Księga Ezechiela 5:1 – znaczenie i zastosowanie

Oto znak zapowiadający całkowite zniszczenie Jerozolimy. Jak już wcześniej, sam prorok staje się znakiem, aby ludzie mogli zobaczyć, jak głęboko przeżywa los Jerozolimy i jak bardzo ciąży mu on na sercu, choć zapowiada jej zagładę. Tak bardzo mu na niej zależy, że traktuje to, co spotyka Jerozolimę, jakby spotykało jego samego. Z pewnością nie pragnie nadejścia tego strasznego dnia.

Ma zgolić włosy z głowy i brody (Księga Ezechiela 5:1). Oznacza to, że Bóg całkowicie odrzuca i opuszcza ten lud, jakby był narodem bezużytecznym i bezwartościowym, takim, bez którego można się obejść. Wręcz przyniosłoby Bogu chwałę, gdyby się z nimi rozstał. Boże wyroki i wszystkie narzędzia, których używa, by ich zgładzić, są jak ostry nóż i brzytwa, które skutecznie wykonują swoją pracę. Jerozolima była niegdyś głową, lecz stała się jak włosy. Gdy włosy rosną gęste i długie, stają się ciężarem, którego człowiek chce się pozbyć. Tak samo było z grzesznikami na Syjonie. Bóg zapowiada, że uwolni się od swoich wrogów (Księga Izajasza 1:24).

Ezechiel nie ma jedynie przyciąć nadmiaru włosów, lecz zgolić je wszystkie, zapowiadając w ten sposób całkowitą zagładę Jerozolimy. Włosy, których ostrzeżenia proroków nie zdołały utrzymać w porządku i czystości, zostaną usunięte przez całkowite zniszczenie. Ci, którzy nie chcą przyjąć napomnienia, zginą.

Ma zważyć włosy i podzielić je na trzy części. Pokazuje to, jak dokładnie Bóg kieruje swoimi wyrokami zgodnie ze sprawiedliwością. Waży ludzi i ich czyny na niezawodnej wadze prawdy i prawości. Obraz ten wskazuje również, że Boża sprawiedliwość stosuje różne rodzaje kary wobec różnych ludzi. W taki czy inny sposób wszyscy poniosą konsekwencje. Niektórzy rozumieją zgolenie włosów jako znak utraty wolności i czci. Było ono oznaką hańby, tak jak wtedy, gdy Chanun upokorzył posłów Dawida. Oznaczało też utratę radości, ponieważ ludzie golili głowy w czasie głębokiej żałoby. Można tu również dostrzec utratę statusu nazirejczyków, gdyż zgolenie głowy kończyło ślub nazireatu (Księga Liczb 6:18), a Jerozolima przestanie być traktowana jak święte miasto.

Następnie ma rozmieścić włosy tak, aby wszystkie zostały zniszczone albo rozproszone (Księga Ezechiela 5:2). Jedną trzecią ma spalić pośrodku miasta. Oznacza to wielu ludzi, którzy zginą z głodu i zarazy, a być może także tych, którzy poniosą śmierć, gdy po zakończeniu oblężenia spłonie samo miasto. Można też uznać, że spalenie tego wspaniałego miasta na popiół stanowi jedną trzecią zapowiedzianej zagłady. Kolejną trzecią część ma posiekać mieczem. Symbolizuje to wielu zabitych podczas oblężenia: tych, którzy wypadną z miasta przeciw napastnikom, a zwłaszcza tych, którzy zginą, gdy miasto zostanie zdobyte szturmem, a Babilończycy, czyli Chaldejczycy, zaatakują z wielką furią bezbronnych Żydów.

Ostatnią trzecią część ma rozrzucić na wietrze. Oznacza to jednych uprowadzonych do kraju zdobywców, a innych uciekających w poszukiwaniu bezpieczeństwa do sąsiednich krajów. Zostaną rozproszeni we wszystkich kierunkach niczym włosy porywane przez wiatr. Aby jednak nie sądzili, że rozproszenie oznacza ocalenie, Bóg zapowiada, że pośle za nimi miecz, tak by nieszczęście dosięgło ich wszędzie, dokądkolwiek pójdą. Bóg ma wiele sposobów, by doprowadzić do zagłady grzesznego ludu i dokończyć dzieło zniszczenia, gdy je rozpocznie.

Ma też zachować niewielką część włosów z tej trzeciej grupy, którą rozproszył na wietrze, i schować ją w poły swojej szaty, jak ktoś, kto troskliwie przechowuje coś cennego (Księga Ezechiela 5:3). Mogło to zapowiadać niewielką grupę, która pozostała pod władzą Gedaliasza, namiestnika ustanowionego nad krajem. Być może liczono na to, że po uprowadzeniu reszty ludności zdołają utrzymać tę ziemię. W ten sposób Bóg okazałby im łaskę, gdyby sami postąpili roztropnie. Jednak nawet tych nielicznych, którzy ocaleli, trzeba było zabrać i wrzucić w ogień (Księga Ezechiela 5:4).

Gdy Gedaliasz i jego towarzysze zostali zabici, ludzie, którzy powierzyli się jego opiece, rozproszyli się. Niektórzy udali się do Egiptu, a innych uprowadzili Babilończycy, tak że w końcu kraj opustoszał. Wtedy ten znak się wypełnił: z tych nieszczęść ogień rozprzestrzenił się na cały dom Izraela. Izraelici, niczym drewno na ognisku, podsycali ogień i wyniszczali się nawzajem. To zły znak dla ludu, gdy ci, którzy wydawali się wybrani jako znak miłosierdzia, zostają zabrani w gniewie. Oznacza to, że nie ma już resztki ani schronienia, nikt nie jest bezpiecznie ukryty ani nie ocaleje.