Księga Rodzaju 17:7 – znaczenie i zastosowanie

Dalsze trwanie przymierza ukazuje się na trzy sposoby. Po pierwsze, zostało ono ustanowione. Nie miało być zmienione ani unieważnione. Jest trwałe i przypieczętowane, umocnione tak, jak tylko mogą je umocnić Boża moc i prawda. Po drugie, zostało przekazane potomkom Abrahama. Nie jest to przymierze zawarte wyłącznie z samym Abrahamem, które skończyłoby się wraz z jego śmiercią, lecz także z jego potomstwem, nie tylko cielesnym, ale i duchowym. Po trzecie, jest wieczne w ewangelicznym znaczeniu. Przymierze łaski jest wieczne: zostało zaplanowane przed wiekami, a jego skutki trwają na zawsze. Jego zewnętrzny znak, wraz z pieczęcią, jest przekazywany dzieciom wierzących, a jego wewnętrzne działanie trwa w każdym pokoleniu za sprawą Ducha Chrystusa.

Obietnice przymierza stanowią jego istotę i są niezwykle wielkie oraz cenne. Dwie obietnice wystarczą, by zawrzeć w nich wszystko inne. Pierwsza brzmi: Bóg będzie ich Bogiem (Księga Rodzaju 17:7; Księga Rodzaju 17:8). Wszystkie błogosławieństwa, radości i nadzieje przymierza skupiają się w tej jednej obietnicy. Nikt nie potrzebuje niczego więcej, by być naprawdę szczęśliwym. Bóg będzie dla swojego ludu tym, kim jest sam w sobie. Jego mądrość będzie go prowadzić i udzielać mu rady. Jego moc będzie go chronić i podtrzymywać, a Jego dobroć będzie mu zapewniać wszystko, czego potrzebuje, i przynosić pociechę. Wierzący mogą oczekiwać od Boga tego, czego wierni czciciele zawsze w Nim szukali. To wystarczy, choć nie wyczerpuje wszystkiego.

Druga obietnica mówi, że Kanaan będzie ich trwałym dziedzictwem (Księga Rodzaju 17:8). Bóg już wcześniej obiecał tę ziemię Abrahamowi i jego potomstwu (Księga Rodzaju 15:18). Tutaj jednak nazywa ją wiecznym dziedzictwem, wskazując tym samym, że obietnica sięga poza samą ziemię, ku szczęściu nieba i trwałemu odpoczynkowi, który pozostaje dla ludu Bożego (List do Hebrajczyków 4:9). To ku lepszej ojczyźnie kierował wzrok Abraham. Ona jest spełnieniem obietnicy, że Bóg będzie ich Bogiem. Bez tej większej nadziei Bóg wstydziłby się, że jest nazywany ich Bogiem (List do Hebrajczyków 11:16). Tak jak Kanaan został zapewniony cielesnym potomkom Abrahama, tak niebo jest przez przymierze zapewnione wszystkim jego duchowym potomkom jako prawdziwe i trwałe dziedzictwo. Słowo Boże obiecuje życie wieczne, a sakramenty potwierdzają tę obietnicę wszystkim, którzy żyją w ramach zewnętrznego porządku przymierza. Duch daje wszystkim wierzącym jego zadatek (List do Efezjan 1:14). Kanaan nazwano ziemią, w której Abraham żył jako przybysz. Także niebiański Kanaan jest ziemią przybyszów, bo to, kim się staniemy, nie jest jeszcze w pełni widoczne.

Przymierze miało również znak: obrzezanie. Dlatego Pismo nazywa je przymierzem obrzezania (Dzieje Apostolskie 7:8). Obrzezanie zostało przedstawione jako przymierze, którego Abraham i jego potomkowie mieli przestrzegać, jako jego zewnętrzna forma czy odwzorowanie (Księga Rodzaju 17:9; Księga Rodzaju 17:10). Nazwano je znakiem i pieczęcią (List do Rzymian 4:11). Było pieczęcią, ponieważ potwierdzało Abrahamowi i jego potomstwu obietnice, za które odpowiadała Boża strona przymierza. Zapewniało ich, że obietnice się wypełnią i że pewnego dnia Kanaan będzie ich. Obrzęd ten był nadal sprawowany nawet po objęciu Kanaanu w posiadanie, co pokazuje, że obietnica wskazywała poza tę ziemię, ku innemu Kanaanowi, który dopiero miał nadejść (List do Hebrajczyków 4:8). Obrzezanie było także zobowiązaniem: wiązało Abrahama i jego potomstwo powinnością, która spoczywała na ich stronie przymierza. Obejmowała ona przyjęcie przymierza i zgodę na nie, a także odrzucenie zepsucia ciała, na które obrzezanie wskazywało w pierwszej kolejności. Szerzej rzecz ujmując, zobowiązywało do posłuszeństwa wszystkim Bożym przykazaniom, ilekroć Bóg je objawiał. Obrzezanie czyniło człowieka odpowiedzialnym za przestrzeganie całego Prawa (List do Galatów 5:3). Ci, którzy chcą, by Bóg był ich Bogiem, muszą zgodzić się być Jego ludem.

Obrzezanie było krwawym obrzędem, ponieważ Prawo wiązało oczyszczenie z przelaniem krwi (List do Hebrajczyków 9:22). Zobacz Księgę Wyjścia 24:8. Skoro jednak krew Chrystusa została już przelana, wszystkie krwawe obrzędy ustały, a miejsce obrzezania zajął chrzest. Obrzezaniu poddawano wyłącznie mężczyzn, choć kobiety również należały do przymierza, ponieważ mężczyzna jest głową kobiety. W naszym królestwie przysięgi wierności wymaga się tylko od mężczyzn. Niektórzy uważają, że krew przelewano jedynie u mężczyzn, ponieważ obrzęd ten wskazywał na Jezusa Chrystusa i Jego krew.

Odcinano napletek, ponieważ grzech wchodzi na świat przez naturalne narodziny, a obiecane Potomstwo miało pochodzić z rodu Abrahama. Zanim Chrystus ofiarował samego siebie za nas, Bóg wymagał, by człowiek wchodził w przymierze, oddając część własnego ciała. Nie było bardziej odpowiedniej części, którą można by odciąć. Była to ukryta część ciała, bo prawdziwe obrzezanie dotyczy serca. W ten sposób Bóg obdarzył czcią tę część ciała, która nie uchodzi za piękną (Pierwszy List do Koryntian 12:23; Pierwszy List do Koryntian 12:24).

Obrzędowi mieli być poddawani chłopcy, gdy ukończyli osiem dni, a nie wcześniej. Dawało im to nieco sił, by znieść ból, a przynajmniej jeden szabat mijał, zanim do niego dochodziło. Obrzezani mieli być także synowie przybyszów należących do domowników (Księga Rodzaju 17:12; Księga Rodzaju 17:13). Było to życzliwe spojrzenie na pogan, którzy z czasem mieli zostać włączeni przez wiarę do rodziny Abrahama. Zobacz List do Galatów 3:14.

Bóg wymagał ścisłego posłuszeństwa temu przykazaniu i ustanowił za jego nieprzestrzeganie bardzo surową karę (Księga Rodzaju 17:14). Lekceważenie obrzezania oznaczało lekceważenie przymierza. Rodzice, którzy nie obrzezali swoich dzieci, narażali się na poważne konsekwencje, jak stało się w przypadku Mojżesza (Księga Wyjścia 4:24; Księga Wyjścia 4:25). Jeśli ktoś nie został obrzezany jako niemowlę, a później, jako dorosły, nadal odmawiał przyjęcia tego obrzędu, Bóg z pewnością by się z nim rozprawił. Jeśli człowiek nie chciał odciąć napletka, Bóg odcinał go od swojego ludu. Lekceważenie tego, co Bóg ustanowił, lub zaniedbywanie tych rzeczy jest niebezpieczne.