Księga Ezdrasza 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Niektórzy twierdzą, że prace przy świątyni wstrzymano tylko na dziewięć lat. Moim zdaniem przerwa nie mogła trwać dłużej niż piętnaście lat. W tym czasie nadal mieli ołtarz i przybytek i prawdopodobnie z nich korzystali. Gdy nie możemy zrobić wszystkiego, czego pragniemy w służbie Bogu, powinniśmy robić to, co możemy, i ubolewać, że nie możemy zrobić więcej.

Najęci doradcy, którzy doprowadzili do wstrzymania budowy (Księga Ezdrasza 4:5), powiedzieli im — być może udając, że przemawiają z natchnienia — że nie nadszedł jeszcze czas na budowę świątyni (Księga Aggeusza 1:2). Utrzymywali, że minęło wiele czasu, zanim zbudowano świątynię Salomona. W ten sposób ludzie zadowalali się mieszkaniem w domach wyłożonych drewnem, podczas gdy dom Boży leżał w ruinie. W tym fragmencie dowiadujemy się, jak odżyła dobra sprawa, która zdawała się już martwa.

Mieli dwóch dobrych sług Bożych, którzy gorliwie zachęcali ich w imieniu Boga, by na nowo podjęli prace. Byli to prorocy Aggeusz i Zachariasz. Obaj zaczęli prorokować w drugim roku panowania Dariusza, jak wynika z Księgi Aggeusza 1:1 i Księgi Zachariasza 1:1. Świątynia Boga pośród ludzi jest budowana przez proroctwo, a nie przez władzę świecką. Władza świecka często utrudnia takie dzieło, a rzadko je wspiera, natomiast umacnia je słowo Boże. Tak jak broń naszej walki jest duchowa, tak i narzędzia budowania są duchowe, a słudzy Ewangelii są głównymi budowniczymi.

Zadaniem Bożych proroków jest pobudzać Jego lud do czynienia dobra, pomagać mu w tym, wzmacniać go i przypominać mu o obowiązkach w odpowiedni sposób, na podstawie słowa Bożego. Znakiem Bożego miłosierdzia jest także to, że wzbudza On pośród ludzi proroków, którzy pomagają im podążać Jego drogą i służyć Mu, pełniąc rolę przewodników, nadzorców i przywódców.

Prorocy zostali posłani do Żydów, którzy otrzymali Prawo, a także dar proroctwa. Dlatego nazwano ich dziećmi proroków (Dzieje Apostolskie 3:25), ponieważ kształcili się pod ich opieką. Prorocy przemawiali do nich — i to bezpośrednio do nich — tak jak Ezechiel przemawiał do wyschłych kości, aby ożyły (Księga Ezechiela 37:4). Biskup Patrick uważa, że prorocy występowali przeciwko nim, ponieważ ganili ich za to, że nie budowali świątyni. Jeśli teraz nie przyjmujemy słowa Bożego jako świadectwa skierowanego do nas, pewnego dnia stanie się ono świadectwem przeciwko nam i osądzi nas.

Prorokowali w imieniu Boga Izraela albo, według niektórych odczytań, ze względu na Boga Izraela. Mówili z Jego upoważnienia, powołując się na Jego panowanie nad nimi, Jego prawo do nich i Jego chwałę, którą mieli pośród siebie otaczać czcią.

Mieli też dwóch dobrych przywódców, gotowych i czynnie zaangażowanych w to dzieło: Zorobabela, ich najważniejszego przywódcę, oraz Jeszuę, ich najwyższego kapłana (Księga Ezdrasza 5:2). Ci, którzy zajmują wysokie stanowiska i mają władzę, powinni wykorzystywać swoją pozycję do wspierania każdego dobrego dzieła i używać swoich wpływów, by dodawać mu sił. Przywódcy powinni dawać innym przykład widocznej troski i gorliwości oraz czynić wszystko, co słuszne. Ci dostojnicy nie uważali, że uwłacza im przyjmowanie pouczeń i wskazówek od proroków Pana. Przeciwnie, cieszyli się z ich pomocy w ożywieniu tego dobrego dzieła.

Pierwszy rozdział Księgi Aggeusza jest najlepszym komentarzem do tych dwóch wersetów. Pokazuje, jak wielkich rzeczy Bóg dokonuje przez swoje słowo, które wynosi ponad wszelkie swoje imię, oraz przez działającego wraz z nim Ducha.