Księga Ezdrasza 7:11 – znaczenie i zastosowanie

Mamy tu dekret, który perski władca wydał Ezdraszowi, upoważniając go do działania na rzecz Żydów. Jest bardzo obszerny i hojny, bardziej, niż można by się spodziewać. List zaczyna się od zwyczajowego królewskiego tytułu: „Artakserkses, król królów”. Żaden śmiertelnik nie powinien przypisywać sobie tak wzniosłego tytułu, bo tylko Bóg ma władzę nad wszystkimi władcami w niebie i na ziemi.

Król przesyła pozdrowienia Ezdraszowi, którego nazywa „uczonym w Piśmie, znawcą Prawa Boga niebios” (Księga Ezdrasza 7:12). Ezdrasz wyraźnie cenił ten tytuł i nie pragnął wyższego zaszczytu, nawet gdy objął wysokie stanowisko. Uważał, że większym honorem jest być pisarzem Prawa Bożego niż dostojnikiem czy księciem w imperium. Przyjrzyjmy się poszczególnym częściom tego dekretu.

Po pierwsze, król pozwala Ezdraszowi udać się do Jerozolimy wraz ze wszystkimi rodakami, którzy zechcą z nim wyruszyć (Księga Ezdrasza 7:13). Ezdrasz i pozostali byli wygnańcami, więc nie mogli opuścić królestwa bez zgody władcy. Po drugie, król upoważnia Ezdrasza do zbadania sytuacji w Judzie i Jerozolimie (Księga Ezdrasza 7:14). Miarą tej oceny miało być Prawo jego Boga, które Ezdrasz zabierał ze sobą. Miał sprawdzić, czy Żydzi żyją zgodnie z tym Prawem, czy odbudowano świątynię, czy kapłaństwo jest właściwie zorganizowane i czy składa się ofiary tak, jak nakazał Bóg. Jeśli dostrzegłby jakieś nieprawidłowości, miał je naprawić, jak Tytus na Krecie, któremu polecono „uporządkować to, co pozostało do zrobienia” (List do Tytusa 1:5). W ten sposób okazywano szacunek Prawu Bożemu, a Żydzi odzyskiwali przywilej życia pod jego rządami zamiast pod niesprawiedliwymi prawami swoich ciemiężycieli (Księga Ezechiela 20:25).

Po trzecie, król powierza Ezdraszowi pieniądze przekazane przez siebie, swoich doradców i poddanych na rzecz domu Bożego (Księga Ezdrasza 7:15–16). Ma to kilka znaczeń. Jest wyrazem uznania dla Boga jako jedynego prawdziwego i żywego Boga, bo nawet ludzie czczący innych bogów dostrzegali wielkość Boga Izraela i byli gotowi wydać pieniądze, by zyskać Jego przychylność (Księga Psalmów 45:12; Księga Psalmów 68:26). Przynosi też chlubę temu pogańskiemu królowi: oddał cześć Bogu Izraela, choć czczący Go ludzie byli nieliczni i ubodzy, niezdolni do utrzymania własnego kultu, a teraz znajdowali się pod jego władzą. Król nie poprzestał na pustych słowach, lecz dał im to, czego potrzebowali. Zarazem stanowi to wyrzut wobec niegodziwych królów Judy. Królowie ci byli uczeni Prawa Bożego przez proroków, a mimo to często ograbiali świątynię i doprowadzali ją do ruiny. Teraz pogański władca ją wzbogaca. Później podobny wzorzec pojawił się, gdy Żydzi odrzucili Ewangelię, a przyjęli ją poganie (List do Rzymian 11:11; Dzieje Apostolskie 13:46).

Ezdraszowi powierzono przyjęcie tych pieniędzy i przewiezienie ich do Jerozolimy, bo był znany jako człowiek uczciwy. Wiedziano, że nie zatrzyma dla siebie nawet najmniejszej części. Podobnie postąpił Paweł, gdy udał się do Jerozolimy z darami dla swojego narodu i ofiarami (Dzieje Apostolskie 24:17). Ezdrasz miał też rozsądnie spożytkować pieniądze, przede wszystkim na ofiary składane na ołtarzu Boga (Księga Ezdrasza 7:17), a także na wszystko inne, co on i jego rodacy uznają za stosowne (Księga Ezdrasza 7:18), pod warunkiem że będzie to zgodne z wolą ich Boga. Taką zasadą zawsze powinniśmy się kierować, wydając pieniądze, zwłaszcza gdy przeznaczamy je na dzieło Boże. Dzieło Boże należy wykonywać w sposób zgodny z wolą Boga. Ezdrasz otrzymał również naczynia do służby świątynnej (Księga Ezdrasza 7:19). Cyrus zwrócił to, co prawnie należało do świątyni, ale te naczynia były dodatkowymi darami. Świątynia odzyskała więc swoje wyposażenie i otrzymała jeszcze więcej. Ezdrasz miał przedstawić te dary Bogu Jerozolimy, bo były przeznaczone na Jego cześć, w miejscu, gdzie Bóg ustanowił swoje imię.

Po czwarte, król wydał polecenie skarbnikom na zachód od Rzeki, by zaopatrywali Ezdrasza we wszystko, czego potrzebował, z królewskich dochodów i na koszt króla (Księga Ezdrasza 7:20, 22). Było to przemyślane posunięcie, ponieważ Ezdrasz musiał najpierw zobaczyć, jak wygląda sytuacja, i nie wiedział jeszcze dokładnie, czego będzie potrzebował. Był to także życzliwy gest, świadczący o prawdziwym szacunku dla świątyni i zaufaniu do Ezdrasza. Władcy i ludzie zamożni powinni wykorzystywać swoje pieniądze i władzę, by wspierać religię. Czy jest lepszy sposób użycia wielkiego majątku niż czynienie w ten sposób wiele dobra, jeśli tylko komuś na tym zależy?

Po piąte, król zobowiązał Ezdrasza, by nie zaniedbał niczego, co było potrzebne świątyni i ku czci Boga Izraela. W tym poleceniu (Księga Ezdrasza 7:23) król mówi o Bogu z wielkim szacunkiem. Najpierw nazwał Go Bogiem Jerozolimy, a teraz dwukrotnie nazywa Go Bogiem niebios, by nikt nie uznał, że uważa Go jedynie za boga lokalnego. Z troską mówi też o słowie i Prawie Bożym, które prawdopodobnie czytał i podziwiał. „Cokolwiek nakazuje wasz Bóg” — mówi, nie śmiejąc zmienić Jego praw choćby w najmniejszym szczególe — „niech się stanie, i niech zostanie starannie i szybko wykonane”. Król wyraża też troskę o gniew Boga: „Dlaczego miałby spaść gniew na królestwo?”. Zaniedbywanie religii i lekceważenie jej sprowadza Boże sądy na królów i królestwa. Gdy gniew Boga zagraża jakiemuś ludowi, najlepszym sposobem, by go odwrócić, jest wspieranie religii i zachęcanie do jej praktykowania. Jeśli pragniemy pokoju i pomyślności, powinniśmy dbać o to, by sprawa Boża nie była zaniedbywana.

Po szóste, król zwolnił wszystkich sług świątynnych z podatków na rzecz państwa. Od najwyższego kapłana po najniższych netinim, czyli sług świątynnych, urzędnicy królewscy nie mogli pobierać od nich ceł, danin ani opłat, które nakładano na innych poddanych (Księga Ezdrasza 7:24). Zapewniało im to zaszczytny status wolnych obywateli imperium i mogło sprawić, że inni będą ich szanować jako ludzi obdarzonych przychylnością króla. Dawało im też większą swobodę i radość w służbie. Wygląda na to, że zwolnienie miało zapewnić środki na ich utrzymanie, potrzeby ich rodzin i pracę w służbie. Jeśli ktoś wykorzystywałby ten przywilej, by prowadzić handel lub interesy, słusznie utraciłby prawo do zwolnienia.

Król upoważnił Ezdrasza do ustanowienia sędziów i urzędników dla wszystkich Żydów na zachód od Rzeki (Księga Ezdrasza 7:25–26). Była to wielka życzliwość wobec Żydów, którzy mieli dzięki temu własnych przywódców, wybranych przez samego Ezdrasza.

Sędziowie ci mieli sądzić wszystkich, którzy znali prawa Boga Ezdrasza, czyli wszystkich wyznających wiarę żydowską. Pokazuje to, że Żydzi byli wolni od władzy pogańskich urzędników. Sędziów zachęcano także, by przyprowadzali innych do prawdy: mieli uczyć Prawa Bożego tych, którzy go nie znali. Artakserkses, król perski, sam nie miał zostać Żydem, ale był gotów, by wielu jego poddanych przyjęło judaizm.

Sędziowie otrzymali również władzę egzekwowania wydawanych przez siebie wyroków, o ile były zgodne z Prawem Bożym, które teraz traktowano jak prawo królewskie. Mogli wymierzać surowe kary, takie jak więzienie, wygnanie, grzywna lub śmierć, zależnie od tego, co nakazywało Prawo. Nie wolno im było ustanawiać nowych praw, a jedynie dbać o właściwe przestrzeganie praw Bożych. Powierzono im władzę cywilną, by mogli być przestrogą dla złoczyńców. Cóż więcej mogli uczynić, jako królowie, Jozafat, Ezechiasz, a nawet sam Dawid, dla czci Boga i szerzenia prawdziwej wiary?