Księga Rodzaju 21:1 – znaczenie i zastosowanie

Nadszedł wreszcie długo wyczekiwany czas. Bóg wyznaczył porę spełnienia obietnicy o potomku. Teraz obietnica się urzeczywistniła i nie zawiodła. Niewielu ludzi w Starym Testamencie otaczało tak wielkie oczekiwanie jak Izaaka. Nie dlatego, że miał stać się wielkim człowiekiem w oczach świata, lecz dlatego, że miał być zapowiedzią Chrystusa, obiecanego potomka, którego przyjście Bóg od dawna zapowiadał i na którego pobożni ludzie od dawna czekali.

W opisie pierwszych dni życia Izaaka widzimy, jak Bóg dotrzymał obietnicy, dając mu poczęcie i narodziny (Księga Rodzaju 21:1, 2). Dzieła Boga najlepiej widać wtedy, gdy porównujemy je z Jego słowem. Wówczas dostrzegamy, jak dokładnie czyni to, co zapowiedział. Izaak urodził się zgodnie z obietnicą. Pan okazał Sarze miłosierdzie, tak jak powiedział. Żadne słowo Boga nie zawiedzie, bo Bóg jest wierny swojej obietnicy, a Jego wierność podtrzymuje wiarę Jego ludu. Izaak urodził się dokładnie w czasie, który Bóg zapowiedział. Bóg zawsze działa we właściwej porze. Obiecane przez Niego błogosławieństwa mogą nie przyjść wtedy, kiedy my tego chcemy, ale na pewno przyjdą wtedy, kiedy On zechce, a to zawsze jest najlepszy czas.

Izaak urodził się także dzięki obietnicy. Sara przez wiarę otrzymała siłę, by począć dziecko (List do Hebrajczyków 11:11). Bóg udzielił jej tej siły przez swoją obietnicę. Nie było to zwykłe zrządzenie Opatrzności, lecz szczególne działanie Boga zgodne z Jego obietnicą. Ludzka nadzieja była już niemal martwa. Abraham był stary, Sara była stara i oboje byli jakby umarli. Wtedy zadziałało słowo Boga. Dzięki Bożym obietnicom prawdziwie wierzący mogą czynić to, co przekracza ludzkie siły, bo przez te obietnice stają się uczestnikami Boskiej natury (Drugi List Piotra 1:4).

Widzimy również, że Abraham posłuchał Bożego polecenia dotyczącego Izaaka. Nadał mu imię, które wskazał Bóg (Księga Rodzaju 21:3). Bóg wybrał imię Izaak, oznaczające „śmiech”, jako pamiątkę, i Abraham nadał mu to imię, choć mógł wybrać jakieś bardziej podniosłe. Ludzkie pomysły zawsze powinny ustępować Bożej mądrości i jasnemu poleceniu. To imię dobrze pasowało do chłopca. Kiedy Abraham po raz pierwszy usłyszał obietnicę, roześmiał się z radości (Księga Rodzaju 17:17). Dobrze jest pamiętać radość, którą poczuliśmy, gdy po raz pierwszy pojawiła się pociecha, i przypominać sobie, jak chętnie przyjęliśmy Bożą obietnicę. Sara początkowo śmiała się z niedowierzania i słabej wiary. Gdy Bóg daje nam błogosławieństwa, z których niemal już zrezygnowaliśmy, powinniśmy ze smutkiem i wstydem wspominać naszą grzeszną nieufność. Później Ismael naśmiewał się z Izaaka (Księga Rodzaju 21:9), a jego imię mogło go przygotować na takie doświadczenie. Ulubieńcy Boga często stają się pośmiewiskiem świata. Jednak obietnica, którą odziedziczył Izaak, miała stać się radością świętych wszystkich pokoleń i napełnić ich usta śmiechem.

Abraham obrzezał także Izaaka ósmego dnia (Księga Rodzaju 21:4). Ponieważ przymierze zostało zawarte z Izaakiem, otrzymał on znak przymierza. Obrzezanie było bolesnym obrzędem, a Izaak był Abrahamowi bardzo drogi, mimo to nie można było go pominąć ani odłożyć poza ósmy dzień. Bóg dotrzymał wyznaczonego czasu, spełniając obietnicę, więc Abraham miał dotrzymać wyznaczonego czasu, wykonując polecenie.

To miłosierdzie głęboko poruszyło Sarę. Po pierwsze, napełniło ją radością (Księga Rodzaju 21:6). „Bóg sprawił, że mogę się śmiać” — powiedziała. Dał jej zarówno powód do radości, jak i serce zdolne do radości. Podobnie wyraziła się Maria, matka Jezusa (Ewangelia Łukasza 1:46, 47). Bóg obdarza swój lud błogosławieństwami, by pobudzać go do radości w Jego dziełach i służbie. Wszystko, co daje nam prawdziwą radość, powinniśmy przypisywać Jemu, chyba że jest to pusty śmiech głupca. Błogosławieństwa, na które trzeba było długo czekać, są tym słodsze, gdy w końcu przychodzą. Radość jest też o wiele większa, kiedy inni się z nami radują. „Każdy, kto o tym usłyszy, będzie się ze mną cieszył” — powiedziała Sara, bo radość łatwo się udziela. Inni mieli radować się z tego przejawu Bożej mocy i dobroci, a także nabrać większego zaufania do Boga (Księga Psalmów 119:74).

To miłosierdzie napełniło Sarę również zdumieniem (Księga Rodzaju 21:7). Najbardziej zdumiewało ją to, że miała karmić dzieci piersią, czyli nie tylko urodziła dziecko, lecz także, mimo podeszłego wieku, miała dość sił, by je karmić. Matki, jeśli mogą, powinny karmić piersią własne dzieci. Sara była wysoko postawioną kobietą i była już w podeszłym wieku. Karmienie piersią mogło wydawać się szkodliwe dla niej, dla dziecka albo dla obojga. Z pewnością w jej domu były inne służące lub mamki. Mimo to zdecydowała się wypełnić ten obowiązek. W ten sposób ukazała pobożne postępowanie, które pochwala się u kobiet czyniących to, co słuszne (Pierwszy List Piotra 3:5, 6). Zob. także Księga Lamentacji 4:3.

Sara wyraziła swoje zdumienie słowami: „Kto mógłby się tego spodziewać?”. Wydawało się to tak mało prawdopodobne, niemal niemożliwe, że gdyby powiedział to ktoś inny niż Bóg, nikt by w to nie uwierzył. Błogosławieństwa, którymi Bóg obdarza lud przymierza, przekraczają oczekiwania zarówno samych obdarowanych, jak i innych ludzi. Kto mógłby przypuszczać, że Bóg uczyni tak wiele dla ludzi, którzy tak mało na to zasługują, a nawet dla tych, którzy zasługują na potępienie? Zob. List do Efezjan 3:20 oraz Druga Księga Samuela 7:18, 19. Kto mógłby pomyśleć, że Bóg pośle swojego Syna, aby za nas umarł, swojego Ducha, aby nas uświęcił, a swoich aniołów, aby się o nas troszczyli? Kto mógłby przypuszczać, że zostaną odpuszczone tak wielkie grzechy, przyjęta tak słaba służba, a tak niegodni ludzie zostaną włączeni do przymierza i wspólnoty z wielkim i świętym Bogiem?

Następnie krótko dowiadujemy się o wczesnym dzieciństwie Izaaka. „Dziecko rosło” (Księga Rodzaju 21:8). Wspomniano o tym, choć można się tego spodziewać, aby pokazać, że dzieci obietnicy rozwijają się i wzrastają. Zob. Ewangelia Łukasza 1:80 i Ewangelia Łukasza 2:40. Ci, którzy narodzili się z Boga, będą wzrastać w Bożym życiu i łasce (List do Kolosan 2:19). Izaak rósł, aż nie potrzebował już mleka i był gotowy na pokarm stały; wtedy został odstawiony od piersi. Zob. List do Hebrajczyków 5:13, 14. Wówczas Abraham wyprawił wielką ucztę dla przyjaciół i sąsiadów, dziękując Bogu za Jego miłosierdzie. Nie urządził jej w dniu narodzin Izaaka, bo byłoby to dla Sary zbyt trudne. Nie urządził jej też w dniu obrzezania, żeby święty obrzęd nie stracił należnej mu uwagi. Uczta odbyła się, gdy Izaak został odstawiony od piersi, ponieważ Boże błogosławieństwo towarzyszące dzieciom w okresie karmienia i Jego opieka nad nimi podczas niebezpieczeństw niemowlęctwa są wyraźnymi znakami Jego czułości, za którą należy Go wielbić. Zob. Księga Psalmów 22:9, 10 oraz Księga Ozeasza 11:1.