Księga Ezechiela 9:1 – znaczenie i zastosowanie

W tych wersetach widzimy wezwanie skierowane do tych, którzy mają zniszczyć Jerozolimę. Ten sam, który ukazał się prorokowi, zabrał go do Jerozolimy i pokazał mu panujące tam zło, teraz woła: „Przybliżcie się, wykonawcy sądu nad miastem” (Księga Ezechiela 9:1). Możliwe jednak, że sens tych słów jest bliższy takiemu ujęciu: „Ci, którym powierzono miasto, nadchodzą”. Bóg przed chwilą zapowiedział, że z gniewem rozprawi się z ludem (Księga Ezechiela 8:18), a teraz pokazuje prorokowi, kto wykona ten wyrok.

Prorok słyszy to „donośnym głosem”, co wskazuje na wielkie poruszenie mówiącego. Gdy ludzie są głęboko oburzeni, mówią głośno. Ci, którzy nie chcą słuchać cichych ostrzeżeń Boga, czasem muszą usłyszeć Jego groźby. Prorok zdaje się też niechętnie przyjmować tę wiadomość, jak ktoś, kogo ona zasmuca. Nie da się jednak uniknąć tego, co nadchodzi: ich grzech nie pozostawia im usprawiedliwienia, a sąd nie zostanie odłożony.

Nie chodzi tu jedynie o wojska babilońskie. Będą one narzędziem zniszczenia, ale same są tylko narzędziami. Prawdziwymi przybyszami są aniołowie Boga, którym powierzono teraz spustoszenie miasta. Kiedyś strzegli Jerozolimy i czuwali nad nią, teraz jednak przychodzą jako wykonawcy sądu. Bóg zawsze ma do dyspozycji sługi gotowe wykonać Jego wyroki, niewidzialne moce, przez które realizuje swoje zamierzenia. Prorok widzi to w wizji, aby z większą pewnością mógł głosić zapowiedź sądu.

Następnie opisane zostaje ich przybycie. Natychmiast pojawia się sześciu mężczyzn, po jednym przy każdej z głównych bram Jerozolimy (Księga Ezechiela 9:2). Przeciw Sodomie wysłano dwóch aniołów niosących zniszczenie, przeciw Jerozolimie zaś sześciu, co pokazuje, jak surowy będzie jej sąd. Jeden anioł zgładził pierworodnych w Egipcie, a drugi uderzył w obóz Asyryjczyków, tutaj jednak ich liczba jest większa. W Apokalipsie siedmiu aniołów wylewa czasze gniewu Boga (Apokalipsa św. Jana 16:1). Każdy z tych sześciu ma w ręku narzędzie do zadawania śmierci i jest gotów wykonać powierzone mu zadanie.

Przychodzą od strony górnej bramy zwróconej ku północy (Księga Ezechiela 9:2). Może to wskazywać na Babilończyków, którzy nadciągnęli z północy (Księga Jeremiasza 1:14), albo na posąg zazdrości ustawiony przy północnej bramie świątyni (Księga Ezechiela 8:3, 8:5). Aniołowie niosący zniszczenie wchodzą właśnie tam, jakby miało to pokazać, że tędy otwarto drogę sądowi. Grzech często wyznacza ścieżkę, którą później nadchodzi sąd.

Stają też obok brązowego ołtarza, przy którym składano ofiary i dokonywano przebłagania. W pewnym sensie pełnią zarazem rolę tych, którzy niszczą, i kapłanów, nie kieruje nimi jednak osobista nienawiść, lecz troska o cześć i sprawiedliwość Boga. Ludzie, których zabiją, zostają potraktowani jak ofiary złożone na sąd Boga. Aniołowie stają przy ołtarzu, jakby mieli go bronić i występować w jego sprawie, ponieważ Jerozolima straszliwie go znieważyła. Właśnie tam otrzymują zlecenie, co pokazuje, że winy Jerozolimy nie dało się zmazać ofiarą, podobnie jak winy domu Helego (Pierwsza Księga Samuela 3:14).

Jeden z tych mężczyzn wyróżnia się strojem. Jest odziany w płótno, jak kapłan, a u boku ma kałamarz pisarski. Podczas gdy sześciu pozostałych posługuje się bronią, on używa pióra. Wielu wybitnych interpretatorów uważa, że przedstawia on Chrystusa jako Pośrednika, Tego, który ratuje swój lud przed mieczem Bożej sprawiedliwości. Pośrednik staje między dwiema stronami, aby przynieść pomoc i pokój. Jest też naszym arcykapłanem, odzianym w świętość, którą symbolizuje szlachetne płótno (Apokalipsa św. Jana 19:8).

Jako prorok niesie kałamarz pisarski. Księga życia należy do Baranka, a wielkie prawdy Prawa i Ewangelii są Jego zapisem. Duch Chrystusa przemawia przez autorów Pisma Świętego, dlatego Biblia jest objawieniem Jezusa Chrystusa. To wielkie pocieszenie dla wszystkich prawdziwie wierzących: pośród tych, którzy niosą zniszczenie, i samego zniszczenia nadal jest Pośrednik, wielki arcykapłan, który ma przystęp do nieba i jest bliski swojemu ludowi na ziemi.

Wizja ukazuje następnie, jak chwała Boga oddala się znad cherubinów. Niektórzy sądzą, że chodzi o zwykłe objawienie chwały Boga spoczywające między cherubinami nad przebłagalnią w Miejscu Najświętszym, które teraz odeszło i już nie powróciło. Inni uważają, że jest to chwała, którą prorok widział w wizji nad cherubinami, i to wydaje się bardziej prawdopodobne. Zostaje nazwana chwałą Boga Izraela (Apokalipsa św. Jana 8:4) i przesuwa się ku progowi świątyni, jakby wzywała sługi na zewnątrz i posyłała ich z zadaniem.

To oddalenie pokazywało również, że Bóg ich opuszcza. Gdy Bóg odchodzi, odchodzi z Nim wszelkie dobro. Nie opuszcza ludzi, dopóki sami Go najpierw nie odrzucą.

Najpierw zatrzymał się przy progu, pokazując, jak niechętnie odchodzi. Dał im też czas i powód, by prosili Go o powrót i pozostanie z nimi. Bóg stopniowo wycofuje swoją obecność spośród ludzi, lecz wierne dusze szybko dostrzegają pierwszy krok ku Jego odejściu. Ezechiel zobaczył, jak chwała Boga Izraela unosi się znad cheruba. Czym jest wizja aniołów, jeśli nie ma w niej Boga?

Kolejna część opisuje polecenie dane mężczyźnie odzianemu w płótno, by ochronił wierną resztę przed nadchodzącą zagładą. Nie czytamy, by tego Zbawiciela wzywano i posyłano tak jak tych, którzy mieli niszczyć, ponieważ On zawsze jest gotów i wstawia się za nami przed Bogiem. Jemu, jako najodpowiedniejszej osobie, powierzono troskę o tych, którzy mają zostać ocaleni (Księga Ezechiela 9:4).

Najpierw zwróćmy uwagę na cechę wiernej reszty, która ma zostać ocalona. Są to ludzie, którzy wzdychają i płaczą. W głębi serca wzdychają jak ci, których dręczy ból i troska, a do Boga wołają w modlitwie z wielką żarliwością z powodu całego zła popełnianego w Jerozolimie. Nie tylko ich bożki były niegodziwe. Wszystkie pozostałe grzechy również były obrzydliwe w oczach Boga. Nieliczni pobożni ludzie sprzeciwiali się tym grzechom i robili, co mogli, by je powstrzymać. Kiedy jednak wszelkie próby naprawy życia i postępowania zawiodły, siadali, wzdychali i płakali, w skrytości wylewali łzy i skarżyli się Bogu. Bolała ich zniewaga wyrządzana Jego imieniu przez niegodziwość oraz zagłada, do której prowadziła ona ich wspólnotę i naród.

Nie wystarczy, że nie cieszymy się z grzechów innych ludzi i sami w nich nie uczestniczymy. Powinniśmy nad nimi ubolewać i brać je sobie do serca. Powinniśmy boleć nad tym, czego nie potrafimy powstrzymać, bo nienawidzimy grzechu ze względu na to, czym jest, i głęboko troszczymy się o dusze innych ludzi, jak Dawid (Księga Psalmów 119:136) oraz Lot, którego sprawiedliwa dusza cierpiała z powodu bezprawnego postępowania sąsiadów. Grzechy popełniane w Jerozolimie szczególnie zasługiwały na żal, ponieważ szczególnie obrażały Boga.

Zwróćmy teraz uwagę na szczególną troskę, jaką otoczono tych ludzi. Wydano polecenie, by odszukać wszystkich, którzy mają taką pobożną postawę: przejść przez miasto, znaleźć ich, nawet jeśli są rozproszeni i ukryci przed gniewem wrogów, a potem umieścić znak na ich czołach. Znak ten miał kilka znaczeń. Po pierwsze, pokazywał, że Bóg uznaje ich za swoich i przyzna się do nich w dniu ostatecznym. Dla Boga dzieło łaski w duszy jest jak znak na czole, który rozpoznaje jako własny.

Po drugie, znak zapewniał ich o przychylności Boga, tak aby sami mogli mieć tego pewność. Takie pocieszenie byłoby wielką pomocą w trudnych czasach. Skoro znak daje nam pewność życia wiecznego, nie musimy martwić się krótkim życiem doczesnym. Po trzecie, znak wskazywał tym, którzy mieli niszczyć, kogo oszczędzić, tak jak krew na odrzwiach wskazywała domy Izraelitów, w których nie należało zabijać pierworodnych. Bóg zachowa bezpiecznie tych, którzy w czasach powszechnego grzechu strzegą swojej czystości, gdy nadejdzie powszechna katastrofa. Tych, którzy odłączają się od zła, Bóg odłączy dla siebie. Ci, którzy opłakują grzechy innych, nie będą musieli opłakiwać własnych nieszczęść, bo albo zostaną od nich wybawieni, albo otrzymają pocieszenie pośród nich.

Bóg naznaczy tych, którzy boleją nad zniewagą wyrządzaną Jego imieniu, zapisze ich westchnienia i przechowa ich łzy w swoim bukłaku. Opieczętowanie sług Boga na czołach w Apokalipsie św. Jana 7:3 jest tym samym znakiem Jego troski o własny lud co znak opisany tutaj. Różnica polega tylko na tym, że tutaj znak chronił ich przed zagładą, a tam przed zwiedzeniem. Ostatecznie chodzi o to samo.