Księga Ezechiela 8:13 – znaczenie i zastosowanie

Widzimy tu kolejne grzechy, jeszcze gorsze od tych, które prorok już ujrzał. Mógł sądzić, że to, co zobaczył, było wystarczająco złe, lecz Pan zapowiada, że zobaczy jeszcze większe obrzydliwości (Księga Ezechiela 8:13). Ludzie żyjący spokojnie i z dala od świata często nie zdają sobie sprawy, jak wiele zła go wypełnia. Im uważniej przyglądamy się grzechowi, tym więcej dostrzegamy zepsucia.

To samo dzieje się, gdy badamy własne serca. Jest w nich cały świat grzechu, pełen różnorodności i obfity. Gdy odkryjemy już wiele tego, co złe, wciąż znajdujemy więcej. Serce jest głęboko przewrotne i nikt nie potrafi poznać go w pełni.

Jednym z ukazanych tu grzechów było opłakiwanie przez kobiety Tamuza, bożka (Księga Ezechiela 8:14). Hańbą jest służyć ze łzami bożkowi zamiast z radością i weselem serca służyć prawdziwemu Bogu. Tak się jednak dzieje, gdy ludzie podążają za kłamstwem i odwracają się od miłosierdzia, którego już doświadczają. Niektórzy uważają, że Tamuz był tym samym co Adonis, grecki bożek, inni zaś łączą go z Ozyrysem, egipskim bożkiem. Mówiono, że sam posąg miał płakać, a jego czciciele płakali razem z nim: opłakiwali jego śmierć, a potem cieszyli się, gdy rzekomo powracał do życia.

Kobiety te siedziały u wejścia do bramy domu Pana i wylewały tam łzy z powodu bałwochwalstwa, niemal jawnie przeciwstawiając się Bogu i oddawanej Mu czci. Niektórzy sądzą również, że bałwochwalstwu temu towarzyszył grzech seksualny, bo te praktyki często szły w parze. Ci, którzy hańbili Boga w jeden sposób, często popadali w haniebne namiętności i przewrotne myślenie, hańbiąc także ludzką naturę.

Kolejną obrzydliwością było oddawanie czci słońcu przez mężczyzn (Księga Ezechiela 8:16). Było to jeszcze gorsze, ponieważ działo się na wewnętrznym dziedzińcu domu Pana, przy wejściu do świątyni, między przedsionkiem a ołtarzem. Najświętsze miejsce kultu stało się miejscem tej nieprawości. Bóg miał słuszny powód, by poczuć się znieważony przez tych, którzy obrażali Go u progu Jego własnego domu, tak jak król poczułby się obrażony przez człowieka usiłującego wedrzeć się do komnat królowej.

Było tam około dwudziestu pięciu mężczyzn, oddających słońcu cześć należną wyłącznie Bogu. Niektórzy sądzą, że byli to król i jego książęta, bardziej prawdopodobne jednak, że byli to kapłani, ponieważ znajdowali się na dziedzińcu kapłańskim, gdzie należało ich szukać. To właśnie mężczyźni, którym powierzono prawdziwą religię i jej strzeżenie, zdradzili ją.

Odwrócili się plecami do świątyni Pana. W ten sposób pokazali, że postanowili o niej zapomnieć, lekceważyć ją i okazywać jej pogardę. Gdy ludzie odwracają się od ustanowionego przez Boga kultu i nim gardzą, nie dziwi, że potem lgną do własnych wymysłów. Bezbożność jest początkiem bałwochwalstwa i każdego innego grzechu.

Zwrócili twarze ku wschodowi i oddawali cześć wschodzącemu słońcu. Była to stara forma bałwochwalstwa, wspomniana już za czasów Hioba (Księga Hioba 31:26), od dawna rozpowszechniona wśród narodów. Kapłani ci sądzili, że przemawiają za nią jej dawność i powszechność, podobnie jak ludzie bronią religii wymyślonej przez człowieka. Dlatego wprowadzili ją na dziedziniec świątyni, jakby w sposobie oddawania Mu czci czegoś brakowało. Jakże niemądrzy są bałwochwalcy, którzy czczą słońce jak boga i nazywają je Baalem, czyli „panem”, choć Bóg stworzył słońce, by służyło światu (Księga Powtórzonego Prawa 4:19). Uwielbiali światło, które samo je otrzymało, i lekceważyli Ojca świateł.

Z tych widoków płynie ważna nauka. Pan pyta, czy prorok widzi to, co się dzieje, i pyta, czy można sobie wyobrazić, by takie rzeczy działy się w domu Pana (Księga Ezechiela 8:17). Najpierw każe mu dostrzec powagę występku. Dla domu Judy, który wiedział więcej i cieszył się większymi przywilejami niż inne narody, popełnianie takich obrzydliwości nie mogło być drobną sprawą. Ludzie mający Słowo Boże i uczestniczący w Jego kulcie nie mogą się usprawiedliwiać, gdy tak postępują. Takie grzechy zasługują na karę i powinny doprowadzić do spustoszenia kraju (Księga Daniela 9:27).

Pan wskazuje też na oszustwo i przemoc szerzące się w kraju, co jeszcze bardziej obciąża ich winę. Napełnili kraj przemocą. Nic dziwnego, że ludzie jawnie krzywdzący Boga przestają się troszczyć o krzywdzenie siebie nawzajem. Kto depcze to, co święte, depcze również to, co sprawiedliwe. Ich nieprawe życie sprawiło, że nawet kult oddawany ich własnemu Bogu stał się dla Niego obrzydliwy (Księga Izajasza 1:11 i następne). Napełniają kraj przemocą, a potem wracają do świątyni, by znów Go prowokować. Ich ofiary nie przynoszą przebłagania, lecz powiększają ich winę.

Potem pojawia się zagadkowe wyrażenie: „przykładają gałąź do nosa”. Być może był to szyderczy gest wyrażający pogardę dla Boga, jakby z lekceważeniem parskali na Jego służbę. Możliwe też, że chodziło o jakiś obrzęd bałwochwalczy, w którym używano gałęzi lub girland (Dzieje Apostolskie 14:13). Inne wyjaśnienie jest takie, że dokładali drew do gniewu Bożego niczym suche gałęzie winorośli dorzucane do płonącego ognia. Niezależnie od tego, którą interpretację przyjąć, sens jest jasny: głęboko obrażali i wciąż znieważali Boga lub ludzi.

Ponieważ tak zaciekle trwali w grzechu, Bóg zapowiada, że rozprawi się z nimi w gniewie (Księga Ezechiela 8:18). Oni napełnili kraj przemocą, On więc napełni go przemocą ze strony ich wrogów. Nie wzruszy Go litość i nie wysłucha ich wołania. Nawet jeśli będą krzyczeć głośno, nie usłyszy ich, bo ich grzechy głośniej wołają o sąd, niż ich modlitwy o miłosierdzie.

Bóg będzie teraz równie głuchy na ich modlitwy, jak ich bożki były głuche na ich wołanie. Wzywali bożków, lecz nie otrzymywali odpowiedzi (Pierwsza Księga Królewska 18:26). Niegdyś Bóg był gotów wysłuchać ich, zanim jeszcze zawołali, i odpowiedzieć, gdy wciąż jeszcze mówili. Teraz będą Go gorliwie szukać, lecz Go nie znajdą (Księga Przysłów 1:28). Bóg zwraca uwagę nie na donośny głos, lecz na szczere i prawe serce.