Księga Rodzaju 1:9 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach opisano dzieło trzeciego dnia: ukształtowanie mórz i suchego lądu oraz sprawienie, że ziemia stała się żyzna. Dotąd moc Boga objawiała się w górnej części widzialnego świata. Zapalił światło na niebie i ustanowił nad nami sklepienie, a teraz zwraca się ku niższemu światu — ziemi.

Ziemia została stworzona dla ludzi: miała być ich domem i dostarczać im tego, czego potrzebują. Widzimy więc, jak Bóg przygotowuje ją do obu tych zadań: buduje ich dom i zastawia stół. Zwróćmy uwagę, jak przygotował ziemię na mieszkanie dla człowieka, gromadząc wody i odsłaniając suchy ląd. Tam, gdzie wcześniej panował chaos, a ziemia i woda były pomieszane (Księga Rodzaju 1:2), pojawił się porządek: Bóg rozdzielił je tak, by każda z tych części mogła służyć dobremu celowi.

Bóg powiedział, że tak ma się stać, i tak się stało. Gdy tylko wydał polecenie, zostało ono wykonane. Wodom, które pokrywały ziemię, nakazał ustąpić i zebrać się w jednym miejscu, w zagłębieniach przygotowanych dla nich. Kiedy znalazły się tam, gdzie powinny, Bóg nazwał je morzami. Choć w różnych częściach świata jest wiele mórz, tworzą one jeden wielki zbiornik wodny, ponieważ łączą się ze sobą nad ziemią lub pod jej powierzchnią. Wszystkie rzeki wpływają do tego wspólnego zbiornika, a jednak morze się nie przepełnia (Księga Koheleta 1:7).

W Piśmie Świętym wody i morza często symbolizują kłopoty i cierpienie (Księga Psalmów 42:7; Księga Psalmów 69:2; Księga Psalmów 69:14; Księga Psalmów 69:15). Lud Boży nie jest na tym świecie wolny od takich doświadczeń. Pociechą jest jednak to, że te wody znajdują się pod niebem, a nie w niebie, i że wszystkie mieszczą się w granicach wyznaczonych im przez Boga. Księga Psalmów 104:6-9 pięknie opisuje, jak Bóg najpierw zgromadził wody i do dziś utrzymuje je na swoim miejscu. Przedstawiono to jako powód do uwielbienia. Ci, którzy wypływają statkami na morze, powinni każdego dnia dziękować Stwórcy za to, że wielkie wody służą handlowi i podróżom. Ci, którzy zostają w domu, również powinni pamiętać, że Bóg zamyka morze w wyznaczonym mu miejscu za ryglami i drzwiami oraz powściąga jego dumne fale (Księga Hioba 38:10-11).

Ukazał się także suchy ląd, który wyłonił się z wód. Bóg nazwał go ziemią i dał ludziom. Ziemia istniała już wcześniej, lecz ukryta pod wodą nie mogła służyć żadnemu pożytecznemu celowi. Podobnie wiele darów Boga pozostaje niewykorzystanych, gdy są zakryte i niewidoczne. Kiedy Bóg je odsłania, stają się użyteczne. Nadal korzystamy z suchego lądu, choć później przykrył go potop, a następnie woda ponownie opadła. Powinniśmy uznać, że jesteśmy dzierżawcami i zależnymi od Boga, którego ręce ukształtowały suchy ląd (Księga Psalmów 95:5; Księga Jonasza 1:9).

Ziemia została również wyposażona w to, co miało zapewniać człowiekowi utrzymanie. Dokonało się to dzięki temu, że nowo ukształtowana ziemia od razu zaczęła rodzić. Na rozkaz Boga natychmiast wydała plon: trawę dla bydła i rośliny dla ludzi. Zatroszczono się także o przyszłość. Każdy rodzaj rośliny otrzymał własne nasiona, aby pokarm mógł rosnąć przez cały czas, gdy ludzie będą żyć na ziemi. Kim jest człowiek, że Bóg tak bardzo się o niego troszczy i tak hojnie go zaopatruje? Człowiek nieraz zasłużył na to, by utracić wszystko, a jednak Bóg nadal czuwa nad jego życiem.

Warto zwrócić uwagę na kilka rzeczy. Po pierwsze, nie tylko ziemia należy do Pana, lecz także wszystko, co się na niej znajduje. Bóg jest jej prawowitym właścicielem i władcą, a także właścicielem i władcą wszystkiego, co ją napełnia. Ziemia była pusta (Księga Rodzaju 1:2), lecz jednym słowem Bóg napełnił ją swoimi dobrami. Nadal należą one do Niego. Nazywa je swoim zbożem, swoim winem, swoją wełną i swoim lnem (Księga Ozeasza 2:9). Możemy z nich korzystać, ale ich właścicielem pozostaje Bóg, dlatego powinniśmy używać ich, służąc Mu i oddając Mu cześć.

Po drugie, powszechna opatrzność Boga jest nieustannym dziełem stwórczym. Nasz Ojciec nadal działa. Ziemia wciąż podlega rozkazowi, by wydawać trawę, rośliny i doroczne plony. Nie są to nieustanne cuda, bo dokonują się zwykłym biegiem natury. Są jednak nieustannym świadectwem niewyczerpanej mocy Stwórcy i Jego niewyczerpanej dobroci.

Po trzecie, Bóg zazwyczaj działa za pośrednictwem przyczyn wtórnych, czyli stworzonych środków, przez które dokonuje swojego dzieła na świecie. Nie potrzebuje ich jednak i nie jest od nich uzależniony. Cenne owoce ziemi zwykle dojrzewają dzięki słońcu i księżycowi (Księga Powtórzonego Prawa 33:14), ale tutaj ziemia wydała obfity plon, prawdopodobnie już dojrzały, zanim powstały słońce i księżyc.

Po czwarte, mądrze jest przygotować to, co będzie potrzebne, zanim pojawi się potrzeba. Zanim powstały zwierzęta i człowiek, przygotowano już dla nich trawę i rośliny. Bóg postąpił wobec człowieka mądrze i życzliwie. Człowiek nie powinien więc postępować nierozważnie wobec samego siebie.

Po piąte, za każdą korzyść, jaką czerpiemy z ziemi — czy to za pożywienie, czy za lekarstwa — należy się chwała Bogu. To On odpowiada niebiosom, a niebiosa odpowiadają ziemi (Księga Ozeasza 2:21-22). Jeśli zaś dzięki łasce należymy do Tego, który jest źródłem wszystkiego, możemy radować się Nim nawet wtedy, gdy wysychają strumienie, a drzewo figowe nie kwitnie.