Księga Ezdrasza 7:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw poznajemy rodowód Ezdrasza. Był potomkiem Aarona, należał więc do rodu kapłańskiego. Bóg wybrał go, by służył Izraelowi i przywrócił szacunek kapłaństwu, którego znaczenie przygasło podczas wygnania. Ezdrasz został nazwany synem Serajasza, arcykapłana zabitego, gdy Babilończycy zburzyli Jerozolimę (Druga Księga Królewska 25:18; Druga Księga Królewska 25:21). Nie oznacza to jednak, że Serajasz był jego bezpośrednim ojcem. Rodowód podano w skróconej formie, a Serajasz był pierwszym znanym przodkiem Ezdrasza.

Ezdrasza łączyło też bliskie pokrewieństwo z rodem arcykapłańskim przez Jeszuę. Sam nie był arcykapłanem, ale był z nim blisko spokrewniony. Bóg często powołuje do służby ludzi z szanowanych rodzin, lecz o wyjątkowej przydatności Ezdrasza nie przesądzało samo pochodzenie. Liczyły się również jego dary i charakter.

Po drugie, Ezdrasz odznaczał się znakomitym charakterem. Był uczonym w Piśmie, dobrze obeznanym z Prawem Mojżesza (Księga Ezdrasza 7:6). Znał Pisma, zwłaszcza księgi Mojżesza, i miał w pamięci zarówno ich słowa, jak i znaczenie. Wśród Żydów mieszkających w Babilonii znajomość Prawa mogła osłabnąć, ale Ezdrasz przyczynił się do jej odnowy. Wygląda na to, że zebrał dostępne odpisy Prawa, porównał je, a następnie przygotował jego staranne wydanie wraz z pozostałymi księgami natchnionymi.

Jeśli Bóg powołał Ezdrasza i wyposażył go do tej pracy, to kolejne pokolenia powinny za niego chwalić Boga. Bóg dał Żydom zarówno proroków, jak i uczonych w Piśmie (Ewangelia Mateusza 23:34), a Ezdrasz należał do tej drugiej grupy. Gdy proroctwo miało dobiec końca, należało ponownie skierować ludzi ku spisanemu Prawu, do czego wzywał ostatni prorok, przypominając o Prawie Mojżesza (Księga Malachiasza 4:4). Chrześcijańscy słudzy Boga także przypominają uczonych w Piśmie, którzy zostali przygotowani do służby w Królestwie Niebios (Ewangelia Mateusza 13:52). Smutne, że z czasem miano „uczonych w Piśmie” zaczęto kojarzyć z ludźmi, którzy sprzeciwiali się Chrystusowi i Jego Ewangelii, choć znali literę Prawa.

Ezdrasz był też człowiekiem głębokiego oddania i gorliwości dla Boga (Księga Ezdrasza 7:10). Postanowił zgłębiać Prawo Pana, żyć zgodnie z nim i nauczać go w Izraelu. Prawo Boże uczynił głównym przedmiotem swoich studiów. Urodził się i dorastał wśród Chaldejczyków, więc otaczała go ich wiedza, zwłaszcza nauka o gwiazdach, która mogła go pociągać. Nie uległ jednak tej pokusie. Prawo jego Boga miało dla niego większą wartość niż pisma magów i astrologów, które miał powody odrzucić.

Ezdrasz szukał Prawa Pana, czyli starał się je badać i poznawać przez nie myśli oraz wolę Boga. Prawdę tę można odnaleźć w Piśmie Świętym, ale trzeba jej tam uważnie szukać. Ezdrasz uważał też za swój obowiązek wprowadzać w życie to, czego się nauczył. Przyjął Prawo za swoją regułę i kształtował według niego zarówno myślenie, jak i postępowanie. Właśnie tak należy korzystać ze znajomości Pisma: poznawać wolę Boga i żyć zgodnie z nią.

Ezdrasz postanowił także nauczać Izrael Bożych ustaw i wyroków. Chętnie przekazywał innym to, czego sam się nauczył, dla ich dobra. Najpierw jednak zdobywał wiedzę, a dopiero potem nauczał; najpierw sam żył zgodnie z Prawem, a potem zachęcał innych do posłuszeństwa. Najpierw gromadził prawdę, a potem dzielił się nią z innymi. Sam praktykował przykazania, zanim zaczął pouczać innych, jak mają ich przestrzegać. Dzięki temu jego życie nadawało nauczaniu wiarygodność.

Ezdrasz przygotował do tego swoje serce. Skupił się na tej pracy, dołożył starań, by się do niej przygotować, i postanowił w niej wytrwać. Dlatego stał się biegłym uczonym w Piśmie, gotowym do służby. Mojżesz w Egipcie i Ezdrasz w Babilonii zostali w niezwykły sposób przygotowani do wielkiej służby na rzecz ludu Bożego, choć przebywali w niewoli.

Po trzecie, Ezdrasz udał się do Jerozolimy dla dobra swojego narodu (Księga Ezdrasza 7:6; Księga Ezdrasza 7:8). Zastanawia, że tak długo pozostał w Babilonii, choć inni wrócili już wcześniej. Bóg nie posłał go jednak, zanim nie miał dla niego pracy, a wyruszyli tylko ci, których ducha Bóg poruszył. Podróż zajęła Ezdraszowi około czterech miesięcy.

Król okazał mu życzliwość i spełnił wszystkie jego prośby, dzięki czemu Ezdrasz mógł służyć swojemu ludowi. Życzliwi byli również jego towarzysze. Wielu wyruszyło z nim, nie chcąc już pozostawać w Babilonii po jego odejściu; byli gotowi zamieszkać w Jerozolimie, skoro on tam się udał. Przede wszystkim jednak życzliwość okazał mu Bóg. Ezdrasz zyskał przychylność króla i swojego narodu, ponieważ spoczywała na nim dobra ręka Pana (Księga Ezdrasza 7:6; Księga Ezdrasza 7:9). Każde dobro, którego doświadczamy, pochodzi z ręki Boga. Warto dostrzegać Jego działanie we wszystkich wydarzeniach, a gdy spotyka nas miłosierdzie, dziękować Mu za Jego dobroć.