękował Abimelechowi i okazywał mu szczerą przyjaźń. Gdy ludzie odwzajemniają sobie życzliwość, ich przyjaźń się umacnia, a każdy chętnie dzieli się z drugim tym, co ma.

Na koniec Abraham przypieczętował przymierze przysięgą i nadał temu miejscu nową nazwę: Beer-Szeba, czyli „studnia przysięgi”. Miała ona przypominać o złożonej tam obietnicy (Księga Rodzaju 21:31). Nazwa może też oznaczać „studnię siedmiu” i nawiązywać do siedmiu jagniąt, które Abraham dał Abimelechowi jako część porozumienia. Mądrzy ludzie pamiętają o zawartych umowach, by dotrzymywać słowa i nie zawieść przez zapomnienie.