Księga Ezechiela 6:11 – znaczenie i zastosowanie

Powracają tu ostrzeżenia, które padły już w poprzednim rozdziale i w pierwszej części tego rozdziału. Prorok ma także opłakiwać to, co ich spotka, aby słuchacze odczuli powagę nadchodzących wydarzeń.

Ma pokazać swoim zachowaniem, a nie tylko słowami, jak głęboko przeżywa zarówno grzechy Izraela, jak i nieszczęścia, które go czekają (Księga Ezechiela 6:11). Ma klasnąć w dłonie i tupnąć nogą. W ten sposób pokaże, że mówi poważnie, naprawdę wierzy własnym słowom i wziął je sobie do serca. Wyrazi też gniew z powodu grzechów ludu oraz lęk przed nadchodzącymi wyrokami.

Niektórzy mogą wyśmiać takie zachowanie i uznać je za dziwne albo niemądre. Bóg jednak nakazał prorokowi tak postąpić, bo ten gest mógł pomóc dotrzeć z przesłaniem do serc niektórych słuchaczy i nadać mu większą siłę. Ci, którym leży na sercu dobro innych, są gotowi narazić się na drwiny ludzi uważających się za mądrych, jeśli dzięki temu osoby słabsze mogą lepiej zrozumieć prawdę.

Prorok ma opłakiwać dwie rzeczy. Po pierwsze, grzechy narodu: „Biada wszystkim ohydnym praktykom domu Izraela”. Grzechy ludzi niegodziwych są źródłem smutku dla wiernych sług Boga, a szczególnie ohydne praktyki Izraela, bo są bardziej odrażające i szkodliwe niż grzechy innych. „Biada! Co z tego wyniknie?”. Po drugie, prorok ma opłakiwać kary, które spadną na naród. Z powodu tych ohydnych praktyk ludzie polegną od miecza, głodu i zarazy. Powinniśmy troszczyć się nie tylko o własne grzechy i nieszczęścia, lecz także o grzechy i nieszczęścia innych. Powinniśmy ze współczuciem patrzeć na cierpienie, które niegodziwi sami na siebie sprowadzają, tak jak Chrystus spojrzał na Jerozolimę i zapłakał nad nią.

Prorok ma też powtórzyć zapowiedź nadchodzącego zniszczenia. Ludzie będą ścigani i zgładzeni przez różne plagi, a żadna kryjówka ich nie ochroni (Księga Ezechiela 6:12). Kto jest daleko i sądzi, że jest bezpieczny, bo znajduje się poza zasięgiem Chaldejczyków, przekona się, że nie jest poza zasięgiem Boga. Strzały Boga lecą dniem i nocą (Księga Psalmów 91:5), a człowiek ten umrze od zarazy. Kto znajduje się blisko warownego miasta i liczy na schronienie, polegnie od miecza, zanim zdoła uciec. Kto zostanie w mieście, sądząc, że w ten sposób zachowuje ostrożność, umrze tam z głodu — i będzie to najboleśniejsza śmierć ze wszystkich. W ten sposób Bóg dopełni swego gniewu, czyli wykona wszystko, co zamierzył przeciwko nim.

W karze ludzie zobaczą także swój grzech. Ich zabici będą leżeć pośród bożków i wokół ołtarzy, jak zapowiedziano wcześniej (Księga Ezechiela 6:5–7). Bóg położy ich martwych właśnie w miejscach, w których oddawali cześć bożkom, na ich własną hańbę i hańbę bożków, którym zaufali. Żyli pośród bożków i pośród nich umrą. Składali im wonne kadzidło, lecz ich martwe ciała będą wydzielać odór, jakby odpowiadając za tę fałszywą cześć.

Zniszczony zostanie także cały kraj, tak jak wcześniej zapowiedziano zburzenie miast (Księga Ezechiela 6:6). „Uczynię tę ziemię pustkowiem”. Ten żyzny, piękny i gęsto zaludniony kraj, niegdyś podobny do ogrodu Pana i będący chlubą wszystkich ziem, stanie się bardziej spustoszony niż pustynia w kierunku Diblath (Księga Ezechiela 6:14). Nazywa się ją również Diblataim (Księga Liczb 33:46; Księga Jeremiasza 48:22). Była to rozległa i straszna pustynia opisana w Księdze Powtórzonego Prawa 8:15, pełna jadowitych węży i skorpionów. Nawet ziemia Kanaan należy dziś do najbardziej jałowych i spustoszonych miejsc na świecie. Miasta i okolice opustoszeją, a ołtarze zostaną zburzone i pozostaną w ruinie (Księga Ezechiela 6:6). Bóg zniszczy zarówno miasta, jak i okolice, zamiast pozostawić stojące ołtarze bałwochwalcze. Grzech sprowadza spustoszenie. Niech budzi to bojaźń i powstrzymuje od grzechu.