Księga Ezechiela 6:1 – znaczenie i zastosowanie

Najpierw proroctwo jest skierowane przeciw górom Izraela (Księga Ezechiela 6:1; Księga Ezechiela 6:2). Prorok ma zwrócić ku nim twarz. Gdyby patrzył z daleka w stronę ziemi Izraela, góry byłyby pierwszą rzeczą, którą by dostrzegł. Dlatego ma spojrzeć prosto na nie i przemówić stanowczo, jak sędzia zwracający się do więźnia podczas ogłaszania wyroku. Choć góry Izraela były wysokie i potężne, prorok ma zwrócić się przeciw nim, bo Bóg zamierza ogłosić sąd, który nimi wstrząśnie.

Góry te niegdyś były święte, lecz lud sprofanował je, wznosząc na nich wyżyny, czyli miejsca pogańskiego kultu. Dlatego Bóg zwraca się przeciw nim, a prorok ma uczynić to samo. Izrael oznacza tu całą ziemię, a nie tylko dziesięć plemion. Góry zostają wezwane, by słuchały słowa Pana, co ma zawstydzić ludzi, którzy nie chcieli słuchać. Prorocy mogli znaleźć u gór tyle samo posłuchu, co u tego upartego i zbuntowanego ludu, do którego bezskutecznie wyciągali ręce przez cały dzień. „Słuchajcie, góry, sprawy Pana” (Księga Micheasza 6:1; Księga Micheasza 6:2), bo sprawa Boga zostanie wysłuchana, niezależnie od tego, czy ludzie będą słuchać.

Z gór słowo Pana rozbrzmiewa echem po wzgórzach, potokach i dolinach. Pokazuje to, że cała ziemia jest objęta tym, co zostało ogłoszone. Cała ziemia będzie też świadkiem przeciw temu ludowi, bo wyraźnie ostrzegano go przed nadchodzącymi sądami, a on nie chciał potraktować tych ostrzeżeń poważnie. Co gorsza, ludzie sprzeciwiali się temu orędziu i prześladowali jego posłańców. Dlatego prorocy Boga mogliby bezpieczniej i spokojniej przemawiać do wzgórz i gór niż do ludzi.

Po drugie, proroctwo zapowiada całkowite zniszczenie bożków i ich czcicieli, a jedno i drugie ma się dokonać od miecza wojny. Sam Bóg dowodzi atakiem na góry Izraela. Mówi: „Oto Ja, właśnie Ja, sprowadzę na was miecz” (Księga Ezechiela 6:3). Miecz Chaldejczyków, czyli armii babilońskiej, był pod rozkazami Boga. Szedł tam, dokąd go posyłał, przybywał tam, dokąd go prowadził, i uderzał tam, gdzie na to pozwalał.

Podczas tej wojny zniszczone miały zostać bożki i wszystko, co było z nimi związane. Wyżyny na górskich szczytach miały zostać zrównane z ziemią i obrócone w ruinę (Księga Ezechiela 6:3; Księga Ezechiela 6:6). Nie miały już być przyozdabiane ani tłumnie odwiedzane przez czcicieli jak dawniej. Ołtarze, na których składano ofiary i palono kadzidło fałszywym bogom, miały zostać rozbite i zniszczone, a posągi i bożki połamane i usunięte. Zniszczeniu miały też ulec wszystkie piękne i kosztowne przedmioty znajdujące się wokół nich (Księga Ezechiela 6:4; Księga Ezechiela 6:6).

Wynika z tego kilka rzeczy. Wojna sprowadza straszliwe spustoszenie i nie oszczędza nawet miejsc, ludzi ani przedmiotów uznawanych za najświętsze. Miecz niszczy jednych i drugich. Czasem Bóg kładzie kres bałwochwalstwu za pośrednictwem samych bałwochwalców, bo Chaldejczycy również czcili bożki. Ludzie często jednak podziwiają bogów własnej ziemi, a wyśmiewają bogów innych narodów. Słuszne jest, by Bóg obracał w ruinę to, co ludzie czynią swoimi bożkami, bo jest Bogiem zazdrosnym i nie pozwoli, by rywale zajęli Jego miejsce. Jeśli ludzie nie zniszczą bałwochwalstwa tak, jak powinni, Bóg prędzej czy później znajdzie sposób, by to uczynić.

Nawet po tym, jak bogobojny król Judy, Jozjasz, zburzył wyżyny, ołtarze i posągi mieczem sprawiedliwości, ludzie odbudowali je na nowo. Teraz Bóg zniszczy je mieczem wojny, a potem wszyscy zobaczą, kto odważy się je przywrócić.

Zniszczeniu mieli ulec także czciciele bożków i wszyscy, którzy ich wspierali. Tak jak spustoszone miały zostać wszystkie wyżyny, tak samo miały zostać zniszczone wszystkie miasta i domy (Księga Ezechiela 6:6). Ci, którzy zbezcześcili mieszkanie Boga, mogli się spodziewać, że On opuści ich własne domostwa (Księga Ezechiela 5:11). Jeśli ktoś bezcześci świątynię Boga, Bóg zniszczy tego człowieka (Pierwszy List do Koryntian 3:17).

Proroctwo zapowiada, że polegli będą leżeć pośród ludu (Księga Ezechiela 6:7). Wielu zginie nawet w miejscach, które uważali za najbezpieczniejsze. Szczególnie wymowne jest to, że polegną przed swoimi bożkami (Księga Ezechiela 6:4), a ich ciała będą leżeć, a kości zostaną rozrzucone wokół ołtarzy (Księga Ezechiela 6:5). Zbezcześci to bożki i splami miejsca, które ludzie otaczali czcią. Jeśli ludzie sami nie zbezcześcili osłon swoich rzeźbionych wizerunków, uczyni to Bóg (Księga Izajasza 30:22). Rzucenie zwłok między bożki jak śmieci pokazuje, że są to tylko bezwartościowe bożki.

Pokazuje to również, że bożki są martwymi przedmiotami, niezdolnymi do rywalizacji z żywym Bogiem. Martwe ciała ludzi, którzy podobnie jak bożki mają oczy, lecz nie widzą, i uszy, lecz nie słyszą, są dla nich odpowiednim towarzystwem. Bezsilność bożków, które nie potrafią ocalić swoich czcicieli, stanie się przedmiotem drwiny, a bałwochwalcy zobaczą, jak niemądrze było im na nich polegać. Wygląda na to, że niektórzy zostali zabici przez wroga, gdy stali przed swoimi bożkami, prosili je o pomoc i szukali u nich ochrony. Sennacheryba zabili jego synowie, gdy oddawał cześć w świątyni swojego boga.

Ten szczegół sprawia też, że sama kara głosi swoje przesłanie. Zabitych rzuca się przed bożki, by pokazać, że giną, ponieważ je czcili (Księga Jeremiasza 8:1; Księga Jeremiasza 8:2). Niech ci, którzy przeżyją, dostrzegą to i wezmą sobie do serca przestrogę, by nie czcić wizerunków. Niech to zobaczą i poznają, że Pan jest Bogiem i że tylko Pan jest Bogiem.