Księga Rodzaju 1:31 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu Bożą aprobatę i zakończenie całego dzieła stworzenia. Dzieło Boga jest doskonałe. Kiedy Bóg rozpoczyna pracę, doprowadza ją też do końca — zarówno w swoim opatrznościowym działaniu i łasce, jak i w dziele stworzenia.

Zwróćmy najpierw uwagę na to, jak Bóg przyjrzał się swojemu dziełu: zobaczył wszystko, co uczynił. Nadal tak czyni, bo wszystkie dzieła Jego rąk są przed Jego oczami. Ten, który stworzył wszystko, widzi wszystko, a Ten, który nas stworzył, widzi także nas (Księga Psalmów 139:1–16). Bożej wszechwiedzy nie można oddzielić od Jego wszechmocy. Wszystkie Jego dzieła są Mu znane (Dzieje Apostolskie 15:18). Był to uważny namysł odwiecznego umysłu nad odbiciami własnej mądrości i owocami własnej mocy.

Bóg dał nam także przykład, pokazując, że powinniśmy przyglądać się własnej pracy. Skoro obdarzył nas zdolnością do refleksji, oczekuje, że będziemy z niej korzystać. Powinniśmy rozważać swoje postępowanie (Księga Jeremiasza 2:23) i zastanawiać się nad swoimi drogami (Księga Psalmów 119:59). Gdy kończymy pracę danego dnia i udajemy się na nocny odpoczynek, powinniśmy porozmawiać we własnym sercu o tym, co tego dnia zrobiliśmy. Gdy kończymy pracę w ciągu tygodnia i wchodzimy w odpoczynek szabatu, powinniśmy podobnie przygotować się na spotkanie z Bogiem. A gdy kończymy dzieło całego życia i wchodzimy w odpoczynek grobu, jest to czas, by przypomnieć sobie swoje drogi, tak aby umrzeć w pokucie i właściwie opuścić ten świat.

Po drugie, zwróćmy uwagę na zadowolenie, jakie Bóg czerpał ze swojego dzieła. Gdy spoglądamy wstecz na własną pracę, często musimy się wstydzić, bo wiele z tego, co zrobiliśmy, było złe. Lecz gdy Bóg przyjrzał się swojemu dziełu, wszystko okazało się bardzo dobre. Nie orzekł, że jest dobre, dopóki go nie zobaczył. Uczy nas w ten sposób, by nie wydawać sądu o sprawie, zanim jej nie wysłuchamy. Dzieło stworzenia było naprawdę dobre: wszystko, co Bóg uczynił, zostało wykonane właściwie, bez skazy i niedostatku.

Było dobre, ponieważ w pełni odpowiadało zamysłowi Stwórcy — było dokładnie takie, jakiego chciał. Gdy porównano jego odbicie z wielkim oryginałem, okazało się, że wszystko do siebie pasuje, bez błędów i brakujących szczegółów. Było dobre, ponieważ spełniało cel, dla którego zostało stworzone. Było dobre, ponieważ służyło człowiekowi, którego Bóg ustanowił władcą nad widzialnym stworzeniem. Było dobre także dlatego, że wszystko przynosiło chwałę Bogu. Całe widzialne stworzenie wyraźnie świadczy o istnieniu Boga i Jego doskonałości, skłaniając ludzką duszę do oddawania Mu czci i uwielbienia.

Było bardzo dobre. Po dziele każdego dnia, z wyjątkiem drugiego, Bóg stwierdzał, że było dobre. Teraz jednak mówi, że było bardzo dobre. Po pierwsze dlatego, że został już stworzony człowiek — najważniejsze z dzieł Bożych rąk. Miał być widzialnym obrazem chwały Stwórcy i głosem całego stworzenia oddającego Bogu chwałę. Po drugie, wszystko było już ukończone. Każda część była dobra, lecz wszystkie razem były bardzo dobre.

Chwała i dobroć, piękno i harmonia dzieł Boga — zarówno w Jego opatrznościowym działaniu, jak i w łasce — najlepiej ujawnią się, gdy wszystko zostanie doprowadzone do końca. Gdy ostatni kamień zostanie położony, zawołamy: „Łaska, łaska nad nią!” (Księga Zachariasza 4:7). Nie osądzajmy więc niczego przed właściwym czasem.

Po trzecie, zwróćmy uwagę, kiedy to dzieło zostało ukończone: wieczorem i rano dnia szóstego. Bóg stworzył świat w sześć dni. Nie należy sądzić, że potrzebował aż sześciu dni, bo mógł stworzyć świat w jednej chwili. Ten sam Bóg, który powiedział, by zaistniało światło, i światło zaistniało, mógł powiedzieć, by zaistniał świat, a on stanąłby od razu, w mgnieniu oka, tak jak przy zmartwychwstaniu (Pierwszy List do Koryntian 15:52). Bóg uczynił to jednak w sześć dni, aby pokazać, że działa według własnej woli, na swój sposób i w swoim czasie.

Uczynił to także po to, by wyraźniej ukazać swoją mądrość, moc i dobroć, a nam dać sposobność do głębszego namysłu nad nimi. Dał nam również przykład sześciu dni pracy i odpoczynku siódmego dnia. Dlatego właśnie tę prawdę wskazuje się jako uzasadnienie czwartego przykazania. Bóg miał na względzie szabat, wiedząc, jak bardzo pomoże on zachować życie religijne na świecie, i z myślą o tym wyznaczył czas trwania dzieła stworzenia.

Skoro Bóg przyjrzał się swojemu dziełu, przyjrzyjmy się teraz naszym myślom o nim. Zobaczymy, że były słabe i niedoskonałe, a nasze uwielbienie — skąpe i pozbawione zapału. Zatem pobudźmy siebie i wszystko, co w nas jest, do oddawania czci Temu, który stworzył niebo, ziemię i morze oraz źródła wód — zgodnie z przesłaniem wiecznej Ewangelii, głoszonym wszystkim narodom (Apokalipsa św. Jana 14:6–7). Wszystkie Jego dzieła, w każdym miejscu Jego panowania, oddają Mu chwałę. Dlatego błogosław Pana, duszo moja.