Księga Rodzaju 1:30 – znaczenie i zastosowanie

Werset Księgi Rodzaju 1:30 mówi o zwierzętach polnych, ptactwie w powietrzu i wszystkim, co porusza się po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia. Ich pokarmem ma być wszelka zielona trawa. Zdanie jest proste i spokojne, a mimo to niesie obraz troski, która obejmuje także to, co na pierwszy rzut oka wydaje się drobne i niewarte uwagi. Warto zauważyć, że ten fragment nie mówi o człowieku. Pokarm dla ludzi został opisany wcześniej, w Księdze Rodzaju 1:29, a tutaj uwaga przesuwa się na stworzenia, którym w tym tekście nie powierzono zadania panowania. Trawa rośnie na łące i na pastwisku, jest zwyczajna i codzienna, a jednak wystarcza tam, gdzie żyją zwierzęta. Ta prostota pokazuje, że Bóg zatroszczył się o życie także tam, gdzie nikt nie patrzy z podziwem. Na koniec wybrzmiewa zdanie: „I stało się tak”. Podobnie jak w Księdze Rodzaju 1:3, słowo Boga zamienia się w rzeczywistość bez dodatkowych wyjaśnień. W tym skromnym porządku dnia szóstego widać, że dobroć Stwórcy nie zawsze objawia się w wielkich znakach. Czasem przychodzi jako trawa, której nikt nie liczy, a która podtrzymuje życie.

Werset 30 dopełnia obraz stworzenia jako świata, w którym życie otrzymuje pokarm. Zwierzęta polne, ptaki i stworzenia poruszające się po ziemi mają swoją część w Bożym zaopatrzeniu: zieloną roślinność. Bezpośrednio wcześniej podobny dar został opisany dla ludzi, którym Bóg daje rośliny i owoce. Tekst nie rozwija teorii żywienia ani nie ustanawia tu szczegółowego nakazu dla wszystkich epok. Pokazuje natomiast, że pokarm nie jest przedstawiony jako zdobycz silniejszego, lecz jako element porządku, który Bóg ustanawia. To ważne także w świetle wcześniejszego polecenia, by człowiek panował nad zwierzętami. Werset 30 nie usuwa tej szczególnej roli człowieka, ale osadza ją w świecie, w którym Bóg troszczy się również o inne stworzenia. Zwierzęta nie pojawiają się wyłącznie jako zasób dla ludzi: mają własne miejsce w opisie stworzenia i własny pokarm. Końcowe „I stało się tak” podkreśla, że Boże słowo urzeczywistnia przedstawiony porządek. Gdy werset 31 nazwie całe dzieło bardzo dobrym, będzie to obejmować również ten obraz życia podtrzymywanego przez otrzymany pokarm.

Ten werset mówi o zwykłej, codziennej trosce. Pokarm dla zwierząt polnych, ptactwa i wszystkiego, co porusza się po ziemi i ma w sobie pierwiastek życia, zapewnia zielona trawa. Bóg nie pomija żadnego stworzenia, nawet najmniejszego i najmniej zauważalnego w oczach ludzi. Warto zauważyć, że Bóg mówi o pożywieniu spokojnie, bez pośpiechu i bez dramatu. Po prostu daje. Rolnik, który wypuszcza bydło na pastwisko, nie musi znać każdego etapu wzrostu trawy. Wie tylko, że ziemia rodzi i że codzienny dar przychodzi regularnie. Nie trzeba więc wiedzieć wszystkiego, żeby pokładać zaufanie w Dawcy. Zdanie „I stało się tak” zamyka ten fragment w sposób bardzo prosty. Słowo Boga nie pozostaje obietnicą. Dokonuje się w rzeczywistości, na polu, w łące i w ptasim gnieździe. Stwórca wypowiada swoją wolę i ją wypełnia. Ta prostota nie umniejsza jej mocy. Ten fragment uczy także, że troska o świat zaczyna się od prostych rzeczy. Dobry dzień dla stworzenia to dzień, w którym ma ono to, czego potrzebuje do życia. Taka perspektywa pomaga przyjmować codzienny chleb z wdzięcznością, a nie jako coś oczywistego.

W opisie stworzenia pokarm zwierząt nie jest przypadkowym szczegółem. Bóg nie tylko powołuje życie do istnienia, lecz wskazuje także, czym będzie ono podtrzymywane. Zwierzęta polne, ptaki i istoty poruszające się po ziemi otrzymują zieloną trawę. Ich życie zależy od darów ziemi, a ziemia pozostaje w porządku ustanowionym przez Stwórcę. Werset z Księgi Rodzaju 1:30 odsłania stworzenie jako wspólnotę zależności. Człowiek nie jest jedynym adresatem Bożej troski. Istoty, które nie wypowiadają modlitw i nie rozumieją opowieści o początku świata, także mają swoje miejsce i pokarm. Ich istnienie nie jest tłem dla ludzkiego życia. Ma to znaczenie w sąsiedztwie słów o panowaniu człowieka nad ziemią i zwierzętami. Władza człowieka pojawia się w świecie, którego źródłem i opiekunem jest Bóg. Nie oznacza więc, że stworzenie jest bezwartościowym zasobem. Skoro Bóg zapewnia pokarm także zwierzętom, ludzkie panowanie powinno pamiętać o ich życiu i o dobru ziemi. Na końcu tego wersetu brzmi proste stwierdzenie: „I stało się tak”. Boży zamysł obejmuje nie tylko początek życia, lecz także jego codzienne podtrzymywanie.