Księga Ezdrasza 6:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu, jak wrogowie Żydów stają się ich sprzymierzeńcami. Gdy otrzymali królewski rozkaz, pośpieszyli, by wesprzeć i wspomóc budowę, choć wcześniej starali się ją powstrzymać (Księga Ezdrasza 4:23). Wykonali polecenie króla i zrobili to szybko, aby nikt nie mógł powiedzieć, że posłuchali niechętnie (Księga Ezdrasza 6:13). Łagodność króla udzieliła się także im, nawet wbrew ich własnym pragnieniom.

Budowa świątyni nabrała tempa i w krótkim czasie została ukończona (Księga Ezdrasza 6:14–15). Żydowscy starsi pracowali z radością. Być może sami zakasali rękawy i pracowali własnymi rękami, co nie umniejszałoby ich godności, lecz zachęcałoby pozostałych robotników. Do tego dzieła zobowiązywał ich rozkaz Boga Izraela, który powierzył im władzę, aby mogli służyć Mu za jej pomocą.

Do działania skłaniały ich także rozkazy pogańskich królów: najpierw Cyrusa, teraz Dariusza, a później Artakserksesa. Skoro obcy władcy tak gorliwie popierali tę pracę, żydowscy starsi nie mogli zwlekać z tym dobrym dziełem. Izraelici nie powinni byli niechętnie poświęcać czasu i troski na budowę, skoro ludzie z zewnątrz bez oporów pokrywali jej koszty. Zachęcało ich również nauczanie Aggeusza i Zachariasza, którzy prawdopodobnie przypominali im o wielkiej dobroci Boga, który skłonił ku nim serce perskiego króla. Prace postępowały tak sprawnie, że ukończono je w ciągu czterech lat. Dzieło Boże jest doskonałe. Budowa Kościoła ewangelii, tej duchowej świątyni, trwa długo, ale ostatecznie zostanie ukończona, gdy zgromadzi się całe Ciało. Każdy wierzący jest żywą świątynią i buduje siebie w najświętszej wierze. Szatan i nasza grzeszna natura sprzeciwiają się temu dziełu, a postępy często są nierówne i przerywane. Jednak Ten, który rozpoczął dobre dzieło, doprowadzi je do końca i sprawi, że sprawiedliwość zatriumfuje. Duchy sprawiedliwych zostaną doprowadzone do doskonałości.

Po ukończeniu świątyni poświęcono ją do użytku sakralnego. Innymi słowy, przeznaczono ją dla czci Boga i oddawania Mu chwały, a swoim postępowaniem pokazano, że nie będzie już służyła do zwykłych celów. W nabożeństwie uczestniczyli nie tylko kapłani i Lewici pełniący służbę, lecz także Izraelici, pochodzący z każdego z dwunastu plemion, choć głównie z Judy i Beniamina. Wspomniano również o wygnańcach. Być może oznacza to, że dołączyli do nich ludzie z innych narodów i nawrócili się. Możliwe też, że określenie to podkreśla ich ubóstwo i trudne położenie, które czyniły ich bardziej poważnymi i gorliwymi w oddawaniu czci Bogu. Smutną zmianą było jednak to, że Izraelici stali się wygnańcami, a pozostała tylko resztka, jak w przypadku Sze’ar-Jaszuba, którego imię znaczy „resztka powróci” (Księga Izajasza 7:3).

W ofierze całopalnej i ofierze biesiadnej składano byki, barany i jagnięta (Księga Ezdrasza 6:17). Było ich znacznie mniej niż podczas poświęcenia świątyni Salomona, ale odpowiadały obecnym możliwościom ludu i zostały przyjęte przez Boga. Po wielkich trudach ich wielka radość i głębokie ubóstwo zaowocowały hojnością (Drugi List do Koryntian 8:2). Ich setki znaczyły dla nich więcej niż tysiące ofiarowane przez Salomona. Oprócz tego złożono dwanaście kozłów jako ofiarę za grzechy, po jednym za każde plemię, aby dokonać przebłagania za ich grzechy. Wiedzieli, że jest to konieczne, by ich służba została przyjęta. Usunięcie winy uwalniało ich od tego, co sprowadziło wcześniejsze nieszczęścia i mogło przyćmić obecną radość, gdyby pozostało nierozwiązane.

Poświęceniu towarzyszyła radość. Cieszyli się, że świątynia została odbudowana, a jej służba jest dobrze zorganizowana. Również święty kult powinniśmy przyjmować z radością i chętnie w nim uczestniczyć. Powinniśmy służyć Panu z radością. Wszystko, co ofiarowujemy Bogu, powinno być dawane ochoczo, z wdzięcznością za to, że zechciał to przyjąć.

Podczas poświęcenia świątyni uporządkowano także jej służbę. Wyznaczono kapłanów do pełnienia obowiązków w poszczególnych oddziałach, a Lewitów w ich grupach (Księga Ezdrasza 6:18). Po ustanowieniu kultu Bożego podczas poświęcenia zadbano o to, by był nadal sprawowany, kierując się Księgą Mojżesza. Ze względu na ubóstwo służba świątynna nie była tak okazała ani tak bogata jak dawniej, mogła jednak być sprawowana z większą czystością i jeszcze ściślej według Bożych przykazań. Na tym polegała jej prawdziwa chwała. Piękno świętości nie ma sobie równego.

W nowo odbudowanej świątyni obchodzono także Paschę. Właśnie zostali uwolnieni z Babilonu, więc słuszne było wspominanie ich wyzwolenia z Egiptu. Nowe łaski powinny przypominać o tych, których Bóg udzielił wcześniej. Być może od powrotu obchodzili Paschę co roku w jakiejś formie, ponieważ mieli ołtarz i przybytek. Często jednak nękali ich wrogowie, brakowało im przestrzeni i odpowiednich warunków, dlatego nie mogli świętować z pełną uroczystością, dopóki nie odbudowano świątyni. Teraz obchodzili Paschę radośnie, bo przypadła w miesiącu następującym po ukończeniu i poświęceniu świątyni (Księga Ezdrasza 6:19).

Najpierw zwrócono uwagę na czystość kapłanów i Lewitów, którzy zabijali baranki paschalne (Księga Ezdrasza 6:20). Za czasów Ezechiasza wielu kapłanom zarzucano, że się nie oczyścili. Tutaj natomiast zostali pochwaleni, ponieważ oczyścili się wspólnie, jak jeden człowiek. Zjednoczyli się zarówno w postanowieniach, jak i w wysiłkach, by przygotować się do tej świętej uroczystości i zachować rytualną czystość. Współpracowali podczas przygotowań, pomagając sobie nawzajem, dzięki czemu wszyscy byli czyści. Czystość osób pełniących służbę dodaje jej piękna, podobnie jak ich jedność.

Wspomniano również o prozelitach, czyli nawróconych, którzy przyłączyli się do nich w tym obrzędzie. Byli to ludzie, którzy odłączyli się od swojej ziemi i fałszywego kultu, postanawiając dzielić los Izraela Bożego. Odwrócili się od nieczystości otaczających ich narodów, ich bożków i niemoralnego postępowania, aby szukać Pana, Boga Izraela, i uznać Go za swojego Boga. Spożywali Paschę.

Przyjrzyjmy się temu, jak opisano nowych nawróconych. Odłączyli się od splugawienia grzechem i bliskich więzi z grzesznikami. Przyłączyli się do Izraela Bożego w życiu i oddawaniu czci Bogu, a także postanowili szukać Boga Izraela. Ci, którzy czynią to szczerze, nawet jeśli są obcymi i przybyszami, są mile widziani na uczcie ewangelii jako współobywatele świętych i domownicy Boga.

Obchodzili także Święto Przaśników z wielką radością i zadowoleniem (Księga Ezdrasza 6:22). Pan napełnił ich radością, dając im zarówno powód do świętowania, jak i serca zdolne do radości. Od położenia fundamentów świątyni minęło wtedy około dwudziestu lat, więc większość starszych, którzy płakali na wspomnienie pierwszej świątyni, prawdopodobnie już nie żyła. Ich radość nie mieszała się więc już ze łzami.

Ci, którzy doświadczają prawdziwej, ugruntowanej radości, mają wszelkie powody do wdzięczności, ponieważ to Bóg ją daje. On jest źródłem, z którego wypływają wszystkie strumienie naszej radości. Bóg obiecał wszystkim, którzy dochowują wierności Jego przymierzu, że napełni ich radością w swoim domu modlitwy.

Szczególnym powodem ich radości było to, że Bóg skłonił serce cesarza ku nim i dodał im sił do pracy. Gdy ludzie, którzy wcześniej się nam sprzeciwiali, albo których sprzeciwu się obawialiśmy, zaczynają nas wspierać, możemy uznać to za znak pomyślności, świadczący o tym, że nasze postępowanie podoba się Panu (Księga Przysłów 16:7). Chwała za to należy się Bogu.