Księga Ezechiela 47:13 – znaczenie i zastosowanie

Przechodzimy teraz od spraw świątyni do spraw ziemi, od miasta do okolicznych terenów. Ziemia Kanaan zostaje im zapewniona jako dziedzictwo (Księga Ezechiela 47:14). Bóg mówi, że podniósł rękę, aby dać ją ich ojcom, czyli uroczyście obiecał ją im i ich potomkom. Choć przez długi czas nie byli jej właścicielami, Bóg nie zapomniał o przysiędze złożonej ich ojcom.

Przez pewien czas Boże drogi mogą zdawać się sprzeczne z Jego obietnicami, ale ostatecznie Jego słowo na pewno się wypełni. Bóg zawsze pamięta o swoim przymierzu, o wiążącej obietnicy. Skoro podniósł rękę, by dać tę ziemię, z pewnością przypadnie im ona w dziedzictwie. Podobnie niebiański Kanaan, lepsza ojczyzna, jest pewnym dziedzictwem wszystkich prawdziwych dzieci Bożych, bo obiecał im ją Bóg, który nie może kłamać.

Ziemia ma też wyznaczone stałe granice. Nie wolno ich przekraczać, by zagarnąć to, co należy do sąsiadów, ani sąsiadom wkraczać na ich ziemię i odbierać im jej części. Podobną mapę Kanaanu wyznaczono, gdy Jozue miał poprowadzić lud do tej ziemi (Księga Liczb 34:1 i następne). Tamten opis granic zaczyna się na południu, nad Morzem Słonym, okrąża ziemię i kończy się w punkcie wyjścia. Ten zaczyna się na północy, w pobliżu Damaszku, przy Chamat, a potem biegnie wokół ziemi i kończy się tam, gdzie się rozpoczął (Księga Ezechiela 47:20).

Przypomina nam to, że Bóg wyznacza miejsce, w którym każdy z nas żyje. Lud Boży zawsze ma powód, by mówić, że jego dział przypadł w pięknych miejscach. Jezioro Sodomy nazwano tu Morzem Wschodnim, ponieważ zostało uzdrowione przez wody płynące ze świątyni. Nie nazywa się go już Morzem Słonym, jak w Księdze Liczb.

Ziemię należy też podzielić między plemiona Izraela. Józefa liczy się jako dwa plemiona, tak by było ich dwanaście, ponieważ Lewiego wyznaczono do służby w świątyni i przydzielono mu własny dział w jej pobliżu (Księga Ezechiela 47:13, Księga Ezechiela 47:21). Każdy ma otrzymać dziedzictwo na równi z pozostałymi (Księga Ezechiela 47:14). Każde plemię ma dostać równą część, tyle samo co inne.

Gdy wygnańcy wrócili z Babilonu, taki podział nie wydawał się odpowiadać liczebności plemion, bo niektóre były znacznie większe od pozostałych. Większość ludzi pochodziła z plemion Judy i Beniamina, a z pozostałych dziesięciu plemion przybyło bardzo niewielu. Jednak dwanaście plemion przedstawia tu w obrazie i wizji Kościół Chrystusowy, czyli lud Boży, dlatego ten obraz dobrze pasuje. W innej wizji z każdego plemienia zostaje opieczętowanych dla Boga żywego po dwanaście tysięcy osób (Apokalipsa św. Jana 7:5 i następne). To właśnie tym opieczętowanym przypadają te działy.

Pokazuje to również, że wszyscy, którzy należą do królestwa Chrystusa, otrzymali wiarę tego samego rodzaju i tej samej wartości. Kobiety i mężczyźni, Żydzi i poganie, niewolnicy i wolni są jednakowo mile widziani u Chrystusa i wszyscy mają w Nim udział.

Cudzoziemcy mieszkający pośród Izraelitów, wychowujący dzieci i zakładający rodziny, a przez to pomagający zaludniać tę ziemię, również mają otrzymać dziedzictwo wśród plemion, jakby byli rodowitymi Izraelitami (Księga Ezechiela 47:22–23). Takiej możliwości nie przewidziano w podziale ziemi dokonanym za Jozuego. To jak publiczne nadanie im praw obywatelskich. Miało też uczyć Żydów, kim naprawdę jest ich bliźni: nie tylko ktoś z ich narodu i religii, lecz każdy, komu mogli pomóc, zwłaszcza że sami byliby gotowi przyjąć od niego pomoc.

Miało to także zachęcać cudzoziemców, by osiedlali się wśród Izraelitów i powierzali się opiece Bożej mocy i dobroci. Przede wszystkim jednak wskazuje na czasy Ewangelii, gdy mur oddzielający Żydów od pogan został zburzony i obie grupy stały się jednym w Chrystusie, w którym nie ma różnicy między nimi (List do Rzymian 10:12). Ta ziemia była obrazem niebiańskiego Kanaanu, lepszej ojczyzny (List do Hebrajczyków 11:16), gdzie wierzący spośród pogan otrzymają błogosławione dziedzictwo razem z wierzącymi Żydami (Księga Izajasza 56:3).