Księga Ezdrasza 9:1 – znaczenie i zastosowanie

Ezdrasz zapewne cieszył się, podobnie jak Barnaba, który przybył do Jerozolimy i zobaczył, jak Bóg okazuje łaskę tamtejszym wierzącym. Zachęcał ich wtedy, aby z całym zdecydowaniem trwali przy Panu (Dzieje Apostolskie 11:23). Początkowo nie dostrzegał niczego niepokojącego, bo nawet najbardziej uważnym przywódcom może umknąć ukryty grzech. Jego radość przyćmiła jednak wiadomość, że wielu Izraelitów, a nawet niektórzy przywódcy, poślubiło kobiety z pogańskich ludów sąsiednich i związało się z cudzoziemcami.

Zwróć uwagę, na czym polegał ten grzech. Izraelici mieszali się z ludami tych ziem (Księga Ezdrasza 9:2): utrzymywali z nimi stosunki handlowe i codzienne kontakty, zaprzyjaźniali się z nimi, a potem przypieczętowywali tę bliskość małżeństwem. Możemy mieć nadzieję, że nie oddawali czci bogom tych ludów, bo wygnanie przynajmniej uwolniło ich od bałwochwalstwa. Mimo to, zawierając małżeństwa z poganami bez względu na Boże Prawo, naśladowali ich postępowanie, a to z czasem mogło doprowadzić ich z powrotem do bałwochwalstwa.

W ten sposób złamali jasne przykazanie Boga, które zakazywało bliskich więzi z poganami, szczególnie więzi małżeńskich (Księga Powtórzonego Prawa 7:3). Pomniejszyli też szczególną godność, jaką Bóg obdarzył ich jako swój lud wybrany, stawiając się na równi z narodami, które Bóg w przeszłości i niedawno wyróżnił szczególną łaską. Okazali brak zaufania do Bożej mocy, która mogła ich chronić i zapewnić im pomyślność. Zamiast tego kierowali się ludzką kalkulacją i mieli nadzieję, że takie sojusze wzmocnią ich i zjednają im przychylność sąsiadów. U podstaw wielu naszych słabych prób samodzielnego radzenia sobie leży praktyczny brak wiary w to, że Bóg jest w pełni wystarczający.

Narażali też na bałwochwalstwo samych siebie, a zwłaszcza swoje dzieci. Był to ten sam grzech, który tą samą drogą doprowadził już do ruiny ich wspólnotę i naród. Niebezpieczeństwo dotyczyło więc nie tylko poszczególnych osób, lecz także całego narodu i jego życia duchowego.

Winni nie byli jedynie niektórzy nierozważni Izraelici, którzy nie wiedzieli, co czynią. Zaangażowało się w to wielu kapłanów i Lewitów, choć ich obowiązkiem było nauczać Prawa, także tego przykazania. Z racji swojego powołania ponosili większą winę. Dla mężczyzn z pokolenia Lewiego poślubienie kobiety z innego pokolenia już oznaczało pewne obniżenie rangi, choć rzadko do tego dochodziło, chyba że chodziło o pokolenie królewskie. Ich małżeństwa z pogankami, takimi jak Kananejki i Chetytki, świadczyły jednak o haniebnym lekceważeniu zarówno obowiązku, jak i godności.

Najgorsze było to, że w tym występku główną rolę odgrywali książęta i przywódcy. Powinni byli powstrzymać takie postępowanie albo skorygować je, korzystając ze swojej władzy, lecz sami dali w nim przykład. Gdy przywódcy grzeszą, ponoszą szczególną odpowiedzialność, bo ich przykład ma wielki wpływ na innych. Wielu pójdzie za ich szkodliwym postępowaniem. To nieszczęście, gdy przywódcy ludu deprawują go i sprowadzają na manowce.

O sprawie donieśli Ezdraszowi ludzie najlepiej do tego przygotowani: książęta, którzy zachowali prawość i godność. Nie mogliby oskarżać innych o coś, w czym sami mieliby udział. Zwrócili się do człowieka, który miał możliwość zareagować. Jako wytrawny nauczyciel Bożego Prawa Ezdrasz mógł przekonywać ich argumentami, a jako wysłannik króla mógł wzbudzać szacunek i respekt. Być może książęta wcześniej próbowali zaradzić problemowi, ale im się nie udało. Teraz zwrócili się więc do Ezdrasza, licząc, że jego mądrość, autorytet i wpływy przyniosą skutek, którego nie osiągnęli sami. Ci, którzy nie potrafią własnymi siłami naprawić publicznego zła, mogą mimo to dobrze przysłużyć się sprawie, zgłaszając je tym, którzy mogą zareagować.

Ezdrasz zareagował głębokim smutkiem. Rozdarł szaty, wyrwał sobie część włosów i usiadł oszołomiony (Księga Ezdrasza 9:3). Był przytłoczony przede wszystkim tym, że znieważono Boga. Serce bolało go, że lud noszący imię Boga tak jawnie łamie Jego Prawo, tak niewiele korzysta z Jego karcenia i tak źle odpłaca za Jego dobroć. Martwiło go również zło, które ludzie wyrządzili samym sobie, oraz niebezpieczeństwo, że dosięgnie ich Boży gniew.

Powinniśmy się z tego nauczyć, że grzechy innych powinny budzić w nas smutek, zwłaszcza gdy znieważają Boga i wyrządzają krzywdę ludzkim duszom. Żal z powodu grzechu powinien być głęboki; smutek Ezdrasza przypominał żałobę po jedynym synu albo pierworodnym dziecku. Haniebne grzechy ludzi wyznających wiarę powinny nas zdumiewać. Słusznie możemy się dziwić, że ludzie postępują tak nierozsądnie i wbrew własnemu dobru. Ludzie prawi są wstrząśnięci, gdy widzą takie samozniszczenie.

Smutek Ezdrasza poruszył również innych. Zapewne udał się do domu Pana, by tam się ukorzyć, bo jego żal kierował się ku Bogu, a to było właściwe miejsce, by szukać miłosierdzia. Wkrótce ludzie to zauważyli, a wszyscy pobożni i poważnie traktujący sprawy wiary, którzy byli w pobliżu, sami się do niego zebrali. Nic nie wskazuje na to, by ktoś ich wezwał. Ludzie pobożni drżą przed Słowem Boga. Uznają autorytet Jego przykazań i powagę Jego ostrzeżeń, a Bóg patrzy z przychylnością na takich ludzi (Księga Izajasza 66:2).

Ci, którzy drżą przed Słowem Boga, nie mogą pozostać obojętni wobec ludzkich grzechów, bo grzechy te łamią Boże Prawo i ściągają Boży gniew oraz przekleństwo. Pobożny zapał jednej osoby sprzeciwiającej się grzechowi może obudzić podobną troskę w wielu innych, jak Paweł mówi w innym kontekście (Drugi List do Koryntian 9:2). Wielu przyłączy się do działania, gdy zobaczy, że rozpoczęło się coś dobrego, nawet jeśli brakuje im rozeznania, odwagi lub stanowczości, by samemu wyjść z inicjatywą. Wszyscy pobożni powinni wspierać tych, którzy występują i działają w imię Boga przeciw złu i bezbożności, oraz robić, co mogą, by dodawać im sił.