Księga Ezdrasza 6:1 – znaczenie i zastosowanie

W tym fragmencie ponownie przytoczono dekret Cyrusa dotyczący odbudowy świątyni. Samarytanie powołali się na niego, ponieważ wcześniej Żydzi oparli na nim swoje racje. Być może liczyli na to, że dokumentu nie uda się odnaleźć, a wtedy można będzie wstrzymać prace. Dlatego zarządzono oficjalne przeszukanie królewskich archiwów. Wygląda na to, że Żydzi nie zachowali uwierzytelnionej kopii dekretu i musieli odwołać się do oryginału.

Poszukiwania rozpoczęto w Babilonie, gdzie Cyrus podpisał dekret (Księga Ezdrasza 6:1). Kiedy go tam nie znaleziono, Dariusz nie uznał tego za dowód, że taki dekret nie istniał. Prawdopodobnie wiedział już o jego wydaniu, dlatego polecił przeszukać archiwa także w innych miejscach. W końcu odnaleziono go w Achmecie, w prowincji Medów (Księga Ezdrasza 6:2). Być może ktoś ukrył go tam z nienawiści do Żydów, licząc na to, że stracą ochronę, jaką im zapewniał. Bóg jednak sprawił, że dokument wyszedł na jaw, a jego treść została tu zapisana (Księga Ezdrasza 6:3–5).

Dekret wyraźnie zezwala na odbudowę świątyni: nakazuje wznieść w Jerozolimie dom Boga, określa jego wymiary i materiały. Poleca też pokryć koszty budowy z dochodów królewskich (Księga Ezdrasza 6:4). Nie wiemy, czy Żydzi otrzymali całą obiecaną pomoc, ponieważ nastroje na dworze wkrótce się zmieniły. Dekret nakazywał również zwrócić naczynia świątynne, które zabrał Nebukadnesar. Kapłani, słudzy Pana, mieli umieścić je z powrotem w domu Boga (Księga Ezdrasza 6:5).

Dariusz potwierdził dekret i wprowadził go w życie. Jego rozkaz był stanowczy i obejmował wiele szczegółów. Po pierwsze, zabronił urzędnikom przeszkadzać w odbudowie. Sformułowania rozkazu pokazują, że wiedział o ich zamiarze utrudniania prac: mieli trzymać się z dala od tego miejsca (Księga Ezdrasza 6:6) i nie ingerować w odbudowę domu Boga (Księga Ezdrasza 6:7). W ten sposób gniew przeciwników przyczynił się do oddania chwały Bogu, a jego dalsze skutki zostały powstrzymane.

Po drugie, Dariusz nakazał przekazywać budowniczym pieniądze ze swojego skarbca (Księga Ezdrasza 6:8). Postąpił podobnie jak Cyrus, który wydał taki sam rozkaz (Księga Ezdrasza 6:4). Zatroszczył się też o ofiary, które miały być składane po ukończeniu świątyni (Księga Ezdrasza 6:9). Polecił dostarczać wszystko, co było potrzebne do składania ofiar całopalnych i pokarmowych. Zgodził się, by wydatki te na stałe obciążały dochody królewskie i były pokrywane każdego dnia bez opóźnień. W zamian Żydzi mieli składać ofiary i modlić się o życie króla i jego synów, czyli o ich bezpieczeństwo i pomyślność (Księga Ezdrasza 6:10).

Widać tu szacunek Dariusza na kilka sposobów. Po pierwsze, oddaje cześć Bogu Izraela, którego nazywa Bogiem nieba. Po drugie, okazuje szacunek sługom Boga, ponieważ urzędnicy mieli dostarczać zaopatrzenie zgodnie z poleceniami kapłanów. Ci, którzy wcześniej chcieli sprawować nad nimi kontrolę, teraz musieli w tej sprawie wykonywać ich polecenia. Było czymś nowym, że kapłani mieli tak duży wpływ na wydatkowanie publicznych pieniędzy. Po trzecie, Dariusz docenia modlitwę, bo zależy mu, by modlono się o życie króla. Wiedział, że Żydzi są ludem, który się modli, i słyszał, że Bóg jest blisko tych, którzy Go wzywają. Rozumiał, że ich modlitwy mogą mu pomóc, i okazywał im życzliwość, by również z nich korzystać.

Lud Boży ma obowiązek modlić się za rządzących, nie tylko za dobrych i łagodnych, lecz także za tych, którzy są trudni. Szczególną wdzięczność i modlitwę winniśmy tym, którzy nas chronią i wspierają. Rozsądnie postępują też rządzący, gdy proszą o takie modlitwy i zachęcają do nich. Nawet najpotężniejsi władcy nie powinni lekceważyć modlitw najskromniejszych wierzących. Dobrze mieć ich po swojej stronie, a poważną rzeczą jest mieć ich przeciwko sobie.

Po trzecie, Dariusz obwarował dekret karą (Księga Ezdrasza 6:11). Nikomu nie wolno było sprzeciwiać się pracom przy świątyni ani wstrzymywać pomocy przyznanej przez króla. Groziła za to kara śmierci. Kto próbowałby zmienić dekret, miał zostać powieszony na belce z własnego domu, a jego dom miał się stać stertą śmieci i hańby.

Po czwarte, przywołał Boże przekleństwo na każdego króla lub lud, który w przyszłości przyłożyłby rękę do zniszczenia tej świątyni (Księga Ezdrasza 6:12). O to, czego sam nie chciał zrobić, by ją ochronić, prosił Boga, do którego należy pomsta. Świadczy to o jego gorliwości w tej sprawie. Później świątynia została zniszczona za sprawiedliwym zrządzeniem Boga. Stało się to słusznie. Rzymianie, którzy dokonali tego zniszczenia, mogli odczuć moc tego przekleństwa, ponieważ ich imperium później stopniowo podupadało.

Z tego wszystkiego uczymy się, że serce królów jest w ręku Boga i że kieruje nim, dokądkolwiek zechce. To Bóg ustanawia władców, bo sam jest Królem nad wszystkimi królami. Uczymy się też, że gdy nadchodzi czas, w którym Bóg spełnia łaskawe plany wobec swojego ludu, wzbudza pomocników z nieoczekiwanych miejsc. Czasem nawet ziemia przychodzi kobiecie z pomocą (Apokalipsa św. Jana 12:16), a ludzie sami niewiele związani z wiarą zostają użyci do jej obrony.

Widzimy również, że to, co ma zaszkodzić wspólnocie Bożej, często dzięki opatrzności Boga zostaje obrócone na jej korzyść (List do Filipian 1:12). Wrogowie Żydów zwrócili się do Dariusza w nadziei, że doprowadzą do wstrzymania prac. Zamiast tego otrzymali rozkaz, by je wspierać. Tak z tego, co miało pożerać, powstało pożywienie. Apokryficzna Księga Ezdrasza przedstawia inne wyjaśnienie tego dekretu: Dariusz miał przyrzec, że odbuduje świątynię, jeśli zostanie królem, a Zorobabel, jeden z jego dworzan, miał zdobyć jego przychylność dzięki mądrej przemowie. Nie zgadza się to jednak z tym opisem, w którym Zorobabel jest już w Jerozolimie.