Księga Ezdrasza 7:27 – znaczenie i zastosowanie

Zanim Ezdrasz opowie dalej, musi podziękować za dobroć Boga okazaną jemu i jego ludowi w tej sprawie. Gdy tylko kończy relację o królewskim poleceniu, nie poprzestaje na słowach: „Niech Bóg zachowa króla”, choć byłoby to całkiem stosowne. Mówi za to: „Niech będzie błogosławiony Pan”, bo za wszystko powinniśmy dziękować. Gdy coś układa się pomyślnie, powinniśmy dostrzegać w tym działanie Boga i chwalić Jego imię.

Ezdrasz błogosławi Boga z dwóch powodów. Najpierw dziękuje Mu za samo polecenie. Można by pomyśleć, że przyjmując list, Ezdrasz oddał cześć królowi, ale na tym nie poprzestaje. Mówi: „Niech będzie błogosławiony Bóg, który natchnął serce króla”. Bóg może wzbudzić w ludziach myśli, które same z siebie nigdy by się w nich nie pojawiły. Czyni to przez swoją opatrzność, czyli mądre kierowanie biegiem wydarzeń, oraz przez swoją łaskę, czyli niezasłużoną pomoc, w sprawach dotyczących zarówno codziennego życia, jak i pobożności.

Jeśli dostrzegamy coś dobrego w swoim sercu lub w sercach innych ludzi, powinniśmy uznać, że to Bóg wzbudził tę dobroć w tych sercach, i Mu za nią dziękować. To On sprawia w nas zarówno pragnienie czynienia dobra, jak i zdolność do działania. Gdy władcy i urzędnicy powstrzymują zło i wspierają prawdziwą wiarę, powinniśmy dziękować Bogu tak samo, jakby wyświadczyli nam osobistą przysługę. Gdy budowano świątynię, Ezdrasz cieszył się z tego, co czyniono, by nadać jej piękno. Pismo Święte nie mówi, że ją malowano, złocono ani ozdabiano drogocennymi kamieniami. Jej prawdziwe piękno polegało na tym, że oddawano tam cześć Bogu nieustannie, starannie i dokładnie tak, jak nakazał.

Po drugie, Ezdrasz błogosławi Boga za pomoc, dzięki której mógł wykonać powierzone mu zadanie. Jak czytamy w Księdze Ezdrasza 7:28, Bóg „okazał mi miłosierdzie”. Król mógł go uhonorować, ponieważ uważał go za człowieka mądrego i zdolnego, ale Ezdrasz przypisuje to wyłącznie miłosierdziu Boga. To ono sprawiło, że król darzył go przychylnością. Ezdrasz był też odważny, lecz nie przypisywał swojej śmiałości sobie. Wiedział, że został umocniony do tej pracy dlatego, że ręka Pana, jego Boga, prowadziła go i wspierała.

Gdy Bóg wyciąga do nas rękę, stajemy się odważni i gotowi do działania. Gdy ją cofa, jesteśmy słabi jak woda. Cała chwała za każdą służbę, którą możemy pełnić dla Boga i dla ludzi nam współczesnych, należy się Bogu. Siła do tej służby pochodzi od Niego, Jemu więc należy się także za nią chwała.