Księga Ezdrasza 5:3 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu najpierw, jak szybko sąsiedzi zauważyli, że ta dobra praca znów ruszyła. Bacznie obserwowali Żydów, a gdy tylko Bóg wzbudził wśród nich ludzi gotowych wspierać odbudowę świątyni, zły duch wzbudził przeciw niej wrogów. Gdy lud odbudowywał i kończył własne domy, nikt mu nie przeszkadzał, choć król nakazał wstrzymać prace przy mieście (Księga Aggeusza 1:4; Księga Ezdrasza 4:21). Kiedy jednak Żydzi wrócili do odbudowy świątyni, podniesiono alarm i podjęto wszelkie starania, by ich powstrzymać (Księga Ezdrasza 5:3–4).

Wymienieni tu urzędnicy to Tattenaj i Szetar-Boznaj, namiestnicy prowincji za nowego panowania. Możliwe, że poprzednich urzędników zastąpiono, bo władcy często zmieniają swoich zastępców i lokalnych namiestników. Ci ludzie nadal sprzeciwiali się odbudowie świątyni, ale byli bardziej powściągliwi niż niektórzy inni i starali się rzetelnie przedstawić sprawę. Nie wszyscy przeciwnicy są w równym stopniu źli ani nierozsądni.

Autor zaczyna opisywać rozmowę budowniczych z urzędnikami, ale potem przerywa i zapowiada list wysłany przez nich do króla, w którym sprawę przedstawiono dokładniej. Najpierw podaje jej zwięzłe omówienie, a później przytacza pełną relację. Dzięki temu historia ukazuje zarówno wrogość przeciwników, jak i troskę o rzetelne przedstawienie faktów.

Po drugie, widzimy, jak Bóg opiekował się tą pracą (Księga Ezdrasza 5:5). Oko Boga czuwało nad starszymi Żydów, którzy kierowali pracami, dlatego wrogowie nie mogli ich powstrzymać, przynajmniej dopóki sprawa nie dotarła do Dariusza. Przeciwnicy chcieli, żeby budowniczowie przerwali pracę do czasu otrzymania odpowiedzi od króla, ale nawet tego nie zdołali wymusić. Bóg czuwał nad nimi i troszczył się o ich dobro.

Miało to dwa skutki. Pokrzyżowało plany przeciwników i ochroniło budowniczych przed ich szkodliwymi zamiarami. Dodało też otuchy samym budowniczym. Gdy starsi widzieli, że Bóg nad nimi czuwa, aprobuje to, co słuszne, i ich strzeże, nabierali odwagi, by stawiać czoła sprzeciwowi i dalej pracować. Gdy angażujemy się w dzieło Boże i pamiętamy, że Bóg nas widzi, daje nam to zarówno poczucie bezpieczeństwa, jak i siłę.

Po trzecie, poznajemy odpowiedź, jakiej Żydzi udzielili królowi. Starsi dokładnie i uważnie wyjaśnili sprawę urzędnikom. Ci zapytali, na jakiej podstawie Żydzi prowadzą te prace i kto dał im do tego upoważnienie. Żydzi odpowiedzieli, że mają dobre powody, by kontynuować. W istocie powiedzieli: „Jesteśmy sługami Boga nieba i ziemi”. Ich Bóg nie był związany tylko z jednym miejscem czy jednym ludem, nie chodziło więc o prywatne stronnictwo ani nową sektę. Skoro służyli Bogu, który stworzył wszystko i wszystkim rządzi, należało okazać im szacunek i zapewnić ochronę.

Powiedzieli też, że nie zaczynają niczego nowego. Odbudowują dawny dom, wzniesiony wiele lat wcześniej przez Salomona. Podnoszą z ruin to, co wcześniej legło w gruzach, niczym odbudowujący ruiny po wielu pokoleniach (Księga Izajasza 58:12). Wyjaśnili również, że utrata świątyni była karą za ich grzechy. Nie stało się tak dlatego, że bogowie innych narodów pokonali ich Boga, lecz dlatego, że Go rozgniewali. Bóg na pewien czas wydał ich i ich świątynię w ręce króla Babilonu, ale nigdy nie zamierzał na zawsze zakończyć ich kultu.

Przywołali również dekret Cyrusa. Nie tylko zezwolił on na odbudowę, lecz także nakazał ją i polecił wznieść świątynię w jej właściwym miejscu, tam, gdzie stała wcześniej (Księga Ezdrasza 5:13, 15). Cyrus okazał szacunek ich Bogu, nazywając Go Bogiem, a także zwrócił naczynia świątynne, by znów służyły zgodnie ze swoim przeznaczeniem (Księga Ezdrasza 5:14). Żydzi mogli poprzeć swoje słowa, przedstawiając odpowiednie dokumenty.

Dodali, że prace rozpoczęły się zaraz po ich powrocie, a więc nie stracili korzyści płynących z dekretu Cyrusa przez zwlekanie. Budowa trwała, ale sprzeciw uniemożliwił jej ukończenie. Nie wspomnieli jednak o kłamstwach ani złym postępowaniu poprzednich namiestników, choć mieli wiele powodów do skargi. Uczy nas to, by nie odpowiadać goryczą na gorycz ani złośliwością na niesprawiedliwą obelgę. Wystarczy zabiegać o sprawiedliwe traktowanie od tej chwili, bez rozdrapywania dawnych krzywd (Księga Ezdrasza 5:16).

Widzimy tu, jak łagodnie i z szacunkiem uzasadniać nadzieję, którą pokładamy w Bogu (Pierwszy List Piotra 3:15). Powinniśmy dobrze rozumieć, co robimy w służbie Bogu, i być gotowi jasno to wyjaśnić. Dobra sprawa, jasno przedstawiona, często stanowi najlepszą obronę.

Samarytanie również rzetelnie przedstawili sprawę królowi. Nazwali świątynię w Jerozolimie „domem wielkiego Boga” (Księga Ezdrasza 5:8). Choć nadal oddawali cześć wielu fałszywym bogom, uznawali, że Bóg Izraela przewyższa ich wszystkich. Powiedzieli, że obawiają się sprzeciwiać odbudowie bez rozkazu króla.

Przekazali też prawdę o tym, co się działo. Nie przekręcali faktów, jak zrobili to wcześniejsi urzędnicy, twierdząc, że Żydzi umacniają miasto na wypadek wojny. Otwarcie powiedzieli, że Żydzi odbudowują świątynię na potrzeby kultu, a nie po to, by wzniecić bunt (Księga Ezdrasza 5:8). Przedstawili królowi całą sprawę i zgodzili się, by rzetelnie ją zbadano. Pozostawili mu też sprawdzenie królewskich archiwów i decyzję o dalszym postępowaniu (Księga Ezdrasza 5:17). Gdyby Artakserkses rozpatrzył sprawę Żydów równie sprawiedliwie jak Dariusz, prawdopodobnie nie nakazałby wstrzymania prac.

Ludu Bożego nie można było prześladować, dopóki najpierw nie przedstawiono go w fałszywym świetle. Nie można go też było prowokować, jeśli nie obciążono go zmyślonymi oskarżeniami. Gdyby sprawę Boga i prawdy przedstawiano i rozpatrywano uczciwie, obroniłaby się sama.